Κάτι αλλάζει.
Βλέπω γύρω μου πρόσωπα αποφασισμένα.
Πρόσωπα που έχουν περπατήσει μέσα στο σκοτάδι της απόγνωσης κι έχουν σφυρηλατηθεί μέσα στη λαίλαπα της οργής.
Το άδικο πνίγει.
Το άδικο θα πνίξει αυτούς που το μοίρασαν αθρόα...
Δεν είναι πια οι λίγοι αυτοί που αντιδρούν.
Δεν είναι πια οι "περιθωριακοί".
Δεν είναι μόνο οι ακραία πολιτικοποιημένοι.
Δεν είναι μόνο οι Αριστεροί.
Δεν είναι μόνο οι Αναρχικοί.
Είναι ο απλός πολίτης που αρχίζει να φτύνει το Σύστημα.
Που αντιλαμβάνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο την κοροϊδία που υφίσταται.
Δεν μπορεί να πεισθεί πως οι περικοπές στον -ήδη- χαμηλό μισθό του μπορούν να σώσουν τη χώρα.
Μα, ακόμα κι αν πείθεται πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν πιστεύει πως είναι δίκαιο να πληρώσει αυτός τα σπασμένα.
Ακούω να μιλάνε για προσωπική ευθύνη.
Ακούω να μιλάνε για πελατειακό Κράτος.
Ακούω να μιλάνε για ρουσφέτια.
Και σε όλα τα παραπάνω να προσάπτουν ευθύνες στον πολίτη· να τον χρίζουν "συνυπεύθυνο".
Και συμφωνώ.
Ναι, είμαστε συνυπεύθυνοι.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που αφήσαμε να μας διαβρώσει ένα σάπιο Κράτος.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που βάλαμε τη βολή μας πάνω από την κοινωνική συνείδηση.
Είμαστε συνυπεύθυνοι που κάναμε την ψήφο μας εξαγοράσιμη.
Αλλά, κύριοι πολιτικοί και λοιπά παπαγαλάκια, πρέπει να έχετε πολύ θράσος για να κατηγορείτε εσείς τους πολίτες.
Γιατί όλο αυτό το βδέλυγμα της Ελληνικού Παρακράτους , το στήσατε εσείς. Και το στήσατε με τεράστια αποτυχία.
Και δεν νιώθετε ίχνος ντροπής που βγαίνετε τώρα και λέτε στο λαό: "Πώς τολμήσατε να πέσετε στο λάκκο που σας σκάψαμε" ;
Εσείς, που στήσατε όλον αυτό το μηχανισμό;
Εσείς, που αφήσατε το Κεφάλαιο να εξαγοράσει τον εθνικό πλούτο;
Εσείς, που βάλατε χέρι στα δεδουλευμένα των ελληνικών χεριών;
Εσείς, που ξεπουλήσατε ό,τι άνηκε κάποτε στον λαό;
Εσείς, που φτιάξατε συντεχνίες με ημετέρους και μεγαλο-εργολάβους;
Εσείς, που αναθέσατε τα εθνικά έργα σε συγγενείς και φίλους;
Εσείς, που ωθήσατε στα όρια της φτώχειας τον εργαζόμενο ;
Εσείς, που βοηθήσατε τον πάμπλουτο να γίνει ζάμπλουτος ;
Η οργή του κόσμου φάνηκε και στις 23 του Φλεβάρη, όταν πέντε χιλιάδες άτομα φώναζαν ρυθμικά έξω από τη Βουλή "Κλέφτες,κλέφτες!".
Η οργή του κόσμου φαίνεται καθημερινά.
Μα η οργή πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
Η οργή πρέπει να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη για Ακτιβισμό.
Να βγούμε στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα.
Να φωνάξουμε.
Να απαιτήσουμε.
Να συζητήσουμε.
Δεν είναι γενικό. Δεν είναι γενικόλογο. Απλά χρειάζεται λίγη οργάνωση. Και πολλή θέληση.
Δε θέλουμε Βία, δε θέλουμε Τραμπουκισμούς.
Θέλουμε μόνο να ακουστούμε. Επιτέλους, να απαιτήσουμε με αξιώσεις. Να ζητήσουμε πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.
Βέβαια, οι "Δυνάμεις Καταστολής" (κατά κόσμον "μπάτσοι" ), θα είναι εκεί για να μας σταματήσουν.
Αυτές είναι οι εντολές τους : να μας σταματήσουν από το να διεκδικήσουμε.
Αυτή ήταν η εντολή τους και τις προάλλες στο Σύνταγμα: να διαλυθεί το πλήθος.
Δεν τους μισούμε. Απλά τους λυπόμαστε. Και τους καταπολεμάμε με ό,τι αμυντικό μέσο έχουμε. Δεν τη θέλουμε τη βία τους. Μπορούμε και χωρίς αυτή.
Αν όμως είμαστε πολλοί, τότε καμιά χουντική κι απρόκλητη παρέμβαση δε θα μπορέσει να μας κρατήσει πίσω.
Αν είμαστε πολλοί, θα ακουστούμε.
Δε θέλουμε μια νέα Ταχρίρ. Θέλουμε μια Νέα Ελλάδα.
Κι αν ο μόνος τρόπος να το καταφέρουμε αυτό είναι να βραχυκυκλώσει η λειτουργία του ναού της ανομίας (Βουλή), τότε αυτό θα κάνουμε.
Θα είμαστε Σύνταγμα κάθε μέρα, μέχρι να ακουστούμε.
Υ.Γ.1 : Και αύριο θα υπάρχουν συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Μήπως να πας κι εσύ;
Υ.Γ.2 : Κάτι πρωτόγνωρο συνέβη πριν δυο μέρες: Η Ένωση Αστυνομικών υπαλλήλων Αττικής εξέδωσε μια ανακοίνωση-σοκ κατά της Κυβέρνησης.
Είναι προφανές πως και οι ίδιοι οι μπάτσοι έχουν αρχίσει να κουράζονται και να καταλαβαίνουν πως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα γρανάζι στη μηχανή του Συστήματος. Κατάλαβαν επιτέλους πως στέλνονται σαν πρόβατα στη σφαγή, με σκοπό να αποπροσανατολιστεί η οργή του κόσμου από τους πολιτικούς. Είναι το φαιδρό προσωπείο της Κυβέρνησης,που αδυνατεί να μιλήσει με όρους πολιτικούς ενώπιον του λαού που διεκδικεί.
Προβλέπω πως η πραγματική επανάσταση θα αρχίσει όταν οι μπάτσοι αντιληφθούν το μέγεθος της κοροϊδίας και ταχθούν υπέρ μας. Ελπίζω να μην έχει χυθεί πολύ αίμα μέχρι να γίνει αυτό.
Υ.Γ.3 : Σε λίγο αυτά τα "μεμονωμένα" περιστατικά θα είναι η καθημερινότητα των διεφθαρμένων και θρασέων πολιτικών μας
Και μια αφιέρωση, στο πνεύμα των καιρών ...
