Έρχεται μπόρα

Μια μπόρα πέρασε.
Μια μεγαλύτερη έρχεται.


Όχι, δεν είναι προφητεία. Ούτε διαίσθηση είναι.
Είναι αυτό το καταραμένο το πράμα, που εμείς οι επιστήμονες το λέμε "νομοτέλεια".


Βλέπετε, εμείς οι άνθρωποι, από τη στιγμή που βγαίνουμε -βρωμεροί κι υγροί- από τη μήτρα της μάνας μας, είμαστε θύματα.
Θύματα της Αιτιοκρατίας.
Αίτιο-αποτέλεσμα.
Δράση-αντίδραση.
Ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, οι επιλογές μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια παγίδα της φύσης να μας πείσει για την ελεύθερη βούληση. Είμαστε όμηροι μιας θλιβερής αιτιοκρατικής πραγματικότητας.


Της ίδιας πραγματικότητας που -με μαθηματική ακρίβεια- θα εξωθήσει την κοινωνία στα όριά της.
Στα άκρα που δεν ήξερε ότι έχει και σε απάτητες κορφές που θα κληθεί να πατήσει.
Γιατί, όσοι αγώνες κι αν έγιναν, όσοι πόλεμοι κι αν πέρασαν ,όση πείνα κι αν ήρθε, κάθε φορά η ιστορία παίζει το παιχνίδι της με νέες μεταβλητές και -κυρίως- με νέους πρωταγωνιστές.


Πρωταγωνιστές αυτή τη φορά θα είμαστε εμείς.
Όχι οι ηρωικοί μας πρόγονοι, ούτε ο παππούς μας που πάλεψε στα βουνά της Αλβανίας.


Ο κλοιός στενεύει από όλες τις πλευρές.
Μειώσεις επί μειώσεων, περικοπές επί περικοπών.
Λες και ζεις ζωή σε έκπτωση...
Λες κι όλα έτυχε να τα πετύχεις σε συγκυρία σάπια.


Δε θα αντέξει πολύ ακόμα η βαλβίδα πίεσης.
Όσες Πλατείες κι αν εξεγερθούν, όσες καλοκαιρινές διακοπές κι αν μεσολαβήσουν, η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή που θα σπρώξει με βία το κούμπωμα προς τα πάνω και η βαλβίδα -που μέχρι τώρα κατάφερνε κάπως να ρυθμίζει την πίεση- θα εκτοξευθεί με δύναμη τόση, που θα φτάσει στα σύννεφα.


Στο παιχνίδι μπαίνουν δυναμικά κι άλλες ομάδες.
Το τελειωτικό χτύπημα στην Παιδεία έρχεται.
Για την Παιδεία τελειωτικό, για την κοινωνία όμως εναρκτήριο...
Γιατί η κοινωνία αρχίζει στην Παιδεία.
Είναι ένα προπύργιο στρατηγικής σημασίας.
Αν παρθεί, αν το αφήσουμε να παρθεί, τότε η θέση μας θα είναι δεινή.


Ο νεοφιλελευθερισμός -με τη νέα του έκδοση,αυτή του κοορπορατισμού- βρίσκεται προ των θυρών της Παιδείας. Και ,πλέον, βάσει νόμου. 


Ο μόνος τρόπος να δικαιωθούν οι μάχες που έδωσε το φοιτητικό κίνημα τόσες δεκαετίες ,είναι να κερδηθεί αυτός ο "τελικός".
Ναι, είναι "τελικός", γιατί αν χάσουμε, τότε περνάμε σε μια νέα εποχή - πιο άγρια, πιο άδικη, πιο καπιταλιστική.
Εύχομαι η φοιτητική Αριστερά, παρά τις χρόνιες παθογένειες,αγκυλώσεις και εγωιστικές κόντρες, να ανασυνταχθεί, να ενωθεί και με κοινό μέτωπο να κατέβει ξανά στους δρόμους για τη νίκη.


Και ας μην ξεχνάμε το εξής:
Τις μπόρες τις γεννάμε εμείς.
Εμείς θέλουμε να πέφτει αυτή η λυτρωτική βροχή για να καθαρίζει τη λάσπη που απλώνουν στις ζωές και στις δουλειές μας τα διάφορα ευτραφή γουρούνια του συστήματος.
Εμείς γεννάμε τους ανέμους ,για να σηκώσει ό,τι σάπιο κι άδικο και να το στείλει μακριά.


Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να είμαστε έτοιμοι για την καταιγίδα που φέρνουμε.
Να είμαστε ενωμένοι.
Αλλιώς θα επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά πως ο μόνος μας εχθρός είναι ο κακός μας εαυτός...

Κάτι αλλάζει...

Κάτι αλλάζει.


Βλέπω γύρω μου πρόσωπα αποφασισμένα.
Πρόσωπα που έχουν περπατήσει μέσα στο σκοτάδι της απόγνωσης κι έχουν σφυρηλατηθεί μέσα στη λαίλαπα της οργής.


Το άδικο πνίγει.
Το άδικο θα πνίξει αυτούς που το μοίρασαν αθρόα...


Δεν είναι πια οι λίγοι αυτοί που αντιδρούν.
Δεν είναι πια οι "περιθωριακοί".
Δεν είναι μόνο οι ακραία πολιτικοποιημένοι.
Δεν είναι μόνο οι Αριστεροί.
Δεν είναι μόνο οι Αναρχικοί.


Είναι ο απλός πολίτης που αρχίζει να φτύνει το Σύστημα.
Που αντιλαμβάνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο την κοροϊδία που υφίσταται.


Δεν μπορεί να πεισθεί πως οι περικοπές στον -ήδη- χαμηλό μισθό του μπορούν να σώσουν τη χώρα.
Μα, ακόμα κι αν πείθεται πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν πιστεύει πως είναι δίκαιο να πληρώσει αυτός τα σπασμένα.


Ακούω να μιλάνε για προσωπική ευθύνη.
Ακούω να μιλάνε για πελατειακό Κράτος.
Ακούω να μιλάνε για ρουσφέτια.
Και σε όλα τα παραπάνω να προσάπτουν ευθύνες στον πολίτη· να τον χρίζουν "συνυπεύθυνο".


Και συμφωνώ.
Ναι, είμαστε συνυπεύθυνοι.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που αφήσαμε να μας διαβρώσει ένα σάπιο Κράτος.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που βάλαμε τη βολή μας πάνω από την κοινωνική συνείδηση.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που κάναμε την ψήφο μας εξαγοράσιμη.


Αλλά, κύριοι πολιτικοί και λοιπά παπαγαλάκια, πρέπει να έχετε πολύ θράσος για να κατηγορείτε εσείς τους πολίτες.


Γιατί όλο αυτό το βδέλυγμα της Ελληνικού Παρακράτους , το στήσατε εσείς. Και το στήσατε με τεράστια αποτυχία.


Και δεν νιώθετε ίχνος ντροπής που βγαίνετε τώρα και λέτε στο λαό: "Πώς τολμήσατε να πέσετε στο λάκκο που σας σκάψαμε" ;


Εσείς, που στήσατε όλον αυτό το μηχανισμό;
Εσείς, που αφήσατε το Κεφάλαιο να εξαγοράσει τον εθνικό πλούτο;
Εσείς, που βάλατε χέρι στα δεδουλευμένα των ελληνικών χεριών;
Εσείς, που ξεπουλήσατε ό,τι άνηκε κάποτε στον λαό;
Εσείς, που φτιάξατε συντεχνίες με ημετέρους και μεγαλο-εργολάβους;
Εσείς, που αναθέσατε τα εθνικά έργα σε συγγενείς και φίλους;
Εσείς, που ωθήσατε στα όρια της φτώχειας τον εργαζόμενο ;
Εσείς, που βοηθήσατε τον πάμπλουτο να γίνει ζάμπλουτος ; 




Η οργή του κόσμου φάνηκε και στις 23 του Φλεβάρη, όταν πέντε χιλιάδες άτομα φώναζαν ρυθμικά έξω από τη Βουλή "Κλέφτες,κλέφτες!". 


Η οργή του κόσμου φαίνεται καθημερινά. 


Μα η οργή πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
Η οργή πρέπει να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη για Ακτιβισμό.


Να βγούμε στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα.
Να φωνάξουμε. 
Να απαιτήσουμε.
Να συζητήσουμε.


Δεν είναι γενικό. Δεν είναι γενικόλογο. Απλά χρειάζεται λίγη οργάνωση. Και πολλή θέληση.


Δε θέλουμε Βία, δε θέλουμε Τραμπουκισμούς.
Θέλουμε μόνο να ακουστούμε. Επιτέλους, να απαιτήσουμε με αξιώσεις. Να ζητήσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.


Βέβαια, οι "Δυνάμεις Καταστολής" (κατά κόσμον "μπάτσοι" ), θα είναι εκεί για να μας σταματήσουν.

Αυτές είναι οι εντολές τους : να μας σταματήσουν από το να διεκδικήσουμε. 
Αυτή ήταν η εντολή τους και τις προάλλες στο Σύνταγμα: να διαλυθεί το πλήθος.
Δεν τους μισούμε. Απλά τους λυπόμαστε. Και τους καταπολεμάμε με ό,τι αμυντικό μέσο έχουμε. Δεν τη θέλουμε τη βία τους. Μπορούμε και χωρίς αυτή.


Αν όμως είμαστε πολλοί, τότε καμιά χουντική κι απρόκλητη παρέμβαση δε θα μπορέσει να μας κρατήσει πίσω.
Αν είμαστε πολλοί, θα ακουστούμε.


Δε θέλουμε μια νέα Ταχρίρ. Θέλουμε μια Νέα Ελλάδα.
Κι αν ο μόνος τρόπος να το καταφέρουμε αυτό είναι να βραχυκυκλώσει η λειτουργία του ναού της ανομίας (Βουλή), τότε αυτό θα κάνουμε.
Θα είμαστε Σύνταγμα κάθε μέρα, μέχρι να ακουστούμε. 








Υ.Γ.1 : Και αύριο θα υπάρχουν συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Μήπως να πας κι εσύ; 


Υ.Γ.2 : Κάτι πρωτόγνωρο συνέβη πριν δυο μέρες: Η Ένωση Αστυνομικών υπαλλήλων Αττικής εξέδωσε μια ανακοίνωση-σοκ κατά της Κυβέρνησης. 
Είναι προφανές πως και οι ίδιοι οι μπάτσοι έχουν αρχίσει να κουράζονται και να καταλαβαίνουν πως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα γρανάζι στη μηχανή του Συστήματος. Κατάλαβαν επιτέλους πως στέλνονται σαν πρόβατα στη σφαγή, με σκοπό να αποπροσανατολιστεί η οργή του κόσμου από τους πολιτικούς. Είναι το φαιδρό προσωπείο της Κυβέρνησης,που αδυνατεί να μιλήσει με όρους πολιτικούς ενώπιον του λαού που διεκδικεί. 
Προβλέπω πως η πραγματική επανάσταση θα αρχίσει όταν οι μπάτσοι αντιληφθούν το μέγεθος της κοροϊδίας και ταχθούν υπέρ μας. Ελπίζω να μην έχει χυθεί πολύ αίμα μέχρι να γίνει αυτό.




Υ.Γ.3 : Σε λίγο αυτά τα "μεμονωμένα" περιστατικά θα είναι η καθημερινότητα των διεφθαρμένων και θρασέων πολιτικών μας 












Και μια αφιέρωση, στο πνεύμα των καιρών ...

Απόφαση: Η απαρχή του Νέου Κόσμου

       

              

      Στο "The Matrix", μόλις ο Neo αντιλαμβάνεται τη φύση της πραγματικότητας και το μέγεθος της πλάνης στην οποία ζούσε, παθαίνει κρίση πανικού και αρχίζει να αρνείται ό,τι παρατηρούσε. «Είναι όλα ψέματα! Είστε όλοι ψεύτικοι!» είπε με τον τρόμο να κυριεύει κάθε πτυχή της ύπαρξής του. 

    Δευτερόλεπτα μετά λιποθύμησε. Ο οργανισμός του δεν μπορούσε να απορροφήσει την απότομη, κατακλυσμιαία αλήθεια. Ο νους αρνήθηκε και το σώμα, προκειμένου να αμυνθεί και να επιβιώσει, κατέρρευσε.

Λίγες ώρες μετά, και αφού είχε κοιμηθεί και ηρεμήσει, ο Μορφέας –με απολογητικό ύφος-  του αποκάλυψε πως ήταν πολύ επικίνδυνη η μετάβασή του από το Matrix (τον εικονικό κόσμο δηλαδή)  στον πραγματικό κόσμο, καθώς όσο πιο μεγάλος είναι κάποιος σε ηλικία τόσο πιο  δύσκολο είναι να απαγκιστρωθεί το μυαλό από τα κατεστημένα και απ’ αυτά που θεωρεί «πραγματικότητα» και δεδομένα.

     


           Αυτή η στιγμή, η στιγμή της «Αναγέννησης», η στιγμή του πνευματικού θανάτου όσων κάλπικων μέχρι τότε πίστευες και η συνειδητοποίηση της Αλήθειας και της μέχρι πρότινος Πλάνης, είναι μια στιγμή που δε θα σβηστεί ποτέ απ’ το μυαλό σου.

Είναι εκείνη η στιγμή που ξέρεις πως κάτι μέσα σου άλλαξε, πως κάτι μέσα σου εξελίχθηκε. Είναι η στιγμή που –σχεδόν αυτόματα- βλέπεις τα πράγματα πια διαφορετικά, ξεκάθαρα.

Για την ακρίβεια, είναι η πρώτη στιγμή που πραγματικά βλέπεις. Είναι η πρώτη στιγμή που πραγματικά νιώθεις το οτιδήποτε.

Είναι η στιγμή που νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ, που το μυαλό και οι αισθήσεις λειτουργούν με πυρετώδεις ρυθμούς για να συλλάβουν το μέγεθος της Αλήθειας, λες και προσπαθούν να αναπληρώσουν χρόνο και κόπο από μια ζωή που μέχρι τώρα πήγε χαμένη.

         
        

           Τότε, ο ενήλικος  νους μεταλλάσσεται ξανά σε παιδικό νου, που σα σφουγγάρι απορροφά ό,τι εμφανίζεται μπροστά του και το αξιολογεί με νέα- πλέον- κριτήρια, αλλότρια από εκείνα τα κομφορμισμένα που είχε συνηθίσει να το κάνει.

Τα καινούρια πράγματα μοιάζουν όλα τόσο συναρπαστικά, τόσο πιο ενδιαφέροντα από εκείνα τα βαρετά με τα οποία είχε συνηθίσει να ζει και που είχε συμβιβαστεί με την ύπαρξή τους.

Όλα, όλα, αποκτούν άλλο νόημα. Υπάρχει πλέον η γνώση. Υπάρχει πλέον η επίγνωση. Και μέσω αυτών των δύο, ο ανθρώπινος νους αρχίζει πλέον να σκέφτεται τρόπους επίλυσης των προβλημάτων , τελείως διαφορετικούς από πριν. Όλα είναι πιο απλά ξαφνικά. Όλα ξεκινούν από μια απλή συνειδητοποίηση και λύνονται από μια απλή ιδέα. Είναι τόσο ξεκάθαρο πια.

       

           Είναι ακριβώς εκείνη η στιγμή όπου ο Neo,  συγκλονισμένος από τη νέα πραγματικότητα που απλώνεται μπροστά του, αρχίζει να εμπαίζει το σάπιο Σύστημα, να το «χρησιμοποιεί» για να το εξευτελίσει και να το καταστρέψει, να το εκμεταλλεύεται  για να στρέψει τις εξόφθαλμες  αδυναμίες του εναντίον του.

          Μα, το πιο μεγάλο κακό που μπορεί να κάνει σε αυτό το Σύστημα είναι να αφυπνίσει κι άλλους. Όντας ο ίδιος αφυπνισμένος, γνωρίζει τη Δύναμη που έχει ένας απαγκιστρωμένος απ’ τα ψέματα νους. Και όσο περισσότεροι αντιληφθούν την Πλάνη, τόσο πιο ανίσχυρο θα είναι το Σύστημα. Όσο περισσότεροι αναγνωρίσουν το πραγματικό «καλό», τόσο πιθανότερο θα είναι για την Ανθρωπότητα να αποτινάξει από τους ώμους της την σκλαβιά στην οποία την καταδίκασαν κάποιοι «λίγοι». Ο Neo ήξερε καλά πως η Ελίτ, που γενιά με τη γενιά τρεφόταν αχόρταγα από τον ιδρώτα και την Πλάνη των πολλών, μπορούσε να εξαφανισθεί. Αρκεί να υπήρχαν πολλές αφυπνισμένες συνειδήσεις.

          Και όταν γίνει αυτό, τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε πως η νέα μας αυτή κοσμοθεωρία , η νέα –δική μας- Τάξη Πραγμάτων, θα περάσει στα παιδιά μας ως κάτι το φυσιολογικό, ως κάτι το δεδομένο. Όπως ακριβώς πέρασε σε μας η θεώρηση για το σαθρή κοινωνία που ζούμε.

 Θα πρόκειται για μια «κοινωνία θεών» ;

Όχι. Αλλά σίγουρα θα πρόκειται για μια κοινωνία καλύτερη από τη σημερινή.
Μια κοινωνία όπου:

-Ο άνθρωπος δε θα χρειάζεται να δουλεύει για να τρέφει τους «λίγους».

-Ο άνθρωπος θα αξιοποιεί  την ατέλειωτη ενέργεια της  φύσης  για να παραγάγει αέναη και διαρκώς μεταβαλλόμενη ενέργεια.

-Ο άνθρωπος δε θα στηρίζεται στον ανταγωνισμό, τη μισαλλοδοξία και το εμπόριο, εφόσον τα αγαθά θα του παρέχονται από τη σωστή εκμετάλλευση των φυσικών πόρων (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική ενέργεια κτλ) που είναι ατελείωτοι.

-Ο άνθρωπος δε θα στηρίζεται στο χρήμα, αφού όλα θα είναι άφθονα, επομένως δε θα υπάρχει λόγος να πουληθούν! Για την ακρίβεια, δε θα υπάρχει λόγος ύπαρξης του χρήματος!

-Η τεχνολογία θα απαλλάξει τον άνθρωπο από τη δουλεία της επί χρήμασι  εργασίας  που έχει σκοπό την επιβίωση και τον πλουτισμό και θα τον οδηγήσει σε νέα κίνητρα και ενδιαφέροντα για την ουσιαστική καλυτέρευση της ζωής του.

-Όλοι οι άνθρωποι πάνω στη Γη θα νιώσουν ένα σύνολο, ένας Πολιτισμός που πορεύεται συνασπισμένος ανά τους αιώνες.

-Οι πολιτικοί θα είναι πια άχρηστοι, αφού όλα τα προβλήματα θα λύνονται από μας τους ίδιους μέσω της τεχνολογίας και όχι από ανειδίκευτους , ανίδεους και διεφθαρμένους πολιτικούς.

   

Κι αν όλα αυτά σας μοιάζουν ουτοπικά, σας λέω το εξής:

Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αλλαγή. Μια εσωτερική αλλαγή. Μια απαγκίστρωση από ό,τι μας κρατάει μέσα στα επίχρυσα κλουβιά μας.

Όλα είναι μια απόφαση.

Όλα ξεκινούν από μια ιδέα.

Και τώρα που έχεις την ιδέα, πάρε την απόφαση.

Μόνο εσύ μπορείς…

Καλώς ήρθατε στον κόσμο του Zeitgeist. Καλώς ήρθατε στο Venus Project.

Καλώς ήρθατε στον νέο σας Κόσμο…







Υ.Γ.:  Το "The Matrix" ήταν το καλύτερο αλληγορικό έργο που μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να περάσω το μήνυμα που ήθελα. Σε όσους δεν το έχουν δει, προτείνω να το κάνουν άμεσα. Με ανοιχτό μυαλό και με διάθεση να μεταφέρουν όλα τα αλληγορικά του μηνύματα στη δική μας πραγματικότητα.

        Το Zeitgeist είναι από μόνο του μια εμπειρία αλλαγής. Δεν κάνω κάποιο σχόλιο, απλά σας παρακινώ να το δείτε (οι σκηνές που προβάλλονται πιο πάνω είναι από το Zeitgeist Adddendum ).

Και κάτι διαφορετικό...

- Οι πολλές υποχρεώσεις έχουν αφήσει πίσω τη συγγραφή του άρθρου που σας έχω υποσχεθεί περί Χρόνου, όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού...
Για του λόγου το αληθές, δημοσιεύω σήμερα ένα ποίημα που ,απ' όπου κι αν το πιάσεις, ξεχειλίζει από "μηνύματα".
Δε σας αποκαλύπτω το συγγραφέα. Είμαι σίγουρος πως ,όσοι ενθουσιαστείτε, θα  ψάξετε και θα τον βρείτε. 

* Αφιερωμένο στους "ψαγμένους" αναγνώστες.

Ιδέες: οι Άφθαρτες

Της καρδιάς το δηλητήριο

Της ψυχής βασανιστήριο

Της ζωής το ελιξίριο

Ειν’ της τρέλας το εισιτήριο

Δώσε δύο, δώσε τρεις

Δώσε εφτά και θα καείς

Απ’ τις μέρες που θα ζεις

Ποια να αποχωριστείς ;

Ειν’ αστείο μεγάλο η τρέλα

Δύο πας και μία έλα

Άλλο δε γυρνάει η προπέλα

Μείνε κι όσο θέλεις γέλα

Επανάσταση το λένε

Κι όσοι τη γνωρίζουν καίνε

Μόνο στα κρυφά πια κλαίνε

Στη μεριά σου πάντα μένε

Μάσκες πλέον δεν φορούν

Κάθε φόβο αψηφούν

Σαν τον Φωκς θε να γενούν

Τον Νοέμβρη καρτερούν

Όλες οι περιβολές

Και του χρόνου οι φθορές

Πέφτουν κάτω αδειανές

Από χέρια με φωνές

Όραμα ξεσηκωμένο

Άναμα προϊδωμένο

Σύστημα ξεπερασμένο

Ποίημα χιλιοειπωμένο

Δώσε δυο δώσε τρεις

Δώσε εφτά και θα καείς

Απ’ τις μέρες που θα ζεις

Ποια να αποχωριστείς ;