Ο αυταρχισμός ως βίωμα και η ιδεολογική αντεπίθεση των αστών

Υπό το φως και των τελευταίων εξελίξεων, είναι ξεκάθαρο πλέον πως πρέπει να μιλάμε για μια μεταδημοκρατική συνθήκη, για ένα αστικό κράτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης όπου στο βωμό της «σωτηρίας της χώρας» η σωματική και ιδεολογική καταστολή εντείνονται σε βαθμό που να συγκρίνεται με τις μαύρες περιόδους της  χούντας.

Δεν είναι μόνο η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, η μιζέρια, η πείνα. Πλέον επιχειρείται να εντυπωθεί ως βίωμα ο αυταρχισμός. Όλα αυτά, όπως έχω γράψει και παλιότερα, αποτελούν αναγκαίες συνθήκες για να μπορέσει να επιβιώσει αυτή η τρισάθλια και αντιλαϊκή κυβέρνηση. Δίχως την προπαγάνδα και χωρίς την καταστολή, δίχως αυτή τη σιδερόφραχτη δημοκρατία, ο Σαμαράς κι οι θλιβεροί ακολουθητές του δε θα άντεχαν ούτε για δυο λεπτά μπροστά στην πίεση της κοινωνίας.

Οι ανακαταλήψεις από το Κράτος των κατειλημμένων κοινωνικών χώρων,  οι μαζικές προσαγωγές αγωνιστών, το ξυλοκόπημα εργατών, η λυσσαλέα καταστολή οποιασδήποτε προβαλλόμενης αντίστασης από συλλογικότητες απέναντι στον κοινωνικό θάνατο, οι «αντιτρομοκρατικές» φιέστες με τη σύλληψη δεκαοχτάχρονων παιδιών, όλα αυτά δεν αποτελούν στοιχεία «αποπροσανατολισμού» από τα σημαντικά προβλήματα, όπως έσπευσαν να δηλώσουν ορισμένοι όψιμα «θεσμικοί» αριστεροί. Αντιθέτως, αποτελούν τη νέα πραγματικότητα για το λαό και το κίνημα, αποτελούν την πραγματική δήλωση του Κράτους, το οποίο σε κάθε τόνο σπεύδει να δηλώσει πως από δω και μπρος η Βία θα είναι η απάντηση στην αντίσταση. Η Βία θα είναι το μέσο για την επιβολή της νομιμότητας. Κι η νομιμότητα θα είναι αυτή που λένε αυτοί, όχι αυτό που αντιλαμβάνεται ο λαός ως δίκαιο κι ως αναγκαίο. Το αστικό κράτος θα υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων το μονοπώλιό του στη «νόμιμη βία»…

Τα προσχήματα έχουν καταρρεύσει προ πολλού. Όποιος έχει βρεθεί έστω και μια φορά στο δρόμο τα τελευταία δυο χρόνια ξέρει. Δε στοιχηματίζει εκεί όμως η Κυβέρνηση. Δεν δείχνει να την ενοχλεί κιόλας. Η Κυβέρνηση –μέσω των καθεστωτικών ΜΜΕ αλλά και του λόγου της-  δείχνει πλέον να απευθύνεται σε έναν πολύ συγκεκριμένο και ιδεολογικά σκληρό πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο πυρήνας αυτός περιλαμβάνει μάζες που διαχρονικά ενσωμάτωναν μεγάλο μέρος της  κυρίαρχης ιδεολογίας ,είναι έντονα ιδεολογικά μετατοπισμένες προς το φιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, τον αυταρχισμό ή και το φασισμό. Διεγείρει, έτσι, συγκεκριμένα συντηρητικά αντανακλαστικά θέλοντας να δημιουργήσει ένα νέο ιστορικό μπλοκ ένθερμων υποστηρικτών της «νομιμότητας» , μια νέα φουρνιά «νοικοκυραίων» που απεχθάνονται το « χάος» που θα φέρει στον τόπο η Αριστερά. Κι ενώ στο στόχαστρο φαίνεται να μπαίνει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος μάλιστα κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικός είναι, έχοντας ταράξει τους πάντες στη νομιμότητα –όπως υποσχέθηκε άλλωστε) , στην ουσία η μπάλα παίρνει όλο το φάσμα αγωνιζόμενων δυνάμεων (από ριζοσπαστική αριστερά μέχρι αναρχία). Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι διαρκείς κι επίμονες αναφορές της ΝΔ στον εμφύλιο, μέσω του ίδιου του εκπροσώπου τύπου του κόμματος, αλλά και οι ακόμα πιο τολμηρές αντικομμουνιστικές αναφορές  του στενού συνεργάτη του Σαμαρά και ιδεολογικού ινστρούχτορα της ακροδεξιάς, Φαήλου Κρανιδιώτη, ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται σε απολύτως γνωστά νερά εντός της ΝΔ ,μεταφέροντας την εμπειρία του από  τη ακροδεξιά παρακρατική οργάνωση της οποίας πρωτοστατούσε (Δίκτυο 21). 

