Θεός και Επιστήμη (Αιτιοκρατία, Επιστήμη, Θεός και Τυχαιότητα ,Μέρος 2ο)

  -Δημιουργία-

 Συνειρμικά στην αρχή:

Θεός, Φωτιά, Σύννεφο, Αέρας, Αστραπή, Ωκεανός, τερατόμορφο αγαλματίδιο, ανθρωπόμορφο αγαλματίδιο, βωμός , Πνεύμα,  νους, άγνοια, ελπίδα, ψευδαίσθηση.

Η ιστορία της θρησκείας διαχρονικά.

Παρατηρήσατε κάτι;

Ναι… Βρισκόμαστε στο στάδιο «Πνεύμα, νους, άγνοια, ελπίδα, ψευδαίσθηση» .

Μιλάμε για ένα Πνεύμα, που βρίσκεται στο μυαλό του καθενός μας με διαφορετικό τρόπο. Που είναι εκεί  για να αναπληρώσει την άγνοιά μας και να μας δώσει ελπίδα για αυτό που δεν γνωρίζουμε: το μετά.

Και η ψευδαίσθηση;

Είναι το παρακάτω βήμα. Ούτε εγώ, ούτε κανείς (ακόμα κι ο μεγάλος  Stephen Hawking)δεν είναι σε θέση να πει αν κάτι τέτοιο ισχύει ή όχι: αν δηλαδή η έννοια του Θεού αποτελεί την ψευδαίσθηση, τον ευσεβή πόθο του «αδύναμου» και πεπερασμένου ανθρώπου. Απλά είναι το παρακάτω βήμα και είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή του καθενός.

Και η Επιστήμη; Η Επιστήμη πού κολλάει με το Θεό;

Η Επιστήμη δίνει απαντήσεις στην άγνοια. Η άγνοια «τρέφεται» πια με Γνώση και έτσι μικραίνει η ανάγκη για Ελπίδα, οδηγώντας μας νομοτελειακά στο συμπέρασμα της Ψευδαίσθησης.

Έτσι γίνεται. Είναι γεγονός. Δε θα αναλύσω όμως αυτό. Θα αναλύσω το αν θα έπρεπε να γίνεται έτσι.

Θα προβώ εξ’ αρχής σε έναν διαχωρισμό:

Άλλο Επιστήμη, άλλο Θεός.

Είναι δυο γραμμές παράλληλες, που η καθεμία μπορεί να υπάρξει αυτούσια κι ανεπηρέαστη, ανεξάρτητα  από την ύπαρξη της άλλης, αλλά και να συνυπάρξει με αυτή δίχως ποτέ να χρειαστεί να τμηθεί με αυτή. 

Επομένως , από την αρχή διατυπώνω πως :

 Ναι, μπορεί κανείς να πιστεύει στην Επιστήμη και στο Θεό παράλληλα, χωρίς να προδίδει κάτι απ’ τα δύο, με μοναδική προϋπόθεση να μη συγχέει το ένα με το άλλο.

Η Επιστήμη υπάρχει για τη σωτηρία του Νου και ο Θεός για τη σωτηρία της Ψυχής.

Τελεία.

Άρα απαντώ αμέσως-αμέσως στον προβληματισμό  που έθεσα αρχικά : Όχι, δε θα έπρεπε να γίνεται έτσι.

---Να δώσω σε αυτό το σημείο έναν ορισμό, που θα μας χρειαστεί πολύ στη συνέχεια: Ένα ερώτημα αποτελείται πάντα από δύο συνιστώσες: το «Πώς» και το «Γιατί» (όλα τα άλλα, πχ πού, πότε, από ποιόν κτλ εντάσσονται σε αυτά τα δύο)---

Και αφού λοιπόν αναλύσαμε το ΠΩΣ  λειτουργούσε  έως τώρα ο ανθρώπινος εγκέφαλός μας , πάμε να δούμε και το ΓΙΑΤΙ.

Γιατί λοιπόν να έχει συνδεθεί η έννοια του Θεού με την έννοια της Επιστήμης;

 Πάλι απαντώ απ’ ευθείας (με παραγωγικό συλλογισμό το σημερινό, σε περίπτωση που δεν το έχετε αντιληφθεί):

Επειδή  επί αιώνες ολόκληρους η έννοια του Θεού και της Θρησκείας ταυτιζόταν με την έννοια της Γνώσης.

Ο άνθρωπος ρωτούσε, ο Θεός (η θρησκεία δηλαδή) απαντούσε (και νομοθετούσε και δίκαζε και αφόριζε και έκαιγε και κρέμαγε).

Η αδυναμία της Επιστήμης τότε να απαντήσει στο ΠΩΣ, άφηνε το περιθώριο στη Θρησκεία να απαντήσει με πάμπολλα (και λανθασμένα) ΕΤΣΙ , ενώ παράλληλα της έδινε πρόσφορο έδαφος να δημιουργήσει  πλασματικά ΕΠΕΙΔΗ στα ΓΙΑΤΙ που διατύπωνε ο άμοιρος κοινός θνητός.

Βλέπετε, η αδυναμία (ακόμα και σημερινή) της Επιστήμης να απαντήσει στα ανθρώπινα ΓΙΑΤΙ εκμεταλλεύθηκε –και εκμεταλλεύεται- δεόντως από τη Θρησκεία.

Το ερώτημα όμως είναι : Άραγε, θα μπορέσει ποτέ η Επιστήμη να απαντήσει στα θεμελιώδη « Γιατί»;

Η Ιστορία μας έχει διδάξει πως ναι.

Τα θεμελιώδη ερωτήματα εξελίσσονται παράλληλα με την εξέλιξη του ανθρώπου.

Αρχικά, θεμελιώδες ερώτημα αποτελούσε  το «Γιατί αστράφτει».

Η θρησκεία απάντησε ευθέως: Γιατί ο Θεός οργίστηκε.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος,αντίθετα, απάντησε αρχικά-με το πείραμα του χαρταετού με το κλειδί- στο πώς και η σύγχρονη μετεωρολογία στο γιατί. (πώς: ηλεκτρικά φορτία στην ατμόσφαιρα δημιουργούν μια ηλεκτρική εκκένωση που δημιουργεί τη φωτεινή λάμψη, γιατί: η συσσώρευση αυτών των φορτίων είναι αποτέλεσμα τριβής μεταξύ των σύννεφων  στην ατμόσφαιρα).

Πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα μπορούν να δοθούν, αλλά για την οικονομία του χώρου και του χρόνου δε θα γίνει (I think you’ve got the picture).

Tο θεμελιώδες ερώτημα σήμερα:  Γιατί υπάρχουμε;

-Θεός (aka Θρησκεία) : Γιατί είμαστε μέρος ενός σχεδίου του Θεού.

-Επιστήμη:   <κενό>

Καλά καταλάβατε: Φτάσαμε στο τέλμα της εποχής.

Η Επιστήμη, όμως, απαντά σε πολλά ΠΩΣ . ΠΩΣ που δεν εξηγούνται καν από το Θεό, ή αναλύονται επιδερμικά-συμβολικά  (βλέπε «Γένεσις» ).

Αν με ρωτάτε, λοιπόν, ποιά πιστεύω πως είναι η πιο αξιόπιστη πηγή, σας απαντώ ευθαρσώς :η Επιστήμη.

Κακώς οι εκάστοτε ιερείς προσπάθησαν να μπλεχτούν στα χωράφια της Γνώσης και της Επιστήμης. Από αυτούς ξεκίνησε το μπέρδεμα και αυτοί ευθύνονται για το διχασμό μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης. Η Θρησκεία δεν είναι Γνώση. Η Θρησκεία είναι θρησκεία. Και η Επιστήμη δεν πρέπει να είναι Θρησκεία. Η Επιστήμη πρέπει να είναι Γνώση.

Όμως η Γνώση είναι Δύναμη. Και όσο μεγαλώνει η Δύναμη του Ανθρώπου, τόσο μειώνεται στα μάτια μας η δύναμη του Θεού. Αυτό ανησυχεί ιδιαίτερα τους θεματοφύλακες των θρησκειών. Γι’ αυτό και η όλη κόντρα.

Αλλά, guys(ιερείς), να σας εξηγήσω κάτι: ποτέ η δύναμη του Ανθρώπου δε θα φτάσει τη Δύναμη του Θεού. Γιατί; Επειδή το Θεό τον έχουμε ορίσει από μόνοι μας ως κάτι ατελεύτητο, ενώ ο άνθρωπος είναι –από την κατασκευή του- κάτι πεπερασμένο. Οπότε, don’t worry pals ,δε μειώνουμε κανέναν Θεό με το να γνωρίζουμε περισσότερα…

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάψουμε να πιστεύουμε στο Θεό. Γι’ αυτό όμως δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα (όσο κι αν προσπαθείτε). 

Ο ορισμός του «θείου» όμως δεν αλλάζει: ο Θεός είναι αΐδιος.  

Θα ρωτήσετε πολλοί (μεταξύ των οποίων και ο ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ κακόβουλος αναγνώστης μου):

-Εσύ πιστεύεις;

Απαντώ:

- Ναι. (όσο σκληρά κι αν προσπαθούν οι σύγχρονοι ιερείς να με αποστρέψουν από τη θρησκεία και την έννοια του Θεού)

-Γιατί πιστεύεις;

-Γιατί είναι επιλογή μου να ελπίζω.

-Και γιατί να ελπίζεις ;

-Γιατί το έχω ανάγκη.

Άρα, καταλήγουμε σε κάτι πολύ βασικό:

Η Θρησκεία, ή καλύτερα, η Πίστη είναι Επιλογή, και τίποτα άλλο. Μια επιλογή που τρέφεται απ’ την ανάγκη.

Άλλοι το έχουν ανάγκη, άλλοι όχι.

Το σίγουρο είναι ένα:

Κανένας από μας δε θα μάθει ποτέ σε αυτή τη ζωή αν υπάρχει Θεός ή όχι.

Γι’αυτό ας μην προτρέχουν οι άθεοι να χαρακτηρίσουν τους πιστούς «ηλίθιους» και οι πιστοί να χαρακτηρίσουν τους άθεους «απεγνωσμένους».

Οι επιλογές μας είναι πολλές και η πιθανοκρατική προσέγγιση της ντετερμινιστικής πραγματικότητας επιτρέπει τις άπειρες εκδοχές της Πίστης ή της Μη-Πίστης.

Γεια σας!

Υ.Γ: Η εκτεταμένη κι επαναλαμβανόμενη χρήση των λέξεων «Γιατί», «Πως» και «Επειδή» έχει γίνει σκόπιμα. Συγγνώμη αν σας κούρασε, but I wanted to make a point out of it.

(ναι είμαι ψωνάρα, γουστάρω να μιλάω και Αγγλικά άμα λάχει ! )

Η "άλλη" Κρίση

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση.

Αυτό είναι γνωστό. Και πώς να μην είναι, άλλωστε, από τη στιγμή που ολημερίς κι ολονυχτίς μόνο αυτό ακούμε γύρω μας, σε συζητήσεις δημόσιες, αλλά και ιδιωτικές.

Η λέξη «κρίση» μπήκε στο λεξιλόγιό μας απρόσμενα, δυναμικά και βίαια και ,όπως όλα δείχνουν, σκοπεύει να μείνει εκεί για πολύ καιρό ακόμα.

Δε θα αναλύσουμε εδώ την Οικονομική κρίση. Δεν είμαστε ειδικοί γι’ αυτό. Ούτε ηλίθιοι είμαστε για να αναλωθούμε σε μια περί όνου σκιάς συζήτηση. Το αφήνουμε αυτό στα Μέσα Ενημέρωσης, που ως «μαζικά», απευθύνονται σε ανθρώπους που φιλοδοξούν να μετατρέψουν με «μάζα».

Θα αναφερθούμε όμως στην «άλλη κρίση». Αυτή που  οδήγησε στην Πολιτική κρίση, που με τη σειρά της οδήγησε και στην οικονομική.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης έλεγε πως «Όλα τα ζητήματα ανάγονται σε πολιτικά». Και θα συμφωνήσουμε με τον κορυφαίο φιλόσοφο.

Η κρίση είναι πρωτίστως πολιτική ,άρα και κοινωνική.

Έχοντας ένα Κράτος αποξενωμένο από τον Πολίτη εδώ και χρόνια, ήταν ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει η μπόρα από τα σύννεφα κοινωνικής παθογένειας που κάλυπταν τον ελληνικό ουρανό.

Στην αρχαία Ελλάδα, ο «πολίτης» ήταν κλάσμα του Κράτους. Έτσι, το σύνολο των πολιτών συγκροτούσε το Κράτος, την εξουσία.

Φυσικά, αυτό το μοντέλο δε δύναται να εφαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα, καθώς οι πληθυσμιακές αναλογίες είναι διαφορετικές , και γι ‘αυτόν ακριβώς το λόγο έχουμε πια αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Όμως αυτός δεν αποτελεί λόγο να πάψει να είναι η Δημοκρατία μας και «συμμετοχική».

Όμως, πώς να συμμετάσχει ο πολίτης σε κάτι που θεωρεί τόσο ξένο και τόσο διαβρωμένο;

Ακούμε συχνά γύρω μας, από άξιους ανθρώπους, να λένε : «Δε θέλω να ασχοληθώ με την πολιτική. Δεν είναι για μένα» .

Θλίβομαι. Θλίβομαι πραγματικά που φτάσαμε σε αυτό το σημείο να θεωρείται η ενεργός συμμετοχή στα κοινά ως «στίγμα». Παρ’ όλη τη θλίψη μου όμως, κατανοώ αυτή τη στάση. Δεν τη δικαιολογώ όμως. Είναι λάθος.

Μόνο το ακριβώς αντίθετο, η δυναμική συμμετοχή στα κοινά δηλαδή, μπορεί να αντιστρέψει το νοσηρό πολιτικό κλίμα. Η χώρα, και η κάθε χώρα, έχει ανάγκη την αντιπροσώπευσή  από ετερόκλητα άτομα, με κοινή λογική και καθημερινές, λαϊκές απόψεις. Πήξαμε στη φαμφάρα, τον ξύλινο πολιτικό λόγο και τις αοριστολογίες.

 Και κάπου εδώ έρχεται ο κακόβουλος αναγνώστης μας (τον οποίο και καλωσορίζω) και ρωτά: «Μα, πάρα πολλοί που συμμετέχουν στη Βουλή, ήταν κάποτε «παιδιά του λαού». Ήταν απλοί πολίτες που πήραν στα χέρια τους εξουσία και γλυκάθηκαν απ’το μέλι».

Και θα απαντήσω: «Ορθώς».

Και εδώ είναι το ζήτημα αγαπητοί μου αναγνώστες. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μη συμμετοχή μας στους θεσμούς, αλλά και η αλλοτρίωσή μας όταν τελικά το κάνουμε.

Βλέπετε, το «σύστημα» (αυτή η λέξη που σιχαίνομαι, αλλά στην προκειμένη επιβάλλεται να χρησιμοποιήσω) είναι τόσο ισχυρό που τραβάει κάτω μαζί του ακόμα και τους πιο ηθικούς, ακόμα και τους πιο ειλικρινείς. Έχει αυτή την ακαταμάχητη δύναμη να παρασέρνει, να τυφλώνει, να καθυποτάσσει. Πώς τα καταφέρνει; Χτυπάει στο πιο αδύναμο σημείο μας : τη φιλοδοξία. Και, συνήθως, τα καταφέρνει και τη μετατρέπει τελικά σε ματαιοδοξία.

Τόσοι πολιτικοί, τόσοι πολιτικάντηδες, γλυκάθηκαν από τη ζεστασιά της εξουσίας στα χέρια τους κι απ’ τη γλυκάδα του μελιού στο στόμα τους.

Γιατί;

Γιατί δεν υπήρχαν ποτέ τα εφόδια ώστε να αποφευχθεί αυτό. Πάσχουμε από βάσεις κύριοι. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Κι όταν λείπουν τα θεμέλια, όλο το κοινωνικό οικοδόμημα είναι σαθρό. 

Ένας φαύλος κύκλος, μια συνάρτηση που ,αν ήθελε κάποιος να την παραστήσει μαθηματικά θα ήταν κάπως έτσι:

Αποξένωση από το Κράτος= Μηδαμινή κοινωνική Ευθύνη =Προσωπικό όφελος + Ανήθικη Εξουσία 

Άρα καταλήγουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε (όλα κύκλος είναι, κατά τους αρχαίους ημών, στην προκειμένη φαύλος) : Για όλα ευθύνεται η έλλειψη επαφής του πολίτη με το κράτος, η αποξένωσή του από τους θεσμούς.

Παιδεία, παιδεία, παιδεία. Όλα ξεκινάνε από ‘κει.

Και θα ‘χετε δίκιο αν παραπονεθείτε πως σπαταλήσατε τόσο χρόνο απ’ τη ζωή σας για να σας πω το αυτονόητο, αλλά, στις εποχές που ζούμε, τίποτε δεν είναι πια αυτονόητο.

Υ.Γ: Επειδή ίσως σας θυμίζω τη φράση του Πρωθυπουργού «Πάμε για την επανάσταση του αυτονόητου», να πω ότι εγώ πράγματι εννοώ του «αυτονόητου», κι όχι του «ανόητου» …




Ύστερα από επίμονη προσωπική μου ενασχόληση τις περασμένες εβδομάδες με το Λόγο και το Έργο του διανοητή και φιλόσοφου Κορνήