Ο αυταρχισμός ως βίωμα και η ιδεολογική αντεπίθεση των αστών

Υπό το φως και των τελευταίων εξελίξεων, είναι ξεκάθαρο πλέον πως πρέπει να μιλάμε για μια μεταδημοκρατική συνθήκη, για ένα αστικό κράτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης όπου στο βωμό της «σωτηρίας της χώρας» η σωματική και ιδεολογική καταστολή εντείνονται σε βαθμό που να συγκρίνεται με τις μαύρες περιόδους της  χούντας.

Δεν είναι μόνο η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, η μιζέρια, η πείνα. Πλέον επιχειρείται να εντυπωθεί ως βίωμα ο αυταρχισμός. Όλα αυτά, όπως έχω γράψει και παλιότερα, αποτελούν αναγκαίες συνθήκες για να μπορέσει να επιβιώσει αυτή η τρισάθλια και αντιλαϊκή κυβέρνηση. Δίχως την προπαγάνδα και χωρίς την καταστολή, δίχως αυτή τη σιδερόφραχτη δημοκρατία, ο Σαμαράς κι οι θλιβεροί ακολουθητές του δε θα άντεχαν ούτε για δυο λεπτά μπροστά στην πίεση της κοινωνίας.

Οι ανακαταλήψεις από το Κράτος των κατειλημμένων κοινωνικών χώρων,  οι μαζικές προσαγωγές αγωνιστών, το ξυλοκόπημα εργατών, η λυσσαλέα καταστολή οποιασδήποτε προβαλλόμενης αντίστασης από συλλογικότητες απέναντι στον κοινωνικό θάνατο, οι «αντιτρομοκρατικές» φιέστες με τη σύλληψη δεκαοχτάχρονων παιδιών, όλα αυτά δεν αποτελούν στοιχεία «αποπροσανατολισμού» από τα σημαντικά προβλήματα, όπως έσπευσαν να δηλώσουν ορισμένοι όψιμα «θεσμικοί» αριστεροί. Αντιθέτως, αποτελούν τη νέα πραγματικότητα για το λαό και το κίνημα, αποτελούν την πραγματική δήλωση του Κράτους, το οποίο σε κάθε τόνο σπεύδει να δηλώσει πως από δω και μπρος η Βία θα είναι η απάντηση στην αντίσταση. Η Βία θα είναι το μέσο για την επιβολή της νομιμότητας. Κι η νομιμότητα θα είναι αυτή που λένε αυτοί, όχι αυτό που αντιλαμβάνεται ο λαός ως δίκαιο κι ως αναγκαίο. Το αστικό κράτος θα υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων το μονοπώλιό του στη «νόμιμη βία»…

Τα προσχήματα έχουν καταρρεύσει προ πολλού. Όποιος έχει βρεθεί έστω και μια φορά στο δρόμο τα τελευταία δυο χρόνια ξέρει. Δε στοιχηματίζει εκεί όμως η Κυβέρνηση. Δεν δείχνει να την ενοχλεί κιόλας. Η Κυβέρνηση –μέσω των καθεστωτικών ΜΜΕ αλλά και του λόγου της-  δείχνει πλέον να απευθύνεται σε έναν πολύ συγκεκριμένο και ιδεολογικά σκληρό πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο πυρήνας αυτός περιλαμβάνει μάζες που διαχρονικά ενσωμάτωναν μεγάλο μέρος της  κυρίαρχης ιδεολογίας ,είναι έντονα ιδεολογικά μετατοπισμένες προς το φιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, τον αυταρχισμό ή και το φασισμό. Διεγείρει, έτσι, συγκεκριμένα συντηρητικά αντανακλαστικά θέλοντας να δημιουργήσει ένα νέο ιστορικό μπλοκ ένθερμων υποστηρικτών της «νομιμότητας» , μια νέα φουρνιά «νοικοκυραίων» που απεχθάνονται το « χάος» που θα φέρει στον τόπο η Αριστερά. Κι ενώ στο στόχαστρο φαίνεται να μπαίνει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος μάλιστα κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικός είναι, έχοντας ταράξει τους πάντες στη νομιμότητα –όπως υποσχέθηκε άλλωστε) , στην ουσία η μπάλα παίρνει όλο το φάσμα αγωνιζόμενων δυνάμεων (από ριζοσπαστική αριστερά μέχρι αναρχία). Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι διαρκείς κι επίμονες αναφορές της ΝΔ στον εμφύλιο, μέσω του ίδιου του εκπροσώπου τύπου του κόμματος, αλλά και οι ακόμα πιο τολμηρές αντικομμουνιστικές αναφορές  του στενού συνεργάτη του Σαμαρά και ιδεολογικού ινστρούχτορα της ακροδεξιάς, Φαήλου Κρανιδιώτη, ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται σε απολύτως γνωστά νερά εντός της ΝΔ ,μεταφέροντας την εμπειρία του από  τη ακροδεξιά παρακρατική οργάνωση της οποίας πρωτοστατούσε (Δίκτυο 21). 

Όλη αυτή η ιδεολογική αντεπίθεση της ακροδεξιάς  ήρθε να μετουσιωθεί σε ένα γεγονός: στη δημοσίευση από την ίδια την αστυνομία φανερώς ρετουσαρισμένων φωτογραφιών των τεσσάρων συλληφθέντων της Κοζάνης. Θα ‘θελα να γράψω πολλά για τη συγκεκριμένη κίνηση του Κράτους, αλλά νομίζω πως θα ήταν στο πλαίσιο της αυτοεκτόνωσης  -μιας και θεωρώ ως δεδομένο πως αυτές τις γραμμές τις διαβάζουν άτομα που δεν έχουν κάποια ιδεολογική διαστροφή. Γι’ αυτό θα περιοριστώ σε ένα μόνο συμπέρασμα, το οποίο συνάδει με τα όσα γράφτηκαν παραπάνω: Η δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών κατά τέτοιο τρόπο ,ώστε να είναι ευδιάκριτη και η παρέμβαση της αστυνομίας αλλά και τα χτυπήματα των συλληφθέντων, αποτελεί δείγμα απύθμενου ταξικού ιδεολογικού θράσους και μνημείο αναφοράς για την ανάκτηση της ταξικής αυτοπεποίθησης των αστών. Δεν πρόκειται για ταξική «αποκοτιά» ,μήτε για απροσεξία ή ηλιθιότητα, όπως  κάποιοι υποστήριξαν. Πρόκειται για ξεκάθαρη δήλωση πως μπορούν να διαχειριστούν ακόμα και μια τόσο ακραία περίπτωση βίας , βάζοντάς της ιδεολογικό φορτίο και ξεκαθαρίζοντας μια και καλή πως από δω και πέρα θα μιλάμε για πολιτικούς κρατουμένους.

Το κερασάκι σε όλα αυτά; Την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, η αστυνομία –σε μια επίδειξη απίστευτου κυνισμού- εξέδωσε και άλλες φωτογραφίες, μη ρετουσαρισμένες, οι οποίες καταμαρτυρούν όλο το εύρος της κακοποίησης και των βασανιστηρίων που υπέστησαν οι συλληφθέντες. Οι αιτιάσεις περί «τραυματισμών κατά την ώρα της σύλληψης» δε λέγονται καν για να πείσουν και ούτε χρειάζεται να πείσουν. Αυτό για το οποίο χρειάζεται να πείσουν είναι το εξής απλό: «Καλά κάναμε και τους σακατέψαμε». Αυτό θέλουν να πει ο κάθε νοικοκυραίος μόλις δει αυτές τις φωτογραφίες. Και  κατ’ επέκταση, να απαιτήσει ο ίδιος ο νοικοκυραίος κι άλλο αίμα απέναντι στους πάσης φύσης «τρομοκράτες» που αποσταθεροποιούν τη χώρα. Χθες οι πιτσιρικάδες, σήμερα οι ναυτεργάτες κι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, αύριο όλο το λαϊκό κίνημα.

Αντικειμενικά όμως, εμείς, οι δυνάμεις της αντίστασης και της ανατροπής, έχουμε ένα πλεονέκτημα: κατεβαίνουμε στους δρόμους να πολεμήσουμε για το δίκιο και το ψωμί μας, σε αντίθεση με τον νοικοκυραίο που πάντα θα κάθεται στα κατουρημένα του βρακιά. Και με τόσο κόσμο να έχει πλέον αντιληφθεί ότι ο εχθρός δεν είναι οι οποιοιδήποτε «τρομοκράτες», αλλά οι πολιτικές εξαθλίωσης κι υποταγής  που η ίδια η Κυβέρνηση μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ φέρνει , είναι σίγουρο πως εμείς είμαστε περισσότεροι. Περισσότεροι απ’τα ΜΑΤ, περισσότεροι από τους κυβερνώντες, περισσότεροι απ’τους εκμεταλλευτές. Κάθε μέρα, όμως, που περνάει ο λαός κάτω από αυτή τη σύγχρονη χούντα, ο λάκκος γίνεται όλο και πιο βαθύς και το χώμα πέφτει όλο και περισσότερο από πάνω του. Η ανατροπή τους τώρα είναι μονόδρομος για την επιβίωσή μας.

Οργή,βγες έξω,εσύ !

Άλλη μια διαδήλωση.
Άλλη μια πορεία.
Άλλη μια μέρα χαμένη για την ανατροπή.


Ξέρω,"η ανατροπή δεν έρχεται σε μια μέρα",θα μου πείτε.
"Δίκιο έχετε",θα σας πω.


Όμως η εξέγερση έρχεται σε μία και μόνο στιγμή.


Η αγανάκτηση είναι πολλή.
Ο θυμός επίσης.
Ο κόσμος δεν ξέρει πως να διαχειριστεί αυτά τα έντονα αισθήματα αδικίας που τον πνίγουν.


Φωνάζει, βρίζει, ίσως τα βράδια στο σπίτι του να κάθεται να κλαίει για τα χαμένα, ίσως να μην τον παίρνει καν ο ύπνος σκεπτόμενος τα δύσκολα που έρχονται.


Όμως αυτά δεν αρκούν.


Ο κόσμος πρέπει να πάψει να φοβάται.


Και αυτός ο φόβος, πέρα από την εγγενή του πλευρά που αφορά το φόβο στο άγνωστο, έχει κατασκευαστεί μεθοδικά από την προπαγάνδα των πολιτικών και των υποδούλων τους ΜΜΕ.


"Αν πτωχεύσουμε θα πεινάσετε"
"Αν αντιδράσετε θα σας καταστείλουμε βίαια"
"Αν δε μας ψηφίσετε θα μείνετε ακυβέρνητοι"
"Αν βγούμε από την ΕΕ θα χαθούμε"
"Αν προσπαθήσουμε μόνοι μας θα αποτύχουμε"




Και ο κόσμος, στην πλειοψηφία του αδαής και κοινωνικοπολιτικά αστοιχείωτος, τα πιστεύει αυτά.


Όχι,δε θα χαϊδέψω αυτιά σήμερα.
Κοιμόμαστε.
Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα,καθώς έχω σίγουρα πολλά ακόμα να μάθω για αυτό το σαθρό και σκοτεινό Σύστημα και για τους μηχανισμούς του.


Η λήθη είναι βαθιά, είτε σας αρέσει είτε όχι.
Η αποχαύνωση έχει χτυπήσει κεντρικό νεύρο και έχει επιφέρει ιδεολογική και κοινωνική παραλυσία.


Κι αν κάτι μας έχει μείνει ως ελπίδα, αυτό είναι η οργή.


Η οργή που δεν αρκεί να τη διοχετεύουμε στα καφενεία, σε φιλικές συζητήσεις και στο τζάμι της τηλεόρασης όταν τα παπαγαλάκια ανακοινώνουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.


Η οργή πρέπει να βγει στους δρόμους.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.


Την ψήφο σου την πούλησες, ή καλύτερα, τους επέτρεψες να την εξαγοράσουν. Μην τους δωρίσεις και τη ζωή σου.


Και μην ακούς εμένα να σου λέω "μην".
Βγες έξω και βρες το δίκιο σου.
Όσο κάθεσαι στον καναπέ συμβάλεις  στο έγκλημα. Και αυτό το έγκλημα αφορά εσένα. Άρα αυτοκτονείς.


Αν θες να αυτοκτονήσεις, δικαίωμά σου.
Εγώ ,παρόλα αυτά, θα φωνάζω και για σένα.
Γιατί ξέρω πως δεν είσαι χειρότερος από μένα. Απλά είσαι πιο φοβισμένος. Και κανείς δε γεννήθηκε ατρόμητος.


Ξέρω όμως πως με αυτά που θα δεις παρακάτω δε θα τρομάξεις.
Θα οργιστείς.
Δε θα τρομάξεις με τη βίαιη καταστολή.
Δε θα τρομάξεις με την μπότα στο κεφάλι ενός αβοήθητου.
Δε θα τρομάξεις με τα γκλοπ που πέφτουν με μανία πάνω στο ανυπεράσπιστο κορμί.


Θα οργιστείς που άφησες τόσο καιρό τον εαυτό σου να πιστεύει πως η οργή σου ήταν αδικαιολόγητη.


Ε,λοιπόν, δεν ήταν.


Αυτοί σε κλέβουν
Αυτοί σε πουλάνε
Αυτοί σε κοροϊδεύουν
Αυτοί σε βαράνε


Εσύ τους ψήφισες. Εσύ τους έδωσες το δικαίωμα να σε βιάζουν. Εσύ να τους το πάρεις πίσω.
Εσύ, όχι ο διπλανός σου. Πρωταρχικά εσύ.


Βγες έξω, υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα.
Θα τους καταλάβεις όταν τους δεις.
Είναι αυτοί που περιμένουν από το διπλανό τους.
Μόνο που, αυτή τη φορά, ο διπλανός τους θα είσαι ΕΣΥ. Και δε θα φοβάστε τίποτα.









Είναι γνωστό πως ατρόμητος είναι αυτός που χτυπάει αλύπητα έναν ήδη παραδομένο και ανήμπορο εχθρό. Δικαίως, λοιπόν, θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε ως ατρόμητους αυτούς τους φιλειρηνικούς ΜΑΤατζήδες. 










Υ.Γ: Το blogger εδώ και 36 ώρες αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Όλες αυτές τις ώρες, ήταν αδύνατο να αναρτήσει κανείς άρθρο. Επιπλέον, πολλά άρθρα "χάθηκαν". Ένα από αυτά ήταν και το παρόν. Ευτυχώς είχα αποθηκευμένο ένα προσχέδιο. Δυστυχώς κάποιες πληροφορίες λείπουν,αλλά φαντάζομαι πως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία,αφού αφορούσαν στο ενημερωτικό κομμάτι, το οποίο έχει εξελιχθεί από τη στιγμή που πρωτοαναρτήθηκε το άρθρο.

Ο μπάτσος της Ειρήνης

Με την Ειρήνη γνωριζόμαστε από παιδιά.

Μαζί στις αλάνες, μαζί στα παιχνίδια της γειτονιάς,  μαζί στο Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο.

Μαζί και στη ζωή. Είναι φίλη μου- αδερφή μου.

Ο πατέρας της Ειρήνης είναι μπάτσος.  «Αστυνομικοί λέγονται» , συνήθιζε πάντα να με διορθώνει.

Καλός άνθρωπος ο πατέρας της.

Μας πήγαινε κάθε πρωί σχολείο, μας μάζευε από τα πάρτι που πηγαίναμε, μας έκανε και γελούσαμε με τις αστείες γκριμάτσες του.

Η Ειρήνη του είχε μεγάλη αδυναμία.

Πάντα μίλαγε γι’ αυτόν σαν να 'ταν ο ήρωας της. Το είχε δηλώσει πως, αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος «πρίγκιπας» για αυτή, τότε θα έμοιαζε πολύ στον πατέρα της.

Μεγαλώσαμε.

Περάσαμε φοιτητές σε διαφορετική πόλη. Δε χαθήκαμε όμως. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο συχνά και βρισκόμασταν συνέχεια τις μέρες που επιστρέφαμε στη γενέτειρά μας.

Σε αυτά τα χρόνια που πέρασαν από τότε που ήμαστε μικροί άλλαξαν πολλά.

Μέσα σε αυτά ήταν και η άποψή μου για τους αστυνομικούς. Πλέον τους έλεγα «Μπάτσους» και το εννοούσα. Ήξερα γιατί το έλεγα. Το πίστευα.

Δεν είχα τολμήσει να κάνω συζήτηση με την Ειρήνη. Ήξερα πως θα κατέληγε σε τσακωμό, και έτσι το απέφευγα.

Οι ιδεολογίες μας  είχαν τραβήξει διαφορετικό δρόμο εδώ και πολύ καιρό. Μα δε βάζω καμιά πολιτική ιδεολογία πάνω από την αγάπη για τον άνθρωπο. Και την Ειρήνη την αγαπούσα, οπότε μου ήταν αδύνατο να την αποχωριστώ.

Κάποιες φορές μας δόθηκε η αφορμή για να ξεκινήσει μια εμπρηστική συζήτηση περί της αστυνομίας. Θυμάμαι σαν τώρα εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη του 2008, όπου η Ειρήνη και η υπόλοιπη παρέα υπερασπιζόταν τον κάθε «ανώνυμο αστυνομικό», που τον παίρνει άδικα το κύμα της οργής για τους «μπάτσους». Με θυμάμαι να προσπαθώ να εκφράσω την άποψή μου όσο πιο κόσμια –και  με λιγότερη οργή- μπορούσα, για να μην την πληγώσω.

Έναν χρόνο αργότερα, με την ίδια παρέα είχαμε βγει για ποτό με την αφορμή των Χριστουγέννων, σε ένα ωραίο μπαράκι που έπαιζε ροκ μουσική. Κάποια στιγμή, η μουσική σταμάτησε. Μέσα στο μαγαζί μπήκαν δύο ένστολοι και κατευθύνθηκαν προς το μπαρ. Η Ειρήνη είπε πως θα έπαιρνε τον πατέρα της τηλέφωνο να «παρέμβει» για να ξανανοίξει η μουσική. Έτσι και έγινε. Ο πατέρας της, που είχε εκείνη την ώρα υπηρεσία, επικοινώνησε με τους «συναδέλφους» του και τους είπε να σηκωθούν να φύγουν από το μπαρ και να τους αφήσουν ήσυχους, γιατί εκεί διασκέδαζε η κόρη του. Σε δύο λεπτά οι μπάτσοι είχαν φύγει και η μουσική είχε ξαναρχίσει να παίζει δυνατά.

Εγώ πρέπει να ήμουν ο μόνος που δε χάρηκε με αυτή την εξέλιξη.

Μάλλον θα με πείραξε η κατάχρηση εξουσίας που μπορεί τόσο εύκολα να κάνει ένας μπάτσος για να επιβληθεί μέσω συναδελφικού τραμπουκισμού σε άλλους δύο ένστολους τραμπούκους.

Έβαλα τα τσιγάρα στην τσέπη μου, φόρεσα το μπουφάν μου, χαιρέτησα και έφυγα.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο η Ειρήνη να μου πει «πόσο γαμάτος ήταν χθες ο πατέρας» της και να με ρωτήσει γιατί έφυγα τόσο νωρίς. Της απάντησα πως δεν άντεχα τη δυσωδία της γουρουνίλας εκεί μέσα.  Μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα.

Πήγα να τη βρω για να της εξηγήσω.  Ήπιαμε λίγα ποτά στο στέκι μας, διαφωνήσαμε, βριστήκαμε και στο τέλος αποφασίσαμε να φύγουμε. Θα την πήγαινα εγώ σπίτι της με το αμάξι. Εκείνη είχε πιει λίγο παραπάνω και μου ζήτησε να ξαπλώσει στο πίσω κάθισμα.

Σε έναν κεντρικό δρόμο, ένας  μπάτσος μου έκανε σήμα να σταματήσω. Έβγαλα αλάρμ και έκανα δεξιά.

«Άδεια,δίπλωμα και ασφάλεια», μου είπε.

Γνώριμη μορφή. Ήταν ο πατέρας της Ειρήνης. Είχα χρόνια να τον δω. Δεν είχε καταλάβει ποιος είμαι-δεν μπορούσε να με αναγνωρίσει μετά από τόσο καιρό.

«Έκανα κάτι παράνομο; », απάντησα ψύχραιμα εγώ.

«Αυτό θα το δούμε», είπε ο μπάτσος με την εκνευριστική ειρωνεία που αποκτά κάθε άνθρωπος που θεωρεί πως μπορεί να κάνει κουμάντο στη ζωή του οποιουδήποτε.

«Δε σας δίνω τίποτα αν δεν μου πείτε το λόγο που με σταματήσατε. Θέλετε να μου κάνετε αλκοτέστ; », συνέχισα εγώ.

«Ό,τι θέλω θα σου κάνω. Δείξε μου τα χαρτιά σου», είπε και πάλι με επιτακτικό τόνο ο μπάτσος.

Εν τω μεταξύ, η Ειρήνη δεν είχε καταλάβει τίποτα. Ήταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα, μέσα στη θολούρα της μέθης.

«Δε σου δείχνω τίποτα», είπα εγώ, υιοθετώντας τον ίδιο τόνο –πλέον- στη φωνή μου.

-«Βγες έξω από το αμάξι ρε. Τώρα! Βγες έξω από το αμάξι! »

Ενστικτωδώς προσπάθησα να ανεβάσω το παράθυρο.

«Βγες έξω ρε αρχίδι, μη σε βγάλω με το ζόρι! », φώναξε κατακόκκινος ο μπάτσος , πιάνοντας το χερούλι της πόρτας  προσπαθώντας να την ανοίξει.

Έφερα αντίσταση.

«Βγες ρε μουνόπανο έξω μη σου γαμήσω τη μάνα!» ,συνέχισε, βάζοντας ακόμα περισσότερη  δύναμη.

Η πόρτα άνοιξε και δυο αυταρχικά χέρια  με τράβηξαν από τον ώμο και με έσυραν έξω.

Σηκώθηκα αμέσως και είπα : «Είσαι τρελός ρε μαλάκα; Τι κάνεις; Με ποιο δικαίωμα; »

«Σκάσε ρε και βάλε τα χέρια σου στο καπό! Άνοιξε τα πόδια σου!» . Το χέρι του πήγε στη θήκη του περιστρόφου του. Όλα σκοτείνιασαν για μια στιγμή. Όλα όσα είχα ακούσει για το φόβο που αισθάνεσαι όταν νιώθεις πως απειλείται η ζωή σου, ήταν τελικά αληθινά.

Φοβήθηκα πως ,πάνω στο παραλήρημά του, θα τράβαγε όπλο.

Φαίνεται πως η Ειρήνη είχε ακούσει τις φωνές μας.

Σηκώθηκε από το κάθισμα και άνοιξε την πόρτα.

«Είναι και άλλος μέσα ρε μουνί;» , με ρώτησε έντρομος. « Μείνε εκεί που βρίσκεσαι ρε πούστη!», φώναξε λυσσασμένα απευθυνόμενος προς το μέρος της. Δεν μπορούσε να τη δει. Ήταν μπροστά από το καπό και η Ειρήνη δεν είχε βγάλει, παρά μόνο τα χέρια της από το αμάξι.

Ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και σημάδεψε προς την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου.

«Όχι, όχι! Δεν είναι κανένας οπλισμένος! Μια κοπέλα είναι! Σταμάτα! ». Δεν τόλμησα να του πω ότι είναι η κόρη του. Δεν το σκέφτηκα καν εκείνη τη στιγμή. Δεν ήταν ο πατέρας της πρωταγωνιστής σε αυτή τη σκηνή, αλλά ένας ακόμα τραμπούκος που προσπαθούσε να βγάλει τα απωθημένα του σε ένα εικοσάχρονο. Ήταν απλά ένας ακόμα μπάτσος που απολάμβανε τον τρόμο που μπορούσε να περάσει στις ψυχές των υπόλοιπων ανθρώπων. Ήταν ένας ακόμα που είχε λαγνεία με τον έλεγχο ζωών.

«Βγες έξω σιγά-σιγά και με τα χέρια στο κεφάλι!» ,συνέχισε ακάθεκτος ο Ράμπο.

Τα πόδια της Ειρήνης ξεπρόβαλαν αργά μέσα από την καμπίνα των επιβατών.

«Έτσι, ήρεμα και αργά ρε», την προέτρεψε ο μπάτσος.

Βγήκε ολόκληρη. Έτρεμε. Με το ζόρι στεκόταν. Δεν ήταν από το μεθύσι. Ήταν απ’ τον φόβο.

Έκανε δυο βήματα μπροστά, προς το φως.

«Μπαμπά;» , είπε απορημένη.

Ο μπάτσος δε μίλησε. Είχε μείνει σαστισμένος, με το όπλο ακόμα να σημαδεύει την κόρη του.

«Μπαμπά τι κάνεις; », συνέχισε η Ειρήνη μέσα σε λυγμούς πλέον. Οι χτύποι της καρδιάς  της ακούγονταν μέχρι εκεί που ήμουν. Τους άκουγε και ο πατέρας της, είμαι σίγουρος.

«Τι κάνεις ρε μπαμπά εκεί; Τι έκανες στον Τάσο;  Κατέβασε το γαμημένο το όπλο πια! Τι σημαδεύεις; »

Με είδε με τα χέρια στο καπό και τα πόδια ανοιγμένα, σαν να ετοιμαζόμουν για ρωμαϊκό όργιο.

Ο μπάτσος  ξεπέρασε κάπως το αρχικό σοκ. Κατέβασε το όπλο και το έβαλε στη θήκη του, δεξιά στη μέση του.

«Τι έκανες εσύ μες στο αμάξι;» , τη ρώτησε.

-«Τι έκανα μωρέ; Με πήγαινε ο Τάσος σπίτι!»

-«Αυτός είναι ο Τάσος; Ο φίλος σου; »

-«Καλά δεν τον γνώρισες; Κι εσύ ρε Τάσο γιατί δεν του είπες ποιος είσαι;»

-«Τι να του πω μωρέ; Χρειάζεται να του πω κάτι; Δηλαδή παίζει ρόλο που είμαι γνωστός σου; Με σταμάτησε και δεν μου είπε το γιατί. Δεν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό ρε Ειρήνη!»

Ο μπάτσος μου έριξε μια ματιά γεμάτη μίσος. Φαίνεται δεν εξάντλησε όλη του την οργή με τις αγριοφωνάρες του και  το σημάδι πάνω στην  κόρη του . Είχε λίγα αποθέματα τραμπουκισμού ακόμα για μένα.

«Μπαμπά σε παρακαλώ σήκω και φύγε και άσε μας να πάμε σπίτι. Είμαι πολύ ταραγμένη» ,ζήτησε η Ειρήνη.

«Θα σε πάω εγώ σπίτι», είπε αποφασιστικά ο μπάτσος.

«Όχι, δε θα με πας. Θα με πάει ο Τάσος. Μπες μέσα, φεύγουμε» ,είπε απευθυνόμενη σε μένα και μπήκε πάλι στο αυτοκίνητο.

Ο μπάτσος δεν αντέδρασε. Στεκόταν εκεί και μας έβλεπε να φεύγουμε. Μέχρι που να στρίψω, κοιτούσα από τον καθρέφτη μου και ήταν ακόμα εκεί ,κοιτώντας προς το μέρος μας.

Δεν ανταλλάξαμε άλλη κουβέντα στη διαδρομή. Δεν είπαμε ούτε «καληνύχτα». Σιωπή και χτύποι καρδιάς.

Δεν ξέρω αν άλλαξε γνώμη η Ειρήνη για τους αστυνομικούς. Δεν ξέρω αν τους αποκαλεί πλέον κι αυτή «μπάτσους».

Δεν έχουμε ξαναμιλήσει από κεινη τη νύχτα.

Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον κάτι έσπασε. Και το ρήγμα ήταν πολύ βαθύ.

Το μόνο που ξέρω είναι πως,εκείνη τη νύχτα, ένιωσε κι εκείνη στο πετσί της το Φόβο.

Τον τρόμο τον οποίον μπορεί να σκορπίσει η  «Αρχή» στους υπηκόους της. Την παράλογη οργή και βία που κυριαρχεί στον κομπλεξικό κόσμο των ενόπλων δυνάμεων. Τον τραμπουκισμό που ξεχειλίζει από τα μπατζάκια κάθε μπάτσου που σέβεται τα παντελόνια του. Έγινε μάρτυρας της ανεξήγητης αυτής "μετάλλαξης" που υφίσταται ένας μπάτσος εν υπηρεσία.

Δεν είναι ταξικό το πρόβλημα, Ειρήνη.Ούτε πολιτικό. Είναι καθαρά ανθρώπινο. Δεν έχει κανείς δικαίωμα να σκορπίζει τον τρόμο στην καρδιά σου με το έτσι θέλω. Και εγώ αυτόν τον τρόμο τον ένιωσα εκείνη τη μέρα. Τον άκουσα να χτυπάει και στη δική σου καρδιά.

Ξέρω, δεν μπορείς να αλλάξεις πατέρα, αλλά μπορείς να αλλάξεις μπάτσο.

Γιατί ο μπάτσος δεν ανήκει σε σένα, αλλά στο Σύστημα που τον τρέφει.

Στην τελική λυπήσου τους, γιατί είναι πιόνια αυτού του Συστήματος. Είναι ανθρωπάρια που τρέφουν το Σύστημα με καταστολή, τρεφόμενα με τη σειρά τους από την ανασφάλεια και τον κομπλεξισμό τους ,καθώς και τον τρόμο των άλλων.

Εγώ δεν τους λυπάμαι όμως. Ούτε τους οικτίρω. Είναι άνθρωποι και έχουν κάνει τις επιλογές τους. Και έχουν ταχθεί ενάντια στον Ελεύθερο Άνθρωπο.

Γι’ αυτό πάντα θα είμαι απέναντί τους.

Μου λείπεις Ειρήνη. Γεια.

Ασκήσεις "Δημοκρατίας"

Σε προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για Χούντα.
Για τη σύγχρονη "χούντα" που έχει υποδόρια στηθεί γύρω μας.
Όχι μόνο μέσω της ωμής και απροκάλυπτης κρατικής βίας, αλλά και μέσω του φόβου, ο οποίος σερβίρεται αθρόος μέσω του κράτους και του Συστήματος, με σκοπό να τρομοκρατήσει και να περιορίσει.


Το ερώτημα που με βασανίζει τελευταία, είναι ποια Χούντα είναι τελικά πιο επικίνδυνη: η Χούντα του Τρόμου ή η Χούντα της βίας και της "καταστολής".


Δεν ξέρω ν'απαντήσω.
Μάλλον ,όμως, αυτά τα δύο πάνε μαζί. Έτσι,προφανώς, είναι πιο αποτελεσματικά. Μόνο σε συνδυασμό μπορούν να καταπνίξουν τη δίκαιη οργή των πολιτών.
Πρώτα σε βομβαρδίζουν με το Φόβο (αδίστακτοι τρομοκράτες, ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, επικίνδυνοι μετανάστες, τιμωρία της δήθεν παραβατικότητας) και ύστερα, αν αποτύχουν να καταπνίξουν την οργή σου μέσω Αυτού, φροντίζουν να επέμβουν με τη Βία και να "καταστείλουν" την αντίδρασή σου (δυνάμεις Καταστολής λέγονται πλέον τα ΜΑΤ που ξυλοφορτώνουν ανήμπορο κόσμο, έχε το στα υπ'όψιν σου).

Αυτό είναι το μοτίβο. Αυτό είναι το νέο δόγμα των Καπιταλιστικών κυβερνήσεων, οι οποίες αντιλαμβανόμενες πως η απειλή βρίσκεται πλέον στο εσωτερικό, στρέφονται ενάντια στον ίδιο το λαό.


Με θεωρείτε υπερβολικό;


Δεν είμαι. Και όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή το λένε αυτοί οι ίδιοι!
Μάλιστα, έχουν αποθρασυνθεί τόσο πολύ που δε διστάζουν να διακηρύττουν δημόσια πλέον τις φασιστικές τακτικές τους.


Και αυτό, φίλοι μου, με ανησυχεί πιο πολύ απ' όλα τα προηγούμενα: Μας παρουσιάζουν υπερήφανα την απάνθρωπη τακτική τους και περιμένουν να το εκλάβουμε ως κάτι το φυσιολογικό.
Αυτή, λοιπόν, είναι η μεγαλύτερη Προπαγάνδα της εποχής: ο τρόπος και η φυσικότητα με την οποία παρουσιάζουν τις ιδέες τους.


Τα ντοκουμέντα για όσα έγραψα παρατίθενται πιο κάτω.


-Στο πρώτο βίντεο, η περιβόητη στρατιωτική άσκηση  "Καλλίμαχος" , κατά την οποία  μονάδες του στρατού εκπαιδεύονται στο πώς να καταστέλλουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Οι "είδήσεις" που βγαίνουν απ'αυτό το βίντεο είναι δύο:


α) πως πλέον και ο στρατός προορίζεται για την καταστολή εξεγέρσεων
β) όλα αυτά θα γίνονται υπό την εποπτεία του ΝΑΤΟ.






(σημείωση: Τα συνθήματα που ακούγονται από τους "διαδηλωτές" είναι "freedom freedom!", "we want peace!" και "no war!". Ειρωνικό,έτσι; Καταστέλλουν βίαια μια πορεία που έχει κατέβει για να διαδηλώσει κατά της βίας και του πολέμου...)






Το πιο συνταρακτικό  έρχεται στο δεύτερο βίντεο. Σε αυτό λοιπόν, ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ και πρώην στρατιωτικός, μας εξηγεί με χαλαρό και φυσικότατο τρόπο πως είναι απόλυτα λογικό να επεμβαίνει ο Στρατός σε τέτοιες καταστάσεις. Μάλιστα, θεωρεί πως κακώς δεν επενέβη ο στρατός και το Δεκέμβρη του 2008, στα επεισόδια της Αθήνας. 
Με λίγα λόγια, θεωρεί πως είναι φυσιολογικό να επιβάλλεται στρατιωτικός Νόμος και να γίνεται επιστράτευση του στρατού σε τέτοιου είδους κοινωνικές εξεγέρσεις.


Η πιο ανατριχιαστική είδηση που βγαίνει ,όμως, είναι ότι το ΝΑΤΟ έχει πλέον τη δικαιοδοσία να παρεμβαίνει αυτόκλητα σε τέτοια περιστατικά, παρακάμπτοντας την όποια απόφαση της Κυβέρνησης!


Κοντολογίς, το ΝΑΤΟ θα μπορεί να κατεβάζει το στρατό του σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος , σε περίπτωση κοινωνικής εξέγερσης!


Δείτε το βίντεο:






Σημείωση 1: Ακόμα και το ταγμένο παπαγαλάκι του ΠΑΣΟΚ, Μανώλης Αναγνωστάκης, "ανατριχιάζει" -όπως λέει κι ο ίδιος- στο άκουσμα αυτών των λέξεων. Πόσο μάλλον και στην πράξη κύριε Αναγνωστάκη μου... Αλλά, θα μου πείτε, τι σας νοιάζει; Μήπως εσείς θα είστε που θα φάτε το βρωμόξυλο και τα δακρυγόνα στους δρόμους; 


Σημείωση 2: Το ακόμα πιο ταγμένο παπαγαλάκι/λαμόγιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Ιορδάνης Χασαπόπουλος, λέει το απίστευτο "Δε θα γίνουν αυτά εδώ. Στις άλλες χώρες γίνονται. Έχε μου εμπιστοσύνη". Δε θα κάνω κάποιον περαιτέρω σχολιασμό. Σας δίνω την ευχαρίστηση να στον "στολίσετε" μόνοι σας!




Υ.Γ. : Να μας ζήσει η "Δημοκρατία" !