Όλη αυτή η ιδεολογική αντεπίθεση της ακροδεξιάς  ήρθε να μετουσιωθεί σε ένα γεγονός: στη δημοσίευση από την ίδια την αστυνομία φανερώς ρετουσαρισμένων φωτογραφιών των τεσσάρων συλληφθέντων της Κοζάνης. Θα ‘θελα να γράψω πολλά για τη συγκεκριμένη κίνηση του Κράτους, αλλά νομίζω πως θα ήταν στο πλαίσιο της αυτοεκτόνωσης  -μιας και θεωρώ ως δεδομένο πως αυτές τις γραμμές τις διαβάζουν άτομα που δεν έχουν κάποια ιδεολογική διαστροφή. Γι’ αυτό θα περιοριστώ σε ένα μόνο συμπέρασμα, το οποίο συνάδει με τα όσα γράφτηκαν παραπάνω: Η δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών κατά τέτοιο τρόπο ,ώστε να είναι ευδιάκριτη και η παρέμβαση της αστυνομίας αλλά και τα χτυπήματα των συλληφθέντων, αποτελεί δείγμα απύθμενου ταξικού ιδεολογικού θράσους και μνημείο αναφοράς για την ανάκτηση της ταξικής αυτοπεποίθησης των αστών. Δεν πρόκειται για ταξική «αποκοτιά» ,μήτε για απροσεξία ή ηλιθιότητα, όπως  κάποιοι υποστήριξαν. Πρόκειται για ξεκάθαρη δήλωση πως μπορούν να διαχειριστούν ακόμα και μια τόσο ακραία περίπτωση βίας , βάζοντάς της ιδεολογικό φορτίο και ξεκαθαρίζοντας μια και καλή πως από δω και πέρα θα μιλάμε για πολιτικούς κρατουμένους.

Το κερασάκι σε όλα αυτά; Την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, η αστυνομία –σε μια επίδειξη απίστευτου κυνισμού- εξέδωσε και άλλες φωτογραφίες, μη ρετουσαρισμένες, οι οποίες καταμαρτυρούν όλο το εύρος της κακοποίησης και των βασανιστηρίων που υπέστησαν οι συλληφθέντες. Οι αιτιάσεις περί «τραυματισμών κατά την ώρα της σύλληψης» δε λέγονται καν για να πείσουν και ούτε χρειάζεται να πείσουν. Αυτό για το οποίο χρειάζεται να πείσουν είναι το εξής απλό: «Καλά κάναμε και τους σακατέψαμε». Αυτό θέλουν να πει ο κάθε νοικοκυραίος μόλις δει αυτές τις φωτογραφίες. Και  κατ’ επέκταση, να απαιτήσει ο ίδιος ο νοικοκυραίος κι άλλο αίμα απέναντι στους πάσης φύσης «τρομοκράτες» που αποσταθεροποιούν τη χώρα. Χθες οι πιτσιρικάδες, σήμερα οι ναυτεργάτες κι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, αύριο όλο το λαϊκό κίνημα.

Αντικειμενικά όμως, εμείς, οι δυνάμεις της αντίστασης και της ανατροπής, έχουμε ένα πλεονέκτημα: κατεβαίνουμε στους δρόμους να πολεμήσουμε για το δίκιο και το ψωμί μας, σε αντίθεση με τον νοικοκυραίο που πάντα θα κάθεται στα κατουρημένα του βρακιά. Και με τόσο κόσμο να έχει πλέον αντιληφθεί ότι ο εχθρός δεν είναι οι οποιοιδήποτε «τρομοκράτες», αλλά οι πολιτικές εξαθλίωσης κι υποταγής  που η ίδια η Κυβέρνηση μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ φέρνει , είναι σίγουρο πως εμείς είμαστε περισσότεροι. Περισσότεροι απ’τα ΜΑΤ, περισσότεροι από τους κυβερνώντες, περισσότεροι απ’τους εκμεταλλευτές. Κάθε μέρα, όμως, που περνάει ο λαός κάτω από αυτή τη σύγχρονη χούντα, ο λάκκος γίνεται όλο και πιο βαθύς και το χώμα πέφτει όλο και περισσότερο από πάνω του. Η ανατροπή τους τώρα είναι μονόδρομος για την επιβίωσή μας.

Είσαι σκέτο παρακράτος… ή μήπως σκέτο κράτος;

Αναδημοσιεύει από το ThePressProject ο  Σκληρο-Πυρηνικός Φυσικός,  με την πεποίθηση ότι το κείμενο είναι στη σωστή για τη συγκυρία κατεύθυνση, δηλαδή αυτή που μας ενώνει και όχι αυτή που μας χωρίζει…

***

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο θάνατος του οικοδόμου Δημήτρη Κοτζαρίδη στο κέντρο της Αθήνας ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει θύελλα συζητήσεων. Το ερώτημα είναι για ποιο θέμα.

Έχει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου την ευθύνη μιας «πολιτικής δολοφονίας», δεδομένου ότι ένας υγιής άνθρωπος πέφτει νεκρός – κατά τα φαινόμενα ύστερα από τη χρήση δακρυγόνων από την αστυνομία; Ή μήπως η ουσία του ζητήματος είναι η αντιπαράθεση ενός τμήματος της Αριστεράς με άλλα τμήματα της Αριστεράς, με τον αναρχικό χώρο και με παρακρατικές ομάδες που παρεισφρέουν σε αυτόν;

Αν δεχθούμε την πρώτη εκδοχή, θα έπρεπε να θρηνούμε το πρώτο θύμα της κρατικής καταστολής στη μνημονιακή περίοδο. Όχι μόνο με θλίψη αλλά και με οργή. Απέναντί μας έχουμε πλέον μια κυβέρνηση η οποία δεν θα διστάσει να αιματοκυλίσει τη χώρα για να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει τις εντολές που έχει λάβει από Έλληνες και ξένους δανειστές. Όσο περισσότερο αισθάνεται απομονωμένη (και η εγκατάλειψή της ακόμη και από τα παραδοσιακά στηρίγματά της στο εκδοτικό κατεστημένο, αυτό μαρτυρά) τόσο πιο κτηνώδεις θα είναι οι αντιδράσεις της. Μετά τις απειλές Βενιζέλου προς τους δημοσιογράφους, ήρθε ο ξυλοδαρμός τους. Μετά τις απειλές κυβερνητικών στελεχών προς τους συνδικαλιστές ήρθε ο… ψεκασμός τους.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν διστάζει να αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές με χημικές ουσίες, η χρήση των οποίων θα συνιστούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε καιρό πολέμου. Τα επίπεδα κρατικής και παρακρατικής βίας δεν έχουν προηγούμενο στη μεταδικτατορική Ελλάδα, ενώ αρχίζουν να θυμίζουν στιγμές της μετεμφυλιακής καραμανλικής Ελλάδας.

Η τελευταία συγκέντρωση όμως αντί να αποτελέσει το ξεκίνημα μιας νέας εποχής θα μετατραπεί τελικά σε εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης. Με τη βοήθεια των μεγαλύτερων μέσων ενημέρωσης κατάφερε να παρουσιάσει τα γεγονότα όχι σαν μια ολομέτωπη σύγκρουση του κρατικού μηχανισμού με τους πολίτες αλλά σαν μια εμφύλια διαμάχη της Αριστεράς. Και δείχνει να τα καταφέρνει, ακριβώς επειδή ένα πολύ μικρό αλλά ηχηρό τμήμα της Αριστεράς αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου έχει μεγαλύτερη όρεξη να χτυπήσει ό,τι βρίσκεται δίπλα του και όχι ό,τι βρίσκεται απέναντί του.

Ευθύνες έχουν φυσικά όλες οι πλευρές, αλλά στην πραγματικότητα είναι ασήμαντες. Το ΚΚΕ μπορεί να λειτούργησε με τη λογική των ΚΝΑΤ αλλά ήταν εκεί όταν έπρεπε και στις τελευταίες ανακοινώσεις του εστίασε την προσοχή του στην κρατική τρομοκρατία και ζήτησε την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε αρχικά στην παγίδα της αντιπαράθεσης, αλλά ήταν και αυτός εκεί, όπως ήταν και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τα υγιή κομμάτια του αντιεξουσιαστικού χώρου. Και μαζί τους ήταν και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι – αυτοί που πάντα κινούσαν τα νήματα της ιστορίας δημιουργώντας τις συνθήκες για την Αριστερά να ανασυνταχθεί και να προσφέρει το θεωρητικό και το οργανωτικό πλαίσιο.

Κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε εμφύλιο – έχουμε πόλεμο.

Κυριακή

Η Κυριακή είναι ωραία μέρα.

Έχεις ώρα να καθίσεις ήρεμος για λίγο. Να σκεφτείς.

Πιστεύω βαθιά πως η ραστώνη της Κυριακής έχει γεννήσει τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες. Και τους πιο μεγάλους προβληματισμούς.

Ίσως αυτή η Κυριακή να έπρεπε να δημιουργήσει έναν ακόμα προβληματισμό. Έναν πολύ μεγάλο.

“Πόσο μαλάκας είμαι; “

Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου.

Ρητορική ή όχι, ψάχνει απάντηση πάντα.

Βλέπεις, φίλε μου, σε μια συγκυρία που ο κοινωνικός κανιβαλισμός φυτεύεται σαν ιός μέσα στα ανερμάτιστα κεφάλια του διερρηγμένου κοινωνικού ιστού , ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς ειλικρινά : Πόσο μαλάκας είμαι;

Αν θέλουμε να απαντήσουμε χιουμοριστικά ,θα πούμε “πολύ”.

Αλλά αυτό δεν είναι ένα χιουμοριστικό κείμενο.

Γι’αυτό θα απαντήσω με κάθε σοβαρότητα: ” Όσο μαλάκας μπορείς να είσαι”.

Τόσο μαλάκας είσαι.

Ίσως θιχτείς λιγάκι. Καλό είναι αυτό, δείχνει τουλάχιστον μια αντίδραση, μια άμυνα, ίσως και μιαν ενοχή. Γενικά είναι καλό που αντιδράς – αποδεικνύει πως δεν είναι εντελώς νεκρός.

Κοινωνικά νεκρός.

Κι ας κλαίγεσαι κάθε μέρα για τις απεργίες που σε “ταλαιπωρούν”.

Κι ας έχεις ξεχάσει παντελώς τι εστί κοινωνική ταξική πάλη και κοινωνική αλληλεγγύη.

Κι ας έχεις πάρει μάστερ στον ιδιωτισμό σου.

Βλέπεις, μετά την αντίδρασή σου αυτή, ίσως καταλήξεις σε ένα πολύ χρήσιμο συμπέρασμα:

Όλοι είμαστε αναλώσιμοι.

Κάπου εδώ πετάγεται ο Μπογιόπουλος και σου φωνάζει “Είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε!”

Δε θα είχε άδικο.

Αλλά για να μη σε ρίξω αμέσως στα σκληρά, θα σου πω το εξής απλό:

Ζεις κι επιβιώνεις σε ένα Σύστημα του οποίου εγγενές χαρακτηριστικό είναι η αδικία. Είναι δομικό του στοιχείο πως για να πετύχει κάποιος μέσα σε αυτό (με τους όρους που το ίδιο το Σύστημα εκλαμβάνεται την “επιτυχία” ) πρέπει να αποτύχει κάποιος άλλος. Δε χρειάζεται δα να είσαι και κάνας μέντορας της οικονομολογίας για να το αντιληφθείς αυτό, ούτε να κάνεις αναλύσεις στηριγμένες πάνω στην εφαρμοσμένη στα οικονομικά θεωρία του χάους. Είναι σχετικά απλό:

Ανεβαίνεις γιατί πατάς σε καμπούρα αλλουνού. Είτε το ξέρεις, είτε όχι.

Κι ίσως αυτή να είναι η πιο χρήσιμη συνειδητοποίηση που μπορείς να κάνεις στο σήμερα.

Γιατί σε βλέπω που ψάχνεσαι από δω κι από κει, μήπως βρεις κάποια ερμηνεία για το πώς στο διάολο έφτασες σε αυτό το χάλι. Και ενίοτε βρίσκεις απάγγειο σε μικροπολιτικές εξηγήσεις που σου πλασάρουν σωρηδόν τα καθεστωτικά μίντια. Και τσιμπάς εύκολα ρε μπαγάσα. Πώς να σου το πω; Πέφτεις στη φάκα σου.

Ήρθε ο καιρός, νομίζω, να καταλάβεις πως οι πολιτικές είναι αυτές που διαμορφώνουν τη ζωή σου. Από ταγούς και σωτήρες μπουχτήσαμε.

Είναι οι πολιτικές αυτές που θα σου επιτρέψουν να πάρεις τον αγώνα ξανά στα χέρια σου.

Όπως τον παίρνουν στα χέρια τους οι χιλιάδες απολυμένοι, αδικημένοι και πετσοκομμένοι εργαζόμενοι που τώρα απεργούν. Γιατί αυτά είναι τα όπλα τους, αυτά είναι και τα δικά σου όπλα:Απεργία, Διαδήλωση, Κατάληψη.

Αν δεν καταλάβεις αυτό, σύντομα θα βρεθείς κι εσύ σε κάποια γωνιά του δρόμου πεταμένος και ξεσκισμένος από το τέρας του Συστήματος.

Γι’ αυτό πάρε γραμμή γρήγορα και συντάξου.

Είναι ο καιρός που διαλέγουμε στρατόπεδα.

Είτε με το λαό, είτε με το Κεφάλαιο.

Μεσοβέζικος δρόμος δεν υπάρχει. Όποιος σταθεί ανάμεσα θα καταβροχθισθεί.

Και ,επιτέλους, σταμάτα να κλαίγεσαι. Δε σου φταίνε οι απεργοί που δεν έχεις δουλειά, δε σου φταίνε οι απεργοί που η χώρα σου πηγαίνει κατά διαόλου, δε σου φταίνε οι απεργοί που ζεις μες στη μιζέρια.

Σου φταίνε αυτοί στους οποίους εναντιώνονται οι απεργοί.

Να, επομένως, το συμφέρον σου.

Διάλεξε μεριά με σύνεση και κάν’το γρήγορα, γιατί η ανάγκη θα γίνει ιστορία πολύ σύντομα.

Άλλωστε, Κυριακή είναι. Έχεις άπλετο χρόνο να σκεφτείς. Αν θυμάσαι ακόμα πώς να το κάνεις αυτό…

Υ.Γ. : Πιστεύω σε σένα ρε. Μπορείς.

Έλα μπάρμπα...

Χθες μιλούσα με έναν μπάρμπα μου.
Δεξιός ο μπάρμπας.
Βασικά, απολιτίκ.
Ψηφίζει Νέα Δημοκρατία γιατί έτσι έμαθε, έτσι βολεύτηκε και εκεί έχει τους "γνωστούς" του. Ξέρεις, από αυτούς που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και ΠΑΣΟΚ.
Τυχερά είναι αυτά.
Κάτι σαν την ομάδα (το αν θα γίνεις Γαύρος,Βάζελος ή Χανούμι εξαρτάται -συνήθως- από το περιβάλλον σου όταν είσαι μικρός). Άρα περισσότερο χουλιγκάνο οπορτουνάκο τον λες, παρά Πολίτη.      Κοντολογίς, ένας μέσος Έλληνας (αν και σιχαίνομαι και τον όρο και τη γενίκευση).
 Είπα, που λες, σε αυτόν τον μπάρμπα ότι ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που τα καθεστωτικά μίντια παρουσίαζαν ως "αγανακτισμένους".
Του είπα ,μάλιστα, πως θα ξαναβγώ στις πλατείες και στους δρόμους με όποιο κίνημα αντισταθεί στην Άρχουσα τάξη και στην Οικονομική χούντα που έχει επιβληθεί.
 Η απάντησή του ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενη, αλά Πάσχος:
  "Σας χαλάει έτσι όπως είστε ε; Που έχετε να φάτε, να πιείτε, τρώτε από τα λεφτά του πατέρα σας, έχετε αμάξι και σπίτι και ξημεροβραδιάζεστε στις καφετέριες και στα μπαρ. Άντε αγόρι μου να βρεις καμιά δουλειά να κάνεις."


 "Γαμώ την Παναγία", ξεστόμισα.
 Θίχτηκε ο μπάρμπας (θρήσκος γαρ).
 Συνέχισα ατάραχος, σχεδόν βυθισμένος στον εσώτερο βρασμό μου:
 "Μου παραδώσατε μια κοινωνία κατακερματισμένη, βουτηγμένη στη ρεμούλα και τον οπορτουνισμό. Γεννήσατε φάρες Ιδιωτών, αντί για ομάδες Πολιτών. Συμβιβαστήκατε με τα αποφάγια των πολιτικών και των εργοδοτών και χρωστάγατε κι ευγνωμοσύνη κι από πάνω. Κλείσατε τα αυτιά σας σε καθετί λαϊκό, γιατί το θεωρήσατε λαϊκίζον και παρωχημένο. Μεγαλοπιαστήκατε με δήθεν Ευρωπαϊκές Ιδέες. Σας έπεισαν ότι μπορούσατε να γίνετε Βασιλείς δουλεύοντας σαν τα σκυλιά και καταναλώνοντας σα δίποδα ζώα. Ονομάσατε Δημοκρατία ένα μίασμα χούντας και ολιγαρχίας. Κρυφτήκατε πίσω από παραβάν για να κρύψετε τη ντροπή της εξαγορασμένης ψήφου σας. Όση ντροπή μπορεί να σας είχε απομείνει.
 Φιλήσατε κατουρημένες ποδιές για να βρουν τα παιδιά σας έναν μισθό πείνας και να μπορούν να επιβιώνουν σα ζώα και όχι σαν Άνθρωποι.
 Μα για ποιον άνθρωπο μιλάω;
 Για αυτόν που εδώ και χρόνια έχει φορτώσει το κεφάλι του με τόσα σκατά που αν τολμήσει κι ανοίξει το στόμα του βρωμάει χειρότερα κι από τον Αχόρταγο;
 Για αυτόν που αναμάσησε κάθε καπιταλιστική και "εκσυγχρονιστική"  προπαγάνδα, ώστε να γίνει "χρήσιμος και παραγωγικός για την κοινωνία" ;
 Για αυτόν που αν συναινέσει στο βιασμό του ίσως ανταμειφθεί αργότερα με ένα βρωμερό χάδι στο κεφάλι, ωσάν ποταπή πόρνη.
 Ναι, μπάρμπα, αυτή η κοινωνία που μου παρέδωσες και που υποστηρίζεις πως πρέπει να είμαι και περήφανος γι'αυτήν, είναι μια πόρνη. Μια θλιβερή τσούλα που πηδιέται ασύστολα για ένα κομμάτι ψωμί παλεύοντας να συντηρήσει με αυτόν τον τρόπο την αξιοθρήνητη ύπαρξή της.
 Αλλά εγώ αυτή την κοινωνία ούτε τη ζήτησα, ούτε την ονειρεύτηκα και ούτε τη θέλω.
 Θα σας γαμήσω την Παναγία, μπάρμπα. Θα σας τα αλλάξω όλα. Θα τα ανατρέψω.
 Και τότε θα ψάχνεις απελπισμένα από κάπου να πιαστείς, γιατί τίποτα από το παλιό σου οικοδόμημα δε θα έχει μείνει όρθιο. Όλα θα είναι για σένα ξένα, εχθρικά και απρόσμενα καθαρά.


 Όχι, δε σε μισώ μπάρμπα.
 Σε αγαπάω.
 Αν σε μισούσα δε θα προσπαθούσα να αλλάξω τον γαμωκόσμο.
 Αν σε μισούσα θα παρέμενα σιωπηλός στον ιδιωτισμό μου και θα κοίταγα να βολευτώ κι εγώ -όπως έκανες κι εσύ- σε κάποια ανήλιαγη και βρωμερή γωνιά αυτού του σαθρού οικοδομήματος που λέτε "κοινωνία".
 Κι επειδή ξέρω πως κι εσύ με αγαπάς, έλα μαζί μου. Έλα με αυτούς που αγαπάνε τους Ανθρώπους - όχι τα λεφτά, όχι τις αβάντζες, όχι τη βολή τους, αλλά τους Ανθρώπους.
 Μην το κάνεις για μένα ρε μπάρμπα. Ούτε για τα παιδιά σου.
 Κάνε το για σένα.


Γιατί αν υπάρχει ο Θεός που πιστεύεις, με όλους αυτούς τους αγώνες που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα για τον Άνθρωπο, η κόλαση που τρέμεις πως θα πας θα είναι παράδεισος μπροστά σε αυτή που θα αντικρίσουν τα μάτια σου, όταν τελικά κλείσουν.


 Κι επειδή σε ξέρω καλά, είσαι αρκετά ηλίθιος ώστε αυτό να το φοβηθείς...
Έλα λοιπόν. "









*Υ.Γ. : Πολλά θα μπορούσα να πω για τον ερχομό μου στον Παραλληλογράφο. Επειδή όμως δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια, θα αρκεστώ στο εξής: το μπλογκ μόλις έγινε το πιο γαμάτο του διαδικτύου. :P
 Και σοβαρά τώρα: Σας ευχαριστώ όλους που με δεχτήκατε. Είναι, ειλικρινά, τιμή μου. 

Έσχατα και μικρές εξουσίες (σκατά κι αρχίδια)

Σκατά.


Μία λέξη αντηχεί στα αυτιά μας κάθε μέρα.
Σκατά.


-Πώς πάει η δουλειά;
-Σκατά.


-Ήρθε ο λογαριασμός τη ΔΕΗ;
-Σκατά.


-Ανέβηκε κι άλλο η βενζίνη;
-Σκατά.


-Απολύσανε κι άλλον στο γραφείο;
-Σκατά.


-Πλακώσανε κι άλλον αθώο στο ξύλο τα ΜΑΤ;
-Σκατά.


-Παραιτήθηκε κάνας υπουργός για τη ρεμούλα;
-Σκατά.


-Φάνηκε φως στην άκρη του τούνελ;
-Σκατά.


Βέβαια, η ζωή μας δεν είναι γεμάτη μόνο με "σκατά".
Υπάρχουν και μπόλικα "αρχίδια".


-Πληρώθηκες;
-Αρχίδια.


-Πήρες καμιά άδεια;
-Αρχίδια.


-Βρήκες δουλειά;
-Αρχίδια.


-Πήγες για κάνα μπάνιο;
-Αρχίδια.




Για όποια Κρίση κι αν σας είπαν, ένα είναι το σίγουρο:
Η αστική Δημοκρατία έχει εμπλουτίσει τις ζωές μας με απόβλητα και γεννητικά όργανα.


Αρχίδια βουλευτές και βουλευτές αρχίδια.
Αρχίδια πολίτες και πολίτες μ'αρχίδια.
Σκατά δημοκρατία κι απόσκατα δικαιοσύνη.


Στο ρόλο του Βόθρου, το Ελληνικό Κράτος.
Στο ρόλο του βοθρατζή, ο Τζέφρυ.
Στο ρόλο του βυτιοφόρου, η Τρόικα.
Σκηνοθεσία από τον Νεοφιλελευθερισμό.


Η παράσταση ανεβαίνει καθημερινά στις ζωές σας και -φυσικά- είναι σκατά.
Καλή διασκέδαση.






Υ.Γ. Μιλώντας για σκατά, να μην ξεχάσω:
Σκατά στον τάφο του Παπουτσή.

Παραλόγου Χώρα (ή αλλιώς, Το Γουδί το Γουδοχέρι...)

-Με όλη αυτή την πολιτική επικαιρότητα να «τρέχει», δεν μπορώ παρά να αναβάλω την στοχαστικού-επιστημονικού τύπου δημοσίευση περί  «Χρόνου», και να καταπιαστώ με την παραδοξότητα της Ελλάδας-

Σήμερα ο Σκληρο-Πυρηνικός είναι τσατισμένος και, όπως πολύ καλά καταλάβατε, θα ξεσπάσει στο μπλογκ και σε σας.

Καλή σας διασκέδαση…

Θα ξεκινήσω το άρθρο με μια δήλωση:

Οι Θεωρίες Συνωμοσίας έπαψαν να με ενθουσιάζουν στα 15 μου.

Μέχρι εκείνη την ηλικία οι νευρώνες του –τότε- μικροσκοπικού μου εγκεφάλου αντιδρούσαν πολύ έντονα σε καθετί «αποκρυφιστικό» , όπως  κάνουν τα γεννητικά όργανα εφήβου στο άγγιγμα της πόρνης.

Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα πως ο άνθρωπος είχε τη μοναδική ψυχαναγκαστικο-αυθυποβολική ιδιότητα να πιστεύει ό,τι  θέλει να πιστέψει και να βρίσκει χιλιάδες αιτιάσεις για να δικαιολογήσει την πίστη του στο διαφορετικό και το «παράξενο». Και κάπου εκεί τα παράτησα (όλως τυχαίως συνέπεσε με τη χρονική περίοδο που έπαψε να με διεγείρει το «επί χρήμασι» άγγιγμα ).

Βέβαια, στη συνέχεια παρατηρείς πως κάποιες Θεωρίες  Συνωμοσίας παύουν να είναι και «θεωρίες», αλλά και «συνωμοσίας», και μετατρέπονται σε ωμή πραγματικότητα. Μπροστά στα  τσακίρικα μάτια σου (τα δικά μου είναι, ρωτήστε όποια πρώην μου θέλετε), βλέπεις τις  πιο διεστραμμένες/απίστευτες σκέψεις σου να παίρνουν σάρκα και οστά.

-Οκ, πού το πάει ο Φυσικός; -

Μάγκες (αλά Γεωργίου, με το σίγμα σκοροφαγωμένο στο τέλος), δεν το πάω εγώ. Μόνο του με πάει:

Με κάτι μας ψεκάζουν!

(Ουφ, το ΄πα και ησύχασα…)

Και να σας πω και κάτι; Μπορεί να μας το ρίχνουν και στο νερό!

(Ουφ, ξαναησύχασα, αλλά αυτή τη φορά αερίστηκα απλώς)

Γιατί με το φτωχό μου το μυαλό (τα ’χουμε ξαναπεί περί αυτού του θέματος) μόνο έτσι δικαιολογώ το ότι υπάρχουν τόσα ΓΟΥΔΙΑ ανάμεσά μας.

Τι έγινε ρε διάολε, αλλού σπέρνανε μπαμπακόσπορο και εδώ σπείρανε μόνο μαλακόσπορο ;

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι:

-Οι πλέον άχρηστοι είναι και οι πλέον διάσημοι.

-Η τηλεόραση, αντί να γνωστοποιεί ειδήσεις, διαμορφώνει συνειδήσεις.

-Οι δημοσιογράφοι, αν και είναι οι πιο άσχετοι σε όλα, παριστάνουν τους ειδήμονες  επί πάντων.

-Το STAR κάνει θραύση στα νεανικά κοινά.

-Η Τρέμη έχει κεντρικό δελτίο.

-Μαζί με την Τρέμη στο κεντρικό δελτίο είναι και ο Πρετεντέρης (epic FAIL)

-Πρωθυπουργός της χώρας είναι ένας (ακόμα) Παπανδρέου (ο πιο βλαξ απ’ όλους)

-Πρωθυπουργός της χώρας επί 7 συναπτά έτη διετέλεσε ο «Mr Hot Dog –βαριέμαι να κυβερνήσω-Νατάσα πάρε τηλέφωνο στο «Μπαρμπαλιά» για τα πιτόγυρα»

-Οι πολιτικοί, από  «αξιότιμοι», έχουν γίνει σκέτο «άτιμοι».

-Ο Καρατζαφέρης έχει αφίσα του Τσε στο γραφείο του. (Παναγία μου…-Α,ναι,και απ’αυτό έχει στο γραφείο του!)

-Ο Άδωνις  Γεωργιάδης πουλάει βιβλία ανθρώπων που ήταν φιλόξενοι με τους αλλοδαπούς (βλέπε Αρχαίοι Αθηναίοι)

-Ο Άδωνις Γεωργιάδης έριξε το πιπίνι «Μανωλίδου».

-Ο Άδωνις Γεωργιάδης έριξε το πιπίνι «Μανωλίδου» και της έκανε και παιδί! (epic WIN)

-Ο Κακλαμάνης συμπεριφέρεται σα να έχει πιάσει τον απαυτόν από τα αρχίδια (κυριολεκτικά στην περίπτωσή του…)

-Η Βουλή –κέντρο της νόησης- έχει μετατραπεί σε κέντρο της ανοησίας.

- Η Αθήνα –πόλη του Φωτός-βυθίζεται στο σκοτάδι των συμφερόντων και τη βρωμιά του περιθωρίου.

-Η Ελλάδα –γενέτειρα της Δημοκρατίας- έχει εγκλωβιστεί στην ολιγαρχία δέκα οικογενειών.

-Τα όνειρα, που άλλοτε φάνταζαν άπιαστα, τώρα μοιάζουν αστεία.

-Οι κόποι γενεών πάνε χαμένοι.

-Το χαμόγελο αποτελεί πορσελάνινο είδος πολυτελείας.

-Το γέλιο είναι μόνο μέσο εκτόνωσης (συνήθως αυτοκαταστροφικού χαρακτήρα).

-Οι θολές σκέψεις γίνονται πράξεις, ενώ οι λαμπρές πράξεις θολώνουν τη σκέψη.

-Οι νέοι μοιάζουν (και νιώθουν) πιο κουρασμένοι από τους γέρους.

- Η αδιαφορία πατάει πάνω στο άψυχο κουφάρι της πάλης.

-Τα ψηφία κι οι αριθμοί σώζουν ψυχές, λαούς και κυβερνήσεις.

Όποιος άντεξε να φτάσει μέχρι εδώ, έχει μπόλικη τροφή για σκέψη. Μην ψάξετε πολύ για το «τι ήθελε να πει ο ποιητής». Βασανιστείτε περισσότερο για το «πόσα πολλά θα μπορούσε να εννοεί ο ποιητής».

Καλή σας μέρα. Ξανά...

-Υ.Γ.: Η ευχή μου παραμένει η ίδια με αυτή που είχα εκφράσει ακριβώς πριν μια βδομάδα. Ελπίζω αυτή τη φορά να πιάσει τόπο...

Και, ως συνήθως, ένα κομμάτι σχετικό με τη δημοσίευση. Ένα από τα αγαπημένα μου. Σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Τους ευχαριστώ θερμά και τους δύο που δημιουργούν διαμάντια σε καιρούς τόσο "φτωχούς"...

Σκωτσέζικο Ντους (Ωδή στην κυρα-Νίτσα)

Τα πράγματα είναι απλά και θα τα πούμε απ’ την αρχή όπως έχουν, δίχως εισαγωγές, δίχως μεγάλες κουβέντες και «βαθυστόχαστες» αναλύσεις.

Τον τελευταίο χρόνο- που η «κρίση»  έχει μπει πραγματικά στο πετσί μας (πρόστυχο υπονοούμενο αυτό, μειδιούμε εδώ) – υφιστάμεθα ένα διαρκές σκοτσέζικο ντους.

Ανοίγει η κυρά-Νίτσα (που ‘χει το περίπτερο στη γωνία  ντε) την τηλεόραση ,και ακούει πως η χώρα πάει κατά διαόλου,η οικονομία μας βουλιάζει στα βάραθρα, τα δάνεια  είναι πανάκριβα, οι πληρωμές μισθών βρίσκονται στον αέρα και η ανεργία στα ουράνια.

Επειδή όμως είναι μαζόχα και γουστάρει να ξαναδεί ειδήσεις, την ξανανοίγει την επόμενη μέρα (την TV , ποια άλλη; ) και –οποία έκπληξις- ακούει πως η χώρα πάει ικανοποιητικά καλά, η οικονομία δείχνει ενθαρρυντικά σημάδια ανάκαμψης, τα σπρεντς πέφτουνε (δεν ξέρει τι είναι αυτό, αλλά χέστηκε-καλό είπανε ότι είναι), το κράτος εγγυάται την καταβολή των δεδουλευμένων και η ανεργία-ειδικά σε κάποιους νομούς- δείχνει να μειώνεται.

Τώρα, η κυρά Νίτσα, με το φτωχό της το μυαλό, τα βάζει κάτω και σκέφτεται:

α. «Για άλλη χώρα μιλούσαν χθες και για άλλη σήμερα»

β. «Ο Γιωργάκης είναι τόσο γαμάτος Πρωθυπουργός που σε μια μέρα τα έφτιαξε όλα(καλά έκανα και τον ψήφισα, και γκόμενος και καταφερτζής) »

γ. «Η Τρέμη δεν είχε πάρει τα ηρεμιστικά της και διάβαζε ό,τι ήθελε στο ότο-κιου »

Όμως, για καλή της τύχη της κυρά-Νίτσας, θα της πω εγώ(με το δικό μου φτωχό μυαλό) τι παίζει:

Είναι η κουρτίνα «δ» κυρά-Νίτσα!

Αυτή που την ανοίγεις και πετάγεται όξω ο χοντρός ο Ζονκ και σου λέει: «Πήρες τα παπάρια μου!» (οκ,δεν στο λέει, αλλά το αφήνει να εννοηθεί…)

Βάλε τώρα με τη φαντασία σου (το ξέρω ότι έχεις-και μάλιστα βρώμικη) στη θέση του Ζονκ την Τρέμη και στη θέση του Μικρούτσικου (που αυτός σε παρακίνησε, ουσιαστικά, να διαλέξεις την κωλοκουρτίνα) τον Γιωργάκη (ή τον Παπακωνσταντίνου, ή τον Κωστάκη τον fat, ή όποιον άλλο ψεύτη σε εμπνέει).

Βγάζεις άκρη τώρα; Καταλήγεις σε κάποιο συμπέρασμα; Βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ (κλείσ’ τη Νικολούλη και συγκεντρώσου!) ;

Στημένο το παιχνίδι κυρά-Νίτσα μου! Στημένο κάργα σου λέω! Πάρε γραμμή!

Τη μια έτσι και την άλλη γιουβέτσι! Πώς το λένε ρε παιδί μου στα ελληνικά: Φόλα η δουλειά!

Αλλά τώρα είμαι σίγουρος πως κάτι θες να με ρωτήσεις κυρά-Νίτσα μου. Ναι,ναι, το ξέρω… Πάντα με ρωτάς σ’ αυτό το σημείο…

Έλα, μη ντρέπεσαι, ρίχ’το .

Μμμμ… Γιατί να το παίζουν όλο αυτό το θέατρο ε ; Γιατί να μπαίνουν σ’αυτή τη διαδικασία; Αυτό δε θες να ρωτήσεις;

Ναι, αυτό θες (με βολεύει κιόλας).

Είναι απλό κυρά μου. Πάρε παράδειγμα εσένα : δε μπερδεύτηκες μ ‘αυτά που άκουσες ; Δεν είπες « τι σκατά γίνεται τελικά ρε παιδιά» ; Δεν ένιωσες κουρέλι την πρώτη μέρα και θεά τη δεύτερη ;

Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς θέλουν κι αυτοί: Να είσαι ένα πλάσμα μπερδεμένο, με τα νεύρα ζαρτιέρες και την ψυχολογία γαμημένη(συγγνώμη κυρίες μου) όσο δεν πάει!

Γιατί το θέλουν αυτό; Γιατί έτσι είσαι έτοιμη να ακούσεις το καθετί  κυρα-Νίτσα μου και να το δεχτείς αμάσητο! Γιατί έτσι θα πέσεις σε απόγνωση και θα πάψεις να ασχολείσαι, να σκέφτεσαι και ν’ αντιδράς! Γιατί έτσι θέλουν αυτοί: να βαράνε παλαμάκια κι εσύ να χορεύεις στο σκοπό.

Θα τους κάνεις τη χάρη όμως κυρα-Νίτσα μου; Τώρα που ξέρεις την αλήθεια, θα συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι τους; Θα συνεχίσεις να είσαι το μικρό τους π(ι)όνι που θα το κουνάνε αυτοί κατά το δοκούν ;

Δε νομίζω… Είπαμε, λίγο φτωχή στο μυαλό είσαι, δεν είσαι και ηλίθια!

Και να σου πω και κάτι άλλο κυρα-Νίτσα μου, τώρα που γίναμε φίλοι και λέμε αλήθειες; Ούτε μόνη σου είσαι. 

Υπάρχουν ίσα με δέκα εκατομμύρια σαν κι εσένα, με κοιμισμένες συνειδήσεις και φυλακισμένα όνειρα. Αλλά επειδή ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη (και ξέρω ότι είσαι καλή νοικοκυρά), μας έχει μάθει να «προσδοκάμε Ανάσταση νεκρών» .

Και, πίστεψέ με, η νεκρή σου σκέψη θα νιώσει πολύ ζωντανή με το που τη βουτήξεις στην αντίδραση…

Άντε και γεια σου κυρά-Νίτσα. Αύριο θα περάσω για καπνό, φρόντισε να έχεις φέρει Καρέλια.

Υ.Γ: Θεωρώ πως όποιος δεν πάει στον "Σταυρό του Νότου" να ακούσει το Θάνο Μικρούτσικο και το Χρήστο Θηβαίο χάνει πραγματικά κάτι απ' τη ζωή του... Μυσταγωγία μουσική, ανάταση ψυχική...

 Μόνο και μόνο για τους στίχους "Τώρα τι να σου πω, τι να μου πεις κι εμένα , έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο με ζάρια πειραγμένα", θεωρώ το παρακάτω τραγούδι εξαιρετικά επίκαιρο (πέρα από εξαιρετικά εξαιρετικό...)

Ακολουθεί ένα επίσης επίκαιρο, στου οποίου την τέταρτη στροφή "ο ποιητής έπεσε πολύ μέσα ο κερατάς" (δανείζομαι τα λόγια του Θάνου Μικρούτσικου)

Άφησα για το τέλος το πιο αισιόδοξο. Αφιερωμένο σε όσους-σε πείσμα των καιρών- συνεχίζουν να είναι βαθιά μέσα τους αισιόδοξοι και να πιστεύουν πως κάτι μπορεί ν'αλλάξει...