Γιατί,μπαμπά,μας κυβερνάνε ακόμα;

Διάβασα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (τα Νέα εννοώ καλέ) ότι με τον Λουκά Παπαδήμο επετεύχθη ο στόχος: οι κοινωνικές διαμαρτυρίες καταλάγιασαν και οι αντιπαραθέσεις μεταξύ κοινωνίας-κυβέρνησης αμβλύνθηκαν. Βλέπετε, το μούδιασμα θεωρείται “καταλάγιασμα”.

Για να σου βάλω εγώ ένα αγγούρι βολιώτικο (ξέρεις,από τα νταβραντισμένα) στον κώλο και θα σου πω μετά αν θα’σαι μουδιασμένος για κάνα μήνα.

Δεν είχε όμως και απόλυτο άδικο ο συγγραφέας του κειμένου. Το μαύρο μέτωπο της Συγκυβέρνησης Παπαδήμου πράγματι πέτυχε τον πρώτο και κυρίαρχο σκοπό του: να βάλει την κοινωνία σε mode γενικευμένου σοκ.

Φυσικά, τα θεμέλια της συγκυβέρνησης και της συναίνεσης είναι πιο σαθρά κι από το στοιχειωμένο του Πικερμίου. Οι βαθιές της αντιθέσεις φαίνονται από χιλιόμετρα και οι τριβές που δημιουργούνται κάθε λίγο και λιγάκι στο εσωτερικό της (συνήθως και για ανούσια θέματα) το μαρτυρούν. Βέβαια, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα αφού εξ αρχής στόχος της ήταν να αγοράσει χρόνο και να φέρει σε πέρας τη “βρώμικη δουλειά”: την καρατόμηση του λαϊκών μαζών και ειδικά της εργατικής τάξης.

Όχι, δεν μπορώ να πω, είναι τίμια αυτή η Κυβέρνηση: κάπου ανάμεσα στους φιλελεύθερους, τους αστούς και τους φασίστες ,βρήκε την ισορροπία της, η οποία δεν είναι άλλη από την ποδοπάτηση κάθε εργατικού κεκτημένου των τελευταίων δεκαετιών. Και όλα αυτά, με την πολύτιμη αρωγή του ιμπεριαλιστικού ευρωμετώπου και μέσω της ντόπας προς τις τράπεζες.

Βλέπετε, συνήθως κάνουμε το λάθος και αντιμετωπίζουμε τον Καπιταλισμό ως κάτι το γραμμικό (φιλελευθερισμός-κεϊνσιανισμός-νεοφιλελευθερισμός  κλπ).

Η αλήθεια απέχει πολύ από αυτό το μοτίβο.

Πρωταρχικός στόχος του Καπιταλιστικού Συστήματος είναι ο μετασχηματισμός του ανάλογα με τα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής, ώστε το Κεφάλαιο να επιβιώνει και να συνεχίζει να κερδοφορεί.

Ο νεοφιλελευθερισμός έκαψε το καύσιμό του, το έχω ξαναπεί.

Γιατί, αν πιστεύουμε ότι αυτό που βιώνουμε είναι νεοφιλελευθερισμός, τότε μάλλον κάπου το έχουμε χάσει. Κι αυτό γιατί στον νεοφιλελευθερισμό δεν τρέχουν τα κράτη σαν πουτάνες να καλύψουν χρέη Τραπεζών. Στην περίπτωσή μας όμως το Κρατικό χρήμα είναι πάντα διαθέσιμο και πρόθυμο να καλύψει τρύπες δισεκατομμυρίων. Λεφτών που παράχθηκαν μέσω του μόχθου της εργατιάς, χάθηκαν κάπου (το “πού” σηκώνει πολλή κουβέντα και χρειάζεται ξεχωριστό ποστ από μόνο του – σίγουρα πάντως δεν πήγαν προς συμφέρον του λαού) και τώρα επιστρέφουν στις Τράπεζες πάλι μέσω των μισθών των εργαζομένων. Επομένως διαβλέπω να έρχεται μία ανανεωμένη βερσιόν του κεϊνσιανισμού ,γιατί αυτή συμφέρει σε αυτή τη χρονική συγκυρία το Σύστημα (υπόθεση που γίνεται ακόμα ισχυρότερη αν λάβουμε υπ’όψιν μας τα εγκωμιαστικά σχόλια από σοσιαλδημοκράτες για τον Κεϊνσιανισμό ,καθώς και το ότι τα περισσότερα think tank της αστικής τάξης τον παρουσιάζουν ως λύση σωτηρίας).

Κάποιοι λένε πως στο σήμερα δεν μπορούμε να μιλάμε για προλετάριους.

Μπα; Αλήθεια; Οκ, αλλάξτε πλευρό και προσέξτε μην σκουντήσετε στον φρεσκοβαμμένο τοίχο.

Γιατί αν δεν είναι προλετάριος αυτός που δεν κατέχει παραγωγικά μέσα,  που αντλείται υπεραξία από την εργασία του, που έχει φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να καλύψει ακόμα και τις βασικές του ανάγκες, που το βιωτικό του επίπεδο φτάνει τις αναγγελίες ΓΑΠ περί Ινδίας, τότε ποιος είναι ρε μάγκες;

Εντάξει, δε χρειάζεται να παραθέσω τους 4 παράγοντες του Λένιν για να πείσω. Νομίζω κάνει νιάου νιάου και έχει χρώμα κεραμιδί.

Βέβαια, θα έρθει τώρα κάποιος και θα ρωτήσει: Και γιατί ρε γατάκι δεν πλημμύρισε χθες η Αθήνα στην πανεργατική; Γιατί ο κόσμος δεν είναι κάθε μέρα στους δρόμους να ρίξει τους κερατάδες που μας κυβερνάνε;

Και θα απαντήσω: επειδή η μάχη πλέον έχει μεταφερθεί στον τόπο εργασίας, αφενός, και επειδή αφετέρου οι διαχρονικά μη-αγωνιστικές μάζες (που ένα προηγούμενο χρονικό διάστημα είχαν πλημμυρίσει τις πλατείες) βρίσκονται σε κατάσταση σοκ.

Φυσικά μπορώ κι εγώ να επιβεβαιώσω πως είναι πολύ περισσότεροι από παλιά (1-2 χρόνια πριν) αυτοί που έχουν καταλάβει ποιο είναι το ταξικό τους συμφέρον και έχουν ενταχθεί σε ποιο ριζοσπαστικές μορφές αγώνα. Είναι όμως αρκετοί;

Απάντηση: Όχι.

Είναι η Αριστερά όσο ριζοσπαστική θα έπρεπε να είναι;

Και πάλι, όχι.

Όταν η ριζοσπαστική Αριστερά ξεχνά τον σκοπό της, ο οποίος είναι η Κοινωνική Ανατροπή, και παθαίνει ονειρώξεις με δημοσκοπικούς όρους , τότε προφανώς και δεν είναι όσο “ριζοσπαστική” χρειάζεται.

Πράγματι, το ΚΚΕ θα πάρει ένα μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Και ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης. So what? Θέλουμε ,δηλαδή, να ανατρέψουμε το σύστημα με αστικοδημοκρατικούς όρους;

Γιούχου! ,πάω να φορέσω τη ρεφορμιστική φανέλα μου και επανέρχομαι δριμύτερος.

Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα ρεφορμιστικό κόμμα είναι (ο δε Αρχηγός του ονειρεύεται να το κάνει σαν το “μεγάλο σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα” – πάρε και κατάλαβε). Το να επικεντρώνεται όμως το ΚΚΕ τόσο πολύ σε μια αστικοδημοκρατική διαδικασία, είναι τουλάχιστον επικίνδυνο και επιβεβαιώνει όλους αυτούς που λένε πως πλέον έχει καταντήσει αστικό κόμμα (προσωπικά δεν ασπάζομαι αυτή την άποψη, θεωρώ  όμως πως κινείται εν μέσω αστικής νομιμότητας). Και όλα αυτά χωρίς να διαγράφω τους αγώνες που δίνει στους χώρους δουλειάς, την παρέμβαση που κάνει κλπ κλπ. Αλλά νομίζω πως και η ίδια του η βάση είναι εξαιρετικά μπερδεμένη και απογοητευμένη από τη στάση της ηγεσίας. Και δικαιολογημένα.

Τέλος πάντων. Νομίζω πως αρκετά ζάλισα και ζαλίστηκα.

Πολλές μικρές και μεγάλες μάχες είναι στην κορύφωσή τους και από τη δική τους έκβαση θα κριθεί -εν πολλοίς- και το μέλλον των εργαζομένων γενικά στη χώρα. Θα ήθελα να κάνω ένα εντυπωσιακό αγκιτατόρικο κλείσιμο εν είδει ντόπας, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχω και πολλά αποθέματα. Ας κρατάμε ,καλύτερα, την ενέργειά μας για την πραγματική μάχη εκεί έξω.

Κοινωνικό Σύνδρομο της Στοκχόλμης - Τα δεσμά σπάνε

 "  Το  "Σύνδρομο της Στοκχόλμης"  είναι μία παράδοξη κατάσταση κατά την οποία οι όμηροι, οι αιχμάλωτοι, οι δέσμιοι κάποιων άλλων, ταυτίζονται και τρέφουν συμπάθεια προς αυτούς που τους αιχμαλώτισαν και από τους οποίους εξαρτώνται απόλυτα για την επιβίωσή τους.

Ο όρος "Σύνδρομο της Στοκχόλμης" (Stockholm Syndrome) καθιερώθηκε από το Σουηδό ψυχίατρο και εγκληματολόγο Nils Bejerot που βοήθησε την αστυνομία κατά τη διάρκεια τής ληστείας τής τράπεζας Sveriges Kreditbank, στο Normalstong τής Στοκχόλμης, τον Αύγουστο τού 1973.

Οι ληστές κράτησαν για 6 ημέρες ομήρους τέσσερις υπαλλήλους τής τράπεζας οι οποίοι, σύμφωνα με τον Bejerot, εξαρτήθηκαν συναισθηματικά από τους θύτες τους, ταυτίστηκαν μαζί τους, τους βοήθησαν και συνέχιζαν να τους υποστηρίζουν για πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους. "

Τον περασμένο Μάιο εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου έδειξε να σπάει τα δεσμά της ατέρμονης ενοχικής σιωπής του και βγήκε στο δρόμο, στις πλατείες.

Άνθρωποι που μέχρι εκείνη τη μέρα θεωρούνταν βολεμένοι και συστημικοί, αποφάσισαν να πράξουν. Όχι με την ψήφο τους, όχι με τη σιωπή τους, αλλά με τη φυσική τους παρουσία.

Αυτό το φαινόμενο το συναντάμε πολύ σπάνια σε καιρό ειρήνης σε μια  -κατά τα φαινόμενα-  δημοκρατική κοινωνία και από μόνο του χρήζει κοινωνιολογική ερμηνεία, ενώ παράλληλα αξίζει θαυμασμού.

Άσχετα από τα κίνητρα, τα οποία -το δίχως άλλο- ήταν πολλά και ετερόκλητα, άσχετα από τις επιδιώξεις, οι οποίες επίσης ήταν αλλότριες, το ίδιο το Φαινόμενο συνιστά μια αντίδραση σε ένα κοινό Σύστημα.  Βέβαια, το Σύστημα, παρά τον αρραγή του εαυτό, εξηγείται ενίοτε από διαφορετικές οπτικές  -- άλλες πραγματικά υφιστάμενες και άλλες φαντασιόπληκτες, κάλπικες και παραπλανητικές .

Πέρα όμως από τις πολιτικές και ιδεολογικές ερμηνείες, δε θα ήταν άστοχο να πούμε πως για πρώτη φορά από την Μεταπολίτευση, οι "πολλοί" θέλησαν να βγουν από μια φυλακή που δεν τους εκφράζει πλέον. Μια φυλακή διαφορετική για τον καθένα, υπαρκτή ή όχι, η οποία όμως περιόριζε εξίσου την ίδια τους την ύπαρξη.

Κοντολογίς, το πλήθος έδειξε να ξεπερνά το χρόνιο κοινωνικό Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Αυτό ισοδυναμεί με τη συνειδητοποίηση ότι το συμφέρον του, πλέον, δε βρίσκεται με τους "απαγωγείς" του.

Ακόμα καλύτερα, αυτό ισοδυναμεί με το ότι το πλήθος δεν είναι οι απαγωγείς . [αποτίναξη της ταύτισης]

Φυσικά, για να είναι μια τέτοια συνειδητοποίηση ολοκληρωμένη και δίκαιη, απαιτείται να συνοδεύεται και από την ατομική ευθύνη που ίσως καθένας να φέρει για το παράδοξο αυτό δέσιμο·  η σιωπή, η πρόσκαιρη εξυπηρέτηση, η αδιαφορία, η κοίμηση, όλα αυτά μαζί.

Οι όμηροι αρχίζουν να ταυτίζονται με τους εγκληματίες που τους κρατάνε. Αρχικά τουλάχιστον, αυτή η ταύτιση αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας, που βασίζεται (συνήθως ασυνείδητα) στην ιδέα ότι ο εγκληματίας δεν θα βλάψει τον αιχμάλωτο εάν αυτός είναι συνεργάσιμος και ακόμη αν τον υποστηρίζει απόλυτα. Ο αιχμάλωτος προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια του εγκληματία με σχεδόν παιδαριώδη τρόπο.

Ο όμηρος συνήθως αντιλαμβάνεται τις προσπάθειες όσων επιδιώκουν να τον σώσουν, ως ενέργειες που πιθανώς θα τον βλάψουν αντί να επιτύχουν την απελευθέρωσή του. Προσπάθειες διάσωσης μπορεί να μετατρέψουν μία ανεκτή κατάσταση σε θανατηφόρα.

Ο πετροπόλεμος, η "αντίσταση κατά της Αρχής", η απ' ευθείας ρήξη με τις δυνάμεις καταστολής (απαγωγέας) έπαψαν να είναι κοινωνικά ταμπού. Η άμεση αμφισβήτηση της Αρχής, η άρνηση ανοχής, η κατανόηση και συμμετοχή σε πράξεις που άμεσα αντιτίθενται στην κατάσταση ομηρίας έπαψαν να φαντάζουν εχθρικές για την επιβίωση των απαχθέντων (πολιτών). Το υφέρπον δόγμα "καλύτερα ημιζώντανος παρά νεκρός"  κατέρρευσε κάτω από το ίδιο του το βάρος, το οποίο συνέθλιψε κι αυτή τη λιγοστή ύπαρξη που απέμεινε. Η αξιοπρέπεια νίκησε την επιβίωση.

Έσπασαν όλοι τα δεσμά;

Όχι.

Παραδείγματα ανοχής, πολλά. Φόβου, ακόμα περισσότερα. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που τρέφονται από το Σύστημα. Μιλώ για αυτούς που ακόμα το αναγνωρίζουν ως "δικό τους", σε αυτούς που συνταυτίζουν το δικό Τους καλό με το καλό του Συστήματος.  Επιβιώνει το Σύστημα = επιβιώνω κι εγώ.

Φόβος για το Άγνωστο. Ευνουχισμός της ανεξάρτητης και αυτόνομης Ύπαρξης.

Πάντα σε εξάρτηση.

Πάντα υπόδουλοι.

Πάντα φοβισμένοι.

Αν θα έπρεπε να κάνω μια αποτίμηση της  "Πλατείας", αυτή θα ήταν.

Το σπάσιμο των δεσμών που μας κρατούσαν δεμένους με ένα Σύστημα που δε μας εκφράζει. (και που -μεταξύ μας- ποτέ δεν το έκανε)

Πέρα από το διαχωρισμό σε Άνω  και  Κάτω Πλατεία  (είναι γνωστές, άλλωστε, οι θέσεις μου για τα ακροδεξιά αρθρόποδα μιάσματα της Άνω Πλατείας που λυμαίνονταν οποιαδήποτε διάθεση αντίδρασης του πολιτικά ανερμάτιστου πλήθους, αλλά και για την ενίοτε"άτεγκτη" Δημοκρατία της Συνέλευσης -στην οποία συμμετείχα και υποστήριζα φλογερά) , το διακύβευμα είναι πως ένα μεγάλο μέρος του πλήθους έφτασε πια να συνειδητοποιεί πως η επιβίωσή του δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από την Τιμή του.

Αυτό, ας το κρατήσουμε ως ένα μείζον θετικό σημείο.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να μας βασανίζει τώρα είναι το αν το ίδιο πλήθος θα ταυτιστεί ξανά με ένα επόμενο, διάδοχο Σύστημα-απαγωγέα, το οποίο και πάλι δε θα το αντιπροσωπεύει, απλά θα του εξασφαλίζει λίγο περισσότερη αξιοπρέπεια.  Γιατί οι επιδιώξεις μας είναι το ταβάνι των στόχων μας...

Ίσως απλά ξαναπιαστούμε στη φάκα, όπως τόσες φορές έχει γίνει στην Ανθρώπινη Ιστορία.

Ίσως, πάλι, όχι.

Προβλέψεις δε χωρούν.

Τα δεσμά έσπασαν, αλλά οι νέες επιχρυσωμένες αλυσίδες είναι ήδη κατασκευασμένες κι έτοιμες να περαστούν σε κάθε πρόθυμο αυτοκτονικό χέρι, ασυνείδητα ή ενσυνείδητα.

Ίσως, τελικά, η συνειδητοποίηση πως τα μόνα δεσμά που μας περιορίζουν είναι τα δικά μας ,να μην είναι και τόσο μακρινή όσο φαίνεται...

*Υ.Γ. : Απέφυγα συνειδητά τη χρησιμοποίηση της λέξης "λαός" στο κείμενο. Οι πιο πολλοί θα καταλάβετε το γιατί...

Πόσο "Αριστερός" είσαι (ρε) ;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το εξής φαινόμενο στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά και εν γένει στην κοινωνία:
Πάλαι ποτέ "Αριστεροί" , έχουν μετατραπεί σε ρεφορμιστές ολκής-στην καλύτερη- και νεοφιλελεύθεροι του κερατά (sic) -στη χειρότερη.
Η λίστα των ονομάτων είναι μεγάλη και ενίοτε σοκαριστική.
Χρήστος Παπουτσής (σκατούλες στα μούτρα του), Ανδρέας Λοβέρδος, Κώστας Λαλιώτης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Πέτρος Ευθυμίου, Θεόδωρος Πάγκαλος, Όλγα Τρέμη , Παύλος Τσίμας, Δήμος Βερύκιος, Πάσχος Μανδραβέλης (εδώ γελάμε) , Γιώργος Κύρτσος (εδώ κλαίμε).
(Αν έχετε όρεξη και για περισσότερα γέλια, δείτε αναλυτικά  τη λίστα )
Βλέπω πως πολλοί, ανάμεσα σε αυτούς και άτομα της Αριστεράς, αναρωτιούνται γιατί όλοι αυτοί οι πρώην σύντροφοι-πληναγωνιστές έχουν μετατραπεί σε δεξιούς ανθρωποφάγους (μεταφορικά προς το παρόν).
Ας προσπαθήσουμε ,λοιπόν, να βρούμε τις  -πασιφανείς κατ' εμέ-  αιτίες αυτής της κοινωνικής μετάλλαξης.


Μεταφερόμαστε νοερά στα 1974.
Η Χούντα έχει μόλις πέσει.
Το Πολυτεχνείο ακόμα δοξάζεται και ο μύθος του έχει ήδη αρχίσει να πλέκεται στα βιβλία της Ιστορίας.
Πολλά φιλόδοξα καλόπαιδα φροντίζουν να υπενθυμίζουν διαρκώς στην κοινωνία πως συνέβαλαν τα μέγιστα στο να πέσει η Τυραννία και να αναγεννηθεί η Δημοκρατία από τις τέφρες της .
Βέβαια, πολλοί εξ αυτών δεν ήταν καν μέσα στο Πολυτεχνείο ή δεν είχαν μέχρι τότε καμία σχέση με την Αριστερά, αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει. Το ζητούμενο ήταν να φαίνονται cool.
Κάθε αφήγηση που ξεκινούσε με τη φράση "εμείς που ήμασταν μέσα στο Πολυτεχνείο" προκαλούσε κοινωνικό οργασμό στους συνομιλητές και πραγματικό οργασμό σε ορισμένα γκομενάκια που έψαχναν για "εναλλακτικούς" αριστερούς γκόμενους-μαχητές.
Εκτός όμως από trendy, το να λες ότι ήσουν "Αριστερός", σε τοποθετούσε αμέσως σε μια πολύ συγκεκριμένη και προνομιούχο ομάδα: αυτή που θα χάρασσε το μέλλον της χώρας.
Έτσι λοιπόν, η "δήλωση  αριστερών φρονημάτων" εκείνη την εποχή, εκτός από τσάμπα-μαγκιά ,ήταν και ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την πολιτική ανέλιξη οποιουδήποτε φερέλπιδος εκκολαπτόμενου πολιτικού.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει, άλλωστε, το "ιερό βρέφος" (κατά Αντρέα Α-Πα-πα-νδρέου), Κώστα Λαλιώτη;




Ας φύγουμε όμως σιγά-σιγά από αυτή την επίχρυση (γιατί στην ουσία ήταν κούφια) εποχή για την Αριστερά, κι ας πάμε λίγα χρόνια πιο πίσω.
Για την ακρίβεια, λίγο μετά το '49.
Ο εμφύλιος έχει -ουσιαστικά- τελειώσει. Ο νικητής και ο ηττημένος έχουν ήδη λάβει το χαρακτηρισμό τους.
Οι αντάρτες έχουν χάσει μια εξ αρχής άνιση μάχη. Κάποιοι απ'αυτούς πολέμησαν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός τους.  Αργότερα, η ιστορία θα γράψει για αυτούς. Θα γίνουν τραγούδια. Θα γίνουν θρύλοι. Να, όπως ο Κλάρας.
Άλλοι, καταδικασμένοι να ζουν με το διττό στίγμα - αυτό του ηττημένου και αυτό του Αριστερού- μέσα στην κοινωνία, προσπαθούν να κρατήσουν τα λιγοστά ψήγματα αξιοπρέπειας που τους αναλογούν. Δεν είναι εύκολο να χάνεις μια μάχη κι έπειτα να ζεις μαζί με αυτούς που -θεωρητικά- σε κέρδισαν.
Σύντομα, συνειδητοποιούν ότι ο πόλεμος στα βουνά ίσως ήταν πολύ πιο ευχάριστος από τον πόλεμο στη νέα μικροαστική κοινωνία.
Πρώτα ήρθε το φακέλωμα.
Αν δήλωνες "Αριστερός" ,είχες διανύσει μόνος σου το μισό δρόμο ως το ξερονήσι.
Τον άλλο μισό ,σου τον πρόσφερε ο καταδότης γείτονας ή ο κρατικός υπάλληλος (αμφότεροι αποτελούσαν τον εθνικό κορμό).
Επομένως, θα έπρεπε να είσαι πραγματικός ιδεολόγος -ή μεγάλη μαζόχα- για να δηλώσεις ευθαρσώς πως είσαι Κομμουνιστής.
Η εξορία -αυτή καθαυτή- ήταν ίσως το λιγότερο επίπονο κομμάτι. Άλλα ήταν τα "όμορφα"...
Οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί και οι χλευασμοί βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα "σωφρονισμού".
Κι έπειτα ερχόταν η περιβόητη "δήλωση μεταμέλειας". Κάτι σαν τον εξισλαμισμό των χριστιανών επί Τουρκοκρατίας. Ασπαζόσουν τον Αλλάχ-έσωζες το κεφάλι σου.
Μόνο που εδώ τα πράγματα δεν ήταν τόσο ανθηρά...
Αν δήλωνες μεταμέλεια για τα "ακραία" σου φρονήματα, ήσουν υποχρεωμένος να το διαμηνύσεις και από άμβωνος ,την Κυριακή με το πουρνό στην Εκκλησία. Έτσι, για να δουν όλοι πόσο "μεταμελημένος" ήσουν και να αποζημιωθούν και οι "νικητές" από την ξεφτίλα που θα βίωνες.
Κι έπειτα, ως άλλος ευνουχισμένος ταύρος, ή θα κλεινόσουν στον εαυτό σου νιώθοντας αηδία για το ότι τελικά "έσπασες", ή θα στρατευόσουν από τους πρώην βιαστές σου ως "σωφρονιστής" σε κάποιο ξερονήσι, για να βαράς τους πρώην συντρόφους σου ώστε να μετανοήσουν κι αυτοί. (είναι γνωστή η ιστορία με τον ξυλοδαρμό του Ρίτσου, όπου ένας μεταμελημένος τον χτύπαγε φωνάζοντάς του "Υπόγραψε ρε πούστη! Υπόγραψε κι εσύ! Αφού το έκανα εγώ, μπορείς κι εσύ! " ) .


Φεύγουμε από εκείνες τις σκοτεινές εποχές κι ερχόμαστε στις λαμπρές μέρες Δημοκρατίας που ζούμε.
Πλέον, το να δηλώνεις Αριστερός, Δεξιός ή Αδέξιος δε διαφέρει και πολύ από το να δηλώνεις Βάζελος,Γαύρος ή Χανούμι.
Βέβαια, είναι αλήθεια πως αυτή η σχετική απελευθέρωση του "κλάδου" (σκόπιμα χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, για να εμπλουτίσω το κείμενο και με όρους ελεύθερης οικονομίας, μιας και πήξαμε στην Αριστερίλα - ε Πάσχο; ) κινδυνεύει ξανά να απολεστεί . Βλέπετε, οι Αγορές και η Οικονομία έχουν αλλεργία σε τέτοιες λεξούλες. Και το τελευταίο πράγμα που θέλουμε τώρα είναι να πετάξει κάνα μπιμπίκι η Οικονομία - ε Πάσχο;


Επομένως, αρχίζει να αποκτά ξανά ουσία η δήλωση φρονημάτων.
Μα, πάνω από τη δήλωση, ουσία είχε -και θα έχει πάντα-  η πράξη.
Εκεί κρινόμαστε όλοι.
Γιατί, αν ρωτάτε τη γνώμη μου, σκατά Αριστερό θεωρώ έναν εργοδότη που δεν πληρώνει και δεν κολλάει ένσημα στους εργαζομένους του.
Επίσης, μπουρζουά Κομμουνιστικό θεωρώ ένα κόμμα που μιλάει για εργασιακό μεσαίωνα, ενώ το ίδιο κρατάει τους δικούς του εργαζομένους στην προ-φεουδαρχίας εποχή, μην καταβάλλοντας μισθούς και μην παρέχοντας ασφαλιστική κάλυψη. (έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε)


Εντέλει, το πόσο Αριστερός είσαι θα το δείξει η Ιστορία.
Οι αγώνες είναι εδώ.
Ο στίβος είναι έτοιμος και μας περιμένει.
Κι επειδή μια νέα εποχή φαίνεται να ανατέλλει -μια εποχή στην οποία ελπίζω και εκτιμώ πως η Αριστερά θα παίξει πρωτεύοντα ρόλο- ας μην ξεχνάμε πώς ξεκίνησαν αυτοί που μας κυβερνάνε και πώς έχουν καταλήξει.
Ας έχουμε εκ των προτέρων στο νου ένα πράμα:
Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.




*Υ.Γ. : Όπως πολύ επιτυχημένα λέει ένας κομμουνιστής μπάρμπας μου "Κι εγώ έχω αριστερό αυτί και αριστερό αρχίδι-αυτό δε σημαίνει πως υποχρεωτικά είμαι και Αριστερός".

Έλα μπάρμπα...

Χθες μιλούσα με έναν μπάρμπα μου.
Δεξιός ο μπάρμπας.
Βασικά, απολιτίκ.
Ψηφίζει Νέα Δημοκρατία γιατί έτσι έμαθε, έτσι βολεύτηκε και εκεί έχει τους "γνωστούς" του. Ξέρεις, από αυτούς που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και ΠΑΣΟΚ.
Τυχερά είναι αυτά.
Κάτι σαν την ομάδα (το αν θα γίνεις Γαύρος,Βάζελος ή Χανούμι εξαρτάται -συνήθως- από το περιβάλλον σου όταν είσαι μικρός). Άρα περισσότερο χουλιγκάνο οπορτουνάκο τον λες, παρά Πολίτη.      Κοντολογίς, ένας μέσος Έλληνας (αν και σιχαίνομαι και τον όρο και τη γενίκευση).
 Είπα, που λες, σε αυτόν τον μπάρμπα ότι ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που τα καθεστωτικά μίντια παρουσίαζαν ως "αγανακτισμένους".
Του είπα ,μάλιστα, πως θα ξαναβγώ στις πλατείες και στους δρόμους με όποιο κίνημα αντισταθεί στην Άρχουσα τάξη και στην Οικονομική χούντα που έχει επιβληθεί.
 Η απάντησή του ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενη, αλά Πάσχος:
  "Σας χαλάει έτσι όπως είστε ε; Που έχετε να φάτε, να πιείτε, τρώτε από τα λεφτά του πατέρα σας, έχετε αμάξι και σπίτι και ξημεροβραδιάζεστε στις καφετέριες και στα μπαρ. Άντε αγόρι μου να βρεις καμιά δουλειά να κάνεις."


 "Γαμώ την Παναγία", ξεστόμισα.
 Θίχτηκε ο μπάρμπας (θρήσκος γαρ).
 Συνέχισα ατάραχος, σχεδόν βυθισμένος στον εσώτερο βρασμό μου:
 "Μου παραδώσατε μια κοινωνία κατακερματισμένη, βουτηγμένη στη ρεμούλα και τον οπορτουνισμό. Γεννήσατε φάρες Ιδιωτών, αντί για ομάδες Πολιτών. Συμβιβαστήκατε με τα αποφάγια των πολιτικών και των εργοδοτών και χρωστάγατε κι ευγνωμοσύνη κι από πάνω. Κλείσατε τα αυτιά σας σε καθετί λαϊκό, γιατί το θεωρήσατε λαϊκίζον και παρωχημένο. Μεγαλοπιαστήκατε με δήθεν Ευρωπαϊκές Ιδέες. Σας έπεισαν ότι μπορούσατε να γίνετε Βασιλείς δουλεύοντας σαν τα σκυλιά και καταναλώνοντας σα δίποδα ζώα. Ονομάσατε Δημοκρατία ένα μίασμα χούντας και ολιγαρχίας. Κρυφτήκατε πίσω από παραβάν για να κρύψετε τη ντροπή της εξαγορασμένης ψήφου σας. Όση ντροπή μπορεί να σας είχε απομείνει.
 Φιλήσατε κατουρημένες ποδιές για να βρουν τα παιδιά σας έναν μισθό πείνας και να μπορούν να επιβιώνουν σα ζώα και όχι σαν Άνθρωποι.
 Μα για ποιον άνθρωπο μιλάω;
 Για αυτόν που εδώ και χρόνια έχει φορτώσει το κεφάλι του με τόσα σκατά που αν τολμήσει κι ανοίξει το στόμα του βρωμάει χειρότερα κι από τον Αχόρταγο;
 Για αυτόν που αναμάσησε κάθε καπιταλιστική και "εκσυγχρονιστική"  προπαγάνδα, ώστε να γίνει "χρήσιμος και παραγωγικός για την κοινωνία" ;
 Για αυτόν που αν συναινέσει στο βιασμό του ίσως ανταμειφθεί αργότερα με ένα βρωμερό χάδι στο κεφάλι, ωσάν ποταπή πόρνη.
 Ναι, μπάρμπα, αυτή η κοινωνία που μου παρέδωσες και που υποστηρίζεις πως πρέπει να είμαι και περήφανος γι'αυτήν, είναι μια πόρνη. Μια θλιβερή τσούλα που πηδιέται ασύστολα για ένα κομμάτι ψωμί παλεύοντας να συντηρήσει με αυτόν τον τρόπο την αξιοθρήνητη ύπαρξή της.
 Αλλά εγώ αυτή την κοινωνία ούτε τη ζήτησα, ούτε την ονειρεύτηκα και ούτε τη θέλω.
 Θα σας γαμήσω την Παναγία, μπάρμπα. Θα σας τα αλλάξω όλα. Θα τα ανατρέψω.
 Και τότε θα ψάχνεις απελπισμένα από κάπου να πιαστείς, γιατί τίποτα από το παλιό σου οικοδόμημα δε θα έχει μείνει όρθιο. Όλα θα είναι για σένα ξένα, εχθρικά και απρόσμενα καθαρά.


 Όχι, δε σε μισώ μπάρμπα.
 Σε αγαπάω.
 Αν σε μισούσα δε θα προσπαθούσα να αλλάξω τον γαμωκόσμο.
 Αν σε μισούσα θα παρέμενα σιωπηλός στον ιδιωτισμό μου και θα κοίταγα να βολευτώ κι εγώ -όπως έκανες κι εσύ- σε κάποια ανήλιαγη και βρωμερή γωνιά αυτού του σαθρού οικοδομήματος που λέτε "κοινωνία".
 Κι επειδή ξέρω πως κι εσύ με αγαπάς, έλα μαζί μου. Έλα με αυτούς που αγαπάνε τους Ανθρώπους - όχι τα λεφτά, όχι τις αβάντζες, όχι τη βολή τους, αλλά τους Ανθρώπους.
 Μην το κάνεις για μένα ρε μπάρμπα. Ούτε για τα παιδιά σου.
 Κάνε το για σένα.


Γιατί αν υπάρχει ο Θεός που πιστεύεις, με όλους αυτούς τους αγώνες που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα για τον Άνθρωπο, η κόλαση που τρέμεις πως θα πας θα είναι παράδεισος μπροστά σε αυτή που θα αντικρίσουν τα μάτια σου, όταν τελικά κλείσουν.


 Κι επειδή σε ξέρω καλά, είσαι αρκετά ηλίθιος ώστε αυτό να το φοβηθείς...
Έλα λοιπόν. "









*Υ.Γ. : Πολλά θα μπορούσα να πω για τον ερχομό μου στον Παραλληλογράφο. Επειδή όμως δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια, θα αρκεστώ στο εξής: το μπλογκ μόλις έγινε το πιο γαμάτο του διαδικτύου. :P
 Και σοβαρά τώρα: Σας ευχαριστώ όλους που με δεχτήκατε. Είναι, ειλικρινά, τιμή μου. 

Έσχατα και μικρές εξουσίες (σκατά κι αρχίδια)

Σκατά.


Μία λέξη αντηχεί στα αυτιά μας κάθε μέρα.
Σκατά.


-Πώς πάει η δουλειά;
-Σκατά.


-Ήρθε ο λογαριασμός τη ΔΕΗ;
-Σκατά.


-Ανέβηκε κι άλλο η βενζίνη;
-Σκατά.


-Απολύσανε κι άλλον στο γραφείο;
-Σκατά.


-Πλακώσανε κι άλλον αθώο στο ξύλο τα ΜΑΤ;
-Σκατά.


-Παραιτήθηκε κάνας υπουργός για τη ρεμούλα;
-Σκατά.


-Φάνηκε φως στην άκρη του τούνελ;
-Σκατά.


Βέβαια, η ζωή μας δεν είναι γεμάτη μόνο με "σκατά".
Υπάρχουν και μπόλικα "αρχίδια".


-Πληρώθηκες;
-Αρχίδια.


-Πήρες καμιά άδεια;
-Αρχίδια.


-Βρήκες δουλειά;
-Αρχίδια.


-Πήγες για κάνα μπάνιο;
-Αρχίδια.




Για όποια Κρίση κι αν σας είπαν, ένα είναι το σίγουρο:
Η αστική Δημοκρατία έχει εμπλουτίσει τις ζωές μας με απόβλητα και γεννητικά όργανα.


Αρχίδια βουλευτές και βουλευτές αρχίδια.
Αρχίδια πολίτες και πολίτες μ'αρχίδια.
Σκατά δημοκρατία κι απόσκατα δικαιοσύνη.


Στο ρόλο του Βόθρου, το Ελληνικό Κράτος.
Στο ρόλο του βοθρατζή, ο Τζέφρυ.
Στο ρόλο του βυτιοφόρου, η Τρόικα.
Σκηνοθεσία από τον Νεοφιλελευθερισμό.


Η παράσταση ανεβαίνει καθημερινά στις ζωές σας και -φυσικά- είναι σκατά.
Καλή διασκέδαση.






Υ.Γ. Μιλώντας για σκατά, να μην ξεχάσω:
Σκατά στον τάφο του Παπουτσή.

Έρχεται μπόρα

Μια μπόρα πέρασε.
Μια μεγαλύτερη έρχεται.


Όχι, δεν είναι προφητεία. Ούτε διαίσθηση είναι.
Είναι αυτό το καταραμένο το πράμα, που εμείς οι επιστήμονες το λέμε "νομοτέλεια".


Βλέπετε, εμείς οι άνθρωποι, από τη στιγμή που βγαίνουμε -βρωμεροί κι υγροί- από τη μήτρα της μάνας μας, είμαστε θύματα.
Θύματα της Αιτιοκρατίας.
Αίτιο-αποτέλεσμα.
Δράση-αντίδραση.
Ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, οι επιλογές μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια παγίδα της φύσης να μας πείσει για την ελεύθερη βούληση. Είμαστε όμηροι μιας θλιβερής αιτιοκρατικής πραγματικότητας.


Της ίδιας πραγματικότητας που -με μαθηματική ακρίβεια- θα εξωθήσει την κοινωνία στα όριά της.
Στα άκρα που δεν ήξερε ότι έχει και σε απάτητες κορφές που θα κληθεί να πατήσει.
Γιατί, όσοι αγώνες κι αν έγιναν, όσοι πόλεμοι κι αν πέρασαν ,όση πείνα κι αν ήρθε, κάθε φορά η ιστορία παίζει το παιχνίδι της με νέες μεταβλητές και -κυρίως- με νέους πρωταγωνιστές.


Πρωταγωνιστές αυτή τη φορά θα είμαστε εμείς.
Όχι οι ηρωικοί μας πρόγονοι, ούτε ο παππούς μας που πάλεψε στα βουνά της Αλβανίας.


Ο κλοιός στενεύει από όλες τις πλευρές.
Μειώσεις επί μειώσεων, περικοπές επί περικοπών.
Λες και ζεις ζωή σε έκπτωση...
Λες κι όλα έτυχε να τα πετύχεις σε συγκυρία σάπια.


Δε θα αντέξει πολύ ακόμα η βαλβίδα πίεσης.
Όσες Πλατείες κι αν εξεγερθούν, όσες καλοκαιρινές διακοπές κι αν μεσολαβήσουν, η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή που θα σπρώξει με βία το κούμπωμα προς τα πάνω και η βαλβίδα -που μέχρι τώρα κατάφερνε κάπως να ρυθμίζει την πίεση- θα εκτοξευθεί με δύναμη τόση, που θα φτάσει στα σύννεφα.


Στο παιχνίδι μπαίνουν δυναμικά κι άλλες ομάδες.
Το τελειωτικό χτύπημα στην Παιδεία έρχεται.
Για την Παιδεία τελειωτικό, για την κοινωνία όμως εναρκτήριο...
Γιατί η κοινωνία αρχίζει στην Παιδεία.
Είναι ένα προπύργιο στρατηγικής σημασίας.
Αν παρθεί, αν το αφήσουμε να παρθεί, τότε η θέση μας θα είναι δεινή.


Ο νεοφιλελευθερισμός -με τη νέα του έκδοση,αυτή του κοορπορατισμού- βρίσκεται προ των θυρών της Παιδείας. Και ,πλέον, βάσει νόμου. 


Ο μόνος τρόπος να δικαιωθούν οι μάχες που έδωσε το φοιτητικό κίνημα τόσες δεκαετίες ,είναι να κερδηθεί αυτός ο "τελικός".
Ναι, είναι "τελικός", γιατί αν χάσουμε, τότε περνάμε σε μια νέα εποχή - πιο άγρια, πιο άδικη, πιο καπιταλιστική.
Εύχομαι η φοιτητική Αριστερά, παρά τις χρόνιες παθογένειες,αγκυλώσεις και εγωιστικές κόντρες, να ανασυνταχθεί, να ενωθεί και με κοινό μέτωπο να κατέβει ξανά στους δρόμους για τη νίκη.


Και ας μην ξεχνάμε το εξής:
Τις μπόρες τις γεννάμε εμείς.
Εμείς θέλουμε να πέφτει αυτή η λυτρωτική βροχή για να καθαρίζει τη λάσπη που απλώνουν στις ζωές και στις δουλειές μας τα διάφορα ευτραφή γουρούνια του συστήματος.
Εμείς γεννάμε τους ανέμους ,για να σηκώσει ό,τι σάπιο κι άδικο και να το στείλει μακριά.


Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να είμαστε έτοιμοι για την καταιγίδα που φέρνουμε.
Να είμαστε ενωμένοι.
Αλλιώς θα επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά πως ο μόνος μας εχθρός είναι ο κακός μας εαυτός...

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ (μέθοδος "Γιουρούσι" )

"Τζαμπατζήδες".

Αυτός είναι ο χαρακτηρισμούς που προσέδωσε ο Υπ.Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, Δημήτρης Ρέππας , σε όσους αρνούνται να πληρώσουν διόδια και εισιτήρια στα ΜΜΜ.

Εγώ ,όμως,έχω έναν άλλο χαρακτηρισμό.

"Μαλάκες".

"Μαλάκες" είναι όσοι ακόμα δέχονται να πληρώνουν τα παραπάνω αντίτιμα. (άνηκα κι εγώ σε αυτούς μέχρι πριν λίγο καιρό)

Θα ρωτήσετε: "Γιατί ρε φίλε; Δηλαδή εσύ είσαι ο μάγκας κι εμείς οι υπόλοιποι οι βλάκες που πληρώνουμε κανονικά; Εμάς, νομίζεις, μας περισσεύουν τα λεφτά; "

"Όχι", θα απαντήσω. Δεν είστε βλάκες. Είστε "μαλάκες" ακριβώς επειδή ΔΕΝ σας περισσεύουν τα λεφτά και ακόμα επιμένετε να καταβάλλετε χαράτσι για ένα αγαθό που θα έπρεπε να είναι ελεύθερο ή -τουλάχιστον- να διατίθεται έναντι πενιχρού αντιτίμου.

Για πείτε μου: σας φαίνεται φυσιολογικό το ότι ,ενώ οι απολαβές του μέσου εργαζόμενου συρρικνώνονται, τα τέλη προς τα ΜΜΜ και τα διόδια αυξάνονται; 

Κι αν δεν έχετε την απαραίτητη οικονομική κρίση για να απαντήσετε στο παραπάνω, πείτε μου:

Σας φαίνεται δίκαιο που, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται βίαια, τα αντίτιμα των παραπάνω Υπηρεσιών αυξάνονται;

Και, για πείτε μου και κάτι άλλο: Σε ποιον απευθύνονται -κυρίως- τα ΜΜΜ ;Δηλαδή, ποιοι είναι οι συνηθέστεροι επιβάτες;

Μα, φυσικά, η μικρομεσαία τάξη, ο μέσος εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο φοιτητής και ο έφηβος.

Αυτοί χρησιμοποιούν κατά κόρον τα ΜΜΜ.

Θεωρείτε ,επομένως, πως είναι κοινωνικά δίκαιο ,αυτοί που πλήττονται περισσότερο από τα οικονομικά μέτρα της υπο-Κυβέρνησης ,να καλούνται να σηκώσουν στους ώμους τους τη χρόνια κακοδιαχείριση ,τα "βολέματα" σε ημετέρους, τους διορισμούς εν είδει ρουσφετιού ,τις μεγαλοαπάτες στις αναθέσεις έργων και τα δισεκατομμύρια που μπήκαν σε τσέπες κρατικοδίαιτων  μεγαλοκαρχαριών που έκαναν τις παραγγελίες εξοπλισμού;

Ε, αν θεωρείτε πως όντως είναι δίκαιο, τότε συνεχίστε να πληρώνετε κανονικά.

Προφανώς το 40% στην αύξηση των εισιτηρίων αντικατοπτρίζει πλήρως το ποσοστό εγκεφαλικού ιστού που έχει καταλάβει η κοινωνική αναλγησία και η αποχαύνωση από τα ΜΜΕ.

Επίσης, μπορεί όλοι εσείς που πληρώνετε να ανήκετε σε μια μυστική κοινωνική ομάδα ,που μπορεί να φαίνεται οικονομικά αδύναμη, αλλά στην ουσία έχει εκατομμύρια σε καταθέσεις στην BNP Paribas στην Ελβετία. Συγχαρητήρια, μας ξεγελάσατε όλους.

Όσο για εσάς που συνεχίζετε να πληρώνετε διόδια, σας παραπέμπω στον επίσημο ιστότοπο του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" .

Κοντολογίς, σας λέω πως - εκτός από θύματα- είστε και αντισυνταγματικοί (ξέρω πως έχετε μια έντονη εμμονή με τη συνταγματικότητα, οπότε ίσως το δεύτερο επίθετο σας πειράξει περισσότερο από το πρώτο - σημεία των καιρών...)

Το γιατί είστε θύματα(και ήμασταν όλοι θύματα τόσα χρόνια) το εξηγώ παρακάτω, σε μια από τις ελεύθερες διελεύσεις μου από τα διόδια του αυτοκινητόδρομου (ας γελάσω!) Αθηνών-Πάτρας. 

Από τη μεριά μου θεωρώ πως δε χρειάζεται να αναλισκόμαστε σε διαδικασίες τύπου "ζητώ από τον/την ταμία να ανεβάσει την μπάρα και αν αρνηθεί της ζητώ να μου εκδώσει απόδειξη πληρωμής επί πιστώσει και αν αρνηθεί κι αυτό την ενημερώνω πως αυτό που κάνει είναι παράνομο και έπειτα σηκώνω μόνος μου την μπάρα".

Νομίζω πως και μόνο το να περάσουμε δίχως να πληρώσουμε είναι μια κίνηση αντίδρασης και ακτιβισμού. Και αυτό έχουμε ανάγκη σήμερα. Αρκεί, βέβαια, πίσω από όλα αυτά να υπάρχει μια ιδεολογία, ένας λόγος -δηλαδή- που θα δικαιώνει τις δράσεις μας.

Αν είναι ,όμως, να αρνείσαι να πληρώνεις διόδια και το βράδυ να πηγαίνεις να σου πιάνουν τον κώλο με 200€ το μπουκάλι στα μπουζούκια, τότε είσαι δυο φορές ζώο.

Αν είναι να οδηγείς Πόρσε Καγιέν και να αρνείσαι να πληρώνεις διόδια, τότε πράγματι είσαι τζαμπατζής. 

Σαν τους Υπουργούς και τους Βουλευτές μας,που ποτέ δεν καταβάλλουν αντίτιμο ,ανεξάρτητα αν η μετακίνησή τους είναι υπηρεσιακή ή προσωπική (αυτό κι αν είναι σκάνδαλο: έχει το ελεύθερο να μην πληρώσει ακόμα κι αν πάει να συναντήσει την γκόμενα ο κύριος Βουλευτής)

Από τα διόδια της Κορίνθου.

Από τα διόδια Κιάτου (Κορίνθου-Πατρών)

Κάτι αλλάζει...

Κάτι αλλάζει.


Βλέπω γύρω μου πρόσωπα αποφασισμένα.
Πρόσωπα που έχουν περπατήσει μέσα στο σκοτάδι της απόγνωσης κι έχουν σφυρηλατηθεί μέσα στη λαίλαπα της οργής.


Το άδικο πνίγει.
Το άδικο θα πνίξει αυτούς που το μοίρασαν αθρόα...


Δεν είναι πια οι λίγοι αυτοί που αντιδρούν.
Δεν είναι πια οι "περιθωριακοί".
Δεν είναι μόνο οι ακραία πολιτικοποιημένοι.
Δεν είναι μόνο οι Αριστεροί.
Δεν είναι μόνο οι Αναρχικοί.


Είναι ο απλός πολίτης που αρχίζει να φτύνει το Σύστημα.
Που αντιλαμβάνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο την κοροϊδία που υφίσταται.


Δεν μπορεί να πεισθεί πως οι περικοπές στον -ήδη- χαμηλό μισθό του μπορούν να σώσουν τη χώρα.
Μα, ακόμα κι αν πείθεται πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν πιστεύει πως είναι δίκαιο να πληρώσει αυτός τα σπασμένα.


Ακούω να μιλάνε για προσωπική ευθύνη.
Ακούω να μιλάνε για πελατειακό Κράτος.
Ακούω να μιλάνε για ρουσφέτια.
Και σε όλα τα παραπάνω να προσάπτουν ευθύνες στον πολίτη· να τον χρίζουν "συνυπεύθυνο".


Και συμφωνώ.
Ναι, είμαστε συνυπεύθυνοι.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που αφήσαμε να μας διαβρώσει ένα σάπιο Κράτος.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που βάλαμε τη βολή μας πάνω από την κοινωνική συνείδηση.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που κάναμε την ψήφο μας εξαγοράσιμη.


Αλλά, κύριοι πολιτικοί και λοιπά παπαγαλάκια, πρέπει να έχετε πολύ θράσος για να κατηγορείτε εσείς τους πολίτες.


Γιατί όλο αυτό το βδέλυγμα της Ελληνικού Παρακράτους , το στήσατε εσείς. Και το στήσατε με τεράστια αποτυχία.


Και δεν νιώθετε ίχνος ντροπής που βγαίνετε τώρα και λέτε στο λαό: "Πώς τολμήσατε να πέσετε στο λάκκο που σας σκάψαμε" ;


Εσείς, που στήσατε όλον αυτό το μηχανισμό;
Εσείς, που αφήσατε το Κεφάλαιο να εξαγοράσει τον εθνικό πλούτο;
Εσείς, που βάλατε χέρι στα δεδουλευμένα των ελληνικών χεριών;
Εσείς, που ξεπουλήσατε ό,τι άνηκε κάποτε στον λαό;
Εσείς, που φτιάξατε συντεχνίες με ημετέρους και μεγαλο-εργολάβους;
Εσείς, που αναθέσατε τα εθνικά έργα σε συγγενείς και φίλους;
Εσείς, που ωθήσατε στα όρια της φτώχειας τον εργαζόμενο ;
Εσείς, που βοηθήσατε τον πάμπλουτο να γίνει ζάμπλουτος ; 




Η οργή του κόσμου φάνηκε και στις 23 του Φλεβάρη, όταν πέντε χιλιάδες άτομα φώναζαν ρυθμικά έξω από τη Βουλή "Κλέφτες,κλέφτες!". 


Η οργή του κόσμου φαίνεται καθημερινά. 


Μα η οργή πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
Η οργή πρέπει να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη για Ακτιβισμό.


Να βγούμε στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα.
Να φωνάξουμε. 
Να απαιτήσουμε.
Να συζητήσουμε.


Δεν είναι γενικό. Δεν είναι γενικόλογο. Απλά χρειάζεται λίγη οργάνωση. Και πολλή θέληση.


Δε θέλουμε Βία, δε θέλουμε Τραμπουκισμούς.
Θέλουμε μόνο να ακουστούμε. Επιτέλους, να απαιτήσουμε με αξιώσεις. Να ζητήσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.


Βέβαια, οι "Δυνάμεις Καταστολής" (κατά κόσμον "μπάτσοι" ), θα είναι εκεί για να μας σταματήσουν.

Αυτές είναι οι εντολές τους : να μας σταματήσουν από το να διεκδικήσουμε. 
Αυτή ήταν η εντολή τους και τις προάλλες στο Σύνταγμα: να διαλυθεί το πλήθος.
Δεν τους μισούμε. Απλά τους λυπόμαστε. Και τους καταπολεμάμε με ό,τι αμυντικό μέσο έχουμε. Δεν τη θέλουμε τη βία τους. Μπορούμε και χωρίς αυτή.


Αν όμως είμαστε πολλοί, τότε καμιά χουντική κι απρόκλητη παρέμβαση δε θα μπορέσει να μας κρατήσει πίσω.
Αν είμαστε πολλοί, θα ακουστούμε.


Δε θέλουμε μια νέα Ταχρίρ. Θέλουμε μια Νέα Ελλάδα.
Κι αν ο μόνος τρόπος να το καταφέρουμε αυτό είναι να βραχυκυκλώσει η λειτουργία του ναού της ανομίας (Βουλή), τότε αυτό θα κάνουμε.
Θα είμαστε Σύνταγμα κάθε μέρα, μέχρι να ακουστούμε. 








Υ.Γ.1 : Και αύριο θα υπάρχουν συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Μήπως να πας κι εσύ; 


Υ.Γ.2 : Κάτι πρωτόγνωρο συνέβη πριν δυο μέρες: Η Ένωση Αστυνομικών υπαλλήλων Αττικής εξέδωσε μια ανακοίνωση-σοκ κατά της Κυβέρνησης. 
Είναι προφανές πως και οι ίδιοι οι μπάτσοι έχουν αρχίσει να κουράζονται και να καταλαβαίνουν πως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα γρανάζι στη μηχανή του Συστήματος. Κατάλαβαν επιτέλους πως στέλνονται σαν πρόβατα στη σφαγή, με σκοπό να αποπροσανατολιστεί η οργή του κόσμου από τους πολιτικούς. Είναι το φαιδρό προσωπείο της Κυβέρνησης,που αδυνατεί να μιλήσει με όρους πολιτικούς ενώπιον του λαού που διεκδικεί. 
Προβλέπω πως η πραγματική επανάσταση θα αρχίσει όταν οι μπάτσοι αντιληφθούν το μέγεθος της κοροϊδίας και ταχθούν υπέρ μας. Ελπίζω να μην έχει χυθεί πολύ αίμα μέχρι να γίνει αυτό.




Υ.Γ.3 : Σε λίγο αυτά τα "μεμονωμένα" περιστατικά θα είναι η καθημερινότητα των διεφθαρμένων και θρασέων πολιτικών μας 












Και μια αφιέρωση, στο πνεύμα των καιρών ...

Δελτίο Τύπου για την Κερατέα

Κλειστά σήμερα Τετάρτη 9/11 τα καταστήματα και τα σχολεία στην Κερατέα. Σε ανοιχτή γενική συνέλευση στην κεντρική πλατεία καλεί ο Δήμος τους κατοίκους απόψε στις 7 μ.μ.

Ακολουθεί το Δετίο Τύπου του Δήμου Λαυρεωτικής:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Η ΚΕΡΑΤΕΑ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ

Από χθές το μεσημέρι, η πόλη της Κερατέας και ολόκληρος ο Δήμος της Λαυρεωτικής βρίσκονται «υπό κατοχή». Ανήλικα παιδιά και υπερήλικες έγιναν μάρτυρες μιας απίστευτης σε αγριότητα αστυνομικής βίας.

Εκατοντάδες άνδρες των ΜΑΤ και άλλων μονάδων καταστολής κατέλαβαν τις γειτονιές μιας πόλης 10.000 κατοίκων, εισέβαλαν με προτεταμένα πιστόλια σε κατοικίες, προπηλάκισαν και χτύπησαν ηλικιωμένους, τραυμάτισαν δεκάδες συμπολίτες μας.

Νωρίς το απόγευμα της Τρίτης, δεκάδες ασφαλίτες εισέβαλαν σε σπίτια «υπόπτων», χρησιμοποιώντας βία, προπηλακίζοντας γονείς, κραδαίνοντας τα όπλα τους και απειλώντας με συλλήψεις.

Η προσπάθεια τρομοκράτησης απλών και φιλήσυχων πολίτων προκάλεσε την αντίδραση και τη διαμαρτυρία εκατοντάδων κατοίκων.

Η απάντηση των «φρουρών της νομιμότητας» στο Δήμαρχο Λαυρεωτικής κ.Κωνσταντίνο Λεβαντή, Αντιδημάρχους, Δημοτικούς Συμβούλους και Νομικούς που έσπευσαν στο Αστυνομικό Τμήμα να ενημερωθούν, ήταν η απρόκλητη και αναίτια επίθεση ανδρών των ΜΑΤ με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες και ο τραυματισμός του Δημάρχου και άλλων πολιτών.

Η επίθεση γενικεύτηκε σε ολόκληρη την πόλη που μετατράπηκε μέσα σε λίγη ώρα σε ένα απέραντο πεδίο χημικού πολέμου με εκατοντάδες θύματα της αστυνομικής βίας. Μικρά παιδιά βρέθηκαν αποκλεισμένα σε φροντιστήρια, υπερήλικες κινδύνευσαν από τα χημικά που έφτασαν μέσα στα σπίτια τους, γυναίκες χτυπήθηκαν βάναυσα.

Η Δημοκρατία και η «έννομη τάξη» καταλύθηκαν από τους υπερασπιστές τους.

Η ωμότητα, οι άμεσες απειλές για τη ζωή, οι ύβρεις των αστυνομικών που απειλούσαν χιλιάδες κατοίκους μέχρι τις πρωινές ώρες φέρνουν στο νου εφιαλτικές μνήμες «στρατού κατοχής».

Η κυβέρνηση και το Υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» προσπάθησαν να εφαρμόσουν ένα τυφλό σχέδιο εκδίκησης εναντίον μιας περιοχής που αντιστέκεται 60 ολόκληρες μέρες και δεν υποχωρεί.

Η ίδια η ΕΛ.ΑΣ. ομολόγησε με δελτίου τύπου ότι, όλη η επιχείρηση είχε στόχο την τρομοκράτηση των κατοίκων και επεδίωκε να κάμψει τη συνεχιζόμενη αντίσταση τους.

Στα τέσσερα σπίτια, όπου εισέβαλαν με το πρόσχημα έρευνας και σύλληψης «υπόπτων» βρήκαν μόνο στο ένα από αυτά, άδεια μπουκάλια μπύρας, μία κάμερα και μια συσκευή εκτόξευσης φωτοβολίδων για το Πάσχα!!!.

Τα γεγονότα της Μαύρης Τρίτης σημάδεψαν ανεξίτηλα την ψυχή των κατοίκων της Λαυρεωτικής. Η ωμή βία της εξουσίας χαλυβδώνει τη θέληση όλων μας. Το δίκιο δεν αντιμετωπίζεται με δακρυγόνα, απειλές, συλλήψεις και τρομοκρατία. Ο αγώνας που ξεκίνησε από το 1996 συνεχίζεται…

Βρισκόμαστε στους δρόμους από τις 11 Δεκεμβρίου και δεν θα υποχωρήσουμε αν δεν δικαιωθούμε.

Τα σκουπίδια της Αττικής δεν θα έρθουν στο Δήμο Λαυρεωτικής.

Το Οβριόκαστρο είναι Αρχαιολογικός Χώρος, Ιστορικός Τόπος και περιοχή Ιδιαίιτέρου Φυσικού Κάλλους.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΕΒΑΝΤΗΣ

Ενημέρωση από http://antixyta.blogspot.com/

Φόβος: το Κλουβί

7/2/2011 : Ημέρα κατά του Φόβου

 

«Μην τρως τα νύχια σου, γρουσουζιά. Μη στηρίζεις το κεφάλι στα χέρια σου, γρουσουζιά. Μη σταυρώνεις τα χέρια σου, γρουσουζιά.»

Κάπως έτσι περνά από την οικογένεια σε μας ο φόβος.

Ήμασταν παιδιά ακόμα και αυτές είναι φράσεις που πολλοί από εμάς ακούγαμε επί χρόνια ολόκληρα. Αρκετοί από μας ,μάλιστα, θα τις αναπαραγάγουμε και στα δικά μας παιδιά. Είναι μια σαχλή και νοσηρή μορφή Παράδοσης .

Όταν ρωτούσαμε «γιατί είναι γρουσουζιά;» ,η απάντηση που παίρναμε είναι «έτσι».

Μεγαλώνοντας, άλλαξαν πολλά: ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που φοβόμαστε, ο τρόπος που πράττουμε, αλλά ένα έμεινε ίδιο: αυτό το  «έτσι».

Αυτό το αδιόρατο, απροσδιόριστο «κακό» που παραμονεύει πίσω από κάθε τέτοια πράξη.

Κι αν αυτά τα παραδείγματα σας φαίνονται «αθώα» και «χαζά» , υπάρχουν άλλα που έχουν πολύ πιο σκοτεινό ,υποχθόνιο και σκόπιμο υπόβαθρο.

Από μικροί έχουμε γαλουχηθεί με το φόβο.

Όχι με εκείνον το φόβο που μπορεί να σου σώσει τη ζωή σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ή αυτόν που σε αποτρέπει από το να κρεμαστείς από το μπαλκόνι σου στον 5^ο .

Πρόκειται για έναν άλλο φόβο, μέσα στον οποίο έχεις μουλιάσει και μαζί με σένα έχει σαπίσει κάθε αίσθησή σου για Ελευθερία και αυτονομία.

Πρόκειται για το φόβο που έχει έτσι περαστεί στον εγκέφαλό σου, ώστε να σε κρατάει περιορισμένο στα στενά, «ανθρώπινά» σου όρια.

Αυτόν που σου υποτάσσει να κοιτάς χαμηλά, να καταπατάς την ετυμολογία του όρου «Άνθρωπος» (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά).

Από τη Θρησκεία μέχρι την Πολιτεία, σε έχουν μάθει να σκέφτεσαι ενοχικά για καθετί που μπορείς να κατακτήσεις. «Απαρνήσου τις απολαύσεις και τις ηδονές για να γίνεις Θεός μετά θάνατον» , «υπάκουσε στα όρια που σου θέτω για να ζήσεις Ζωή αξιοπρεπή και νόμιμη».

«Μην αναζητάς περισσότερα απ’ όσα σου έχουν δοθεί, μα να είσαι ευγνώμων και για αυτά τα λίγα που έχεις».

Μια Χρυσή Φυλακή που έχει περίτεχνα χτιστεί γύρω σου για να μην μπορείς να ατενίσεις με όρεξη την απεραντοσύνη της ύπαρξής σου. Όρια που μπαίνουν για να σε κρατήσουν μέσα σε ένα πεπερασμένο κόσμο που βολεύει αυτούς τους οποίους τον δημιούργησαν.

Μην μπερδεύεστε: δεν έχει να κάνει με το «μέτρον άριστον» των Αρχαίων. Όχι.

Δεν πρόκειται για Μέτρο. Πρόκειται για χαλινάρι.

Αντίθετα, σε ωθούν να απελευθερώσεις τις ικανότητές σου για να πλουτίσεις. «Απόκτησε!» σου λένε. «Φτιάξε αμύθητη περιουσία, να χαρείς τις απολαύσεις τις Ζωής», σε παροτρύνουν.

Μα κανείς δε μιλάει για την πνευματική σου ένδεια. Κανείς δε σου λέει να ανοίξεις το νου σου. Κανείς δε σε προτρέπει να πας πέρα από τα κατεστημένα.

Γιατί;

Μα γιατί έτσι σε θέλουν: να πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις Βασιλιάς ,αποκτώντας όλα τα αγαθά του Κόσμου, ενώ στην ουσία θα είσαι πιο κενός κι από τρύπα πολεμίστρας.

Και, μιλώντας για πολεμίστρα, σου έμαθαν ποτέ να πολεμάς για αυτά που θεωρείς αυτονόητα;

Σε έμαθαν ποτέ να πολεμάς για την ανάγκη σου να σκέφτεσαι; Για την ανάγκη σου να υπάρχεις;

Όχι. Σου έφτιαξαν  σύνορα, σε πέταξαν μέσα και σου είπαν «εσύ θα είσαι Έλληνας/Αλβανός/Αμερικάνος/Γερμανός και θα πρέπει αυτά τα σύνορα να υπερασπιστείς μέχρι που να πεθάνεις».

Σε βάφτισαν Χριστιανό/Μουσουλμάνο/Ινδουιστή/Βουδιστή και σου είπαν «αυτή είναι η Αλήθεια, ενώ όλα τα άλλα Ψέμα».

Σε έστρεψαν ενάντια στον Αδερφό σου. Ενάντια στη μόνη βιολογική σου συγγένεια σε τούτον τον Πλανήτη: τον Άνθρωπο.

Δεν είναι πλέον συνάνθρωπός σου ο Τούρκος, μα είναι απλά ένας ακόμα που θέλει να σου αφαιρέσει την Ελευθερία σου. Μια Ελευθερία που δεν είχες ποτέ σου ουσιαστικά. Και δεν πάλεψες ποτέ για αυτή σου την φαντασματική ελευθερία, παρά μόνο έχυσες γενιές και γενιές αίματος σε χώματα που εξ’ αρχής άνηκαν και σε σένα και στον αντίπαλό σου, γιατί ήταν απλά ανθρώπινα.

Κι ο φόβος φωλιάζει ακόμα μέσα σου…

Αν δεν είσαι καλός Χριστιανός/Μουσουλμάνος/Ινδουιστής/Βουδιστής δε θα ανταμοιφθείς και θα πας σε κάποια Κόλαση. Θα χάσεις το προνόμιο της αγαλλίασης στη Ζωή Μετά.

Σε απειλούν με κυρώσεις σε μια Ζωή που ούτε αυτοί- αλλά ούτε κι εσύ- γνωρίζουν αν υπάρχει. Παίζουν με τον Φόβο σου για το άγνωστο. Με αυτόν το φόβο που σου είχε καλλιεργηθεί από την παιδική σου ηλικία μέσω της οικογένειας και με τον οποίο ξεκίνησες την ανάγνωση αυτού του άρθρου.

Κι εσύ;

Εσύ τι κάνεις;

Συνεχίζεις να φοβάσαι το Άγνωστο;

Συνεχίζεις να αμφιβάλλεις για το ακατόρθωτο;

Ή απλά συνεχίζεις να μην σκέφτεσαι τις Ελευθερίες που πραγματικά σου αξίζουν;

Την Ελευθερία σου στην Έκφραση, την Ελευθερία σου στη Γνώση, την Ελευθερία σου στα Πιστεύω, την Ελευθερία σου στην Αγάπη, την Ελευθερία σου στο Σεβασμό, την Ελευθερία σου στην Ελευθερία.

Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ ακόμα πιστεύω πως κάτι είναι πολύ λάθος σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά είμαι διατεθειμένος να αντιμετωπίσω αυτόν το φόβο μου.

Εσύ;

Υ.Γ. : Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του άρθρου υπήρξε το ιστολόγιο "Φόβος,ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας", το οποίο σας προτείνω να επισκεφθείτε και να διαβάσετε άρθρα από διάφορους δημιουργούς-ιστογράφους, που συμμετέχουν σε αυτή την κίνηση για τον "εξορκισμό" του Φόβου.

 Η εικόνα και το βίντεο είναι παρμένα από το πιο πάνω Ιστολόγιο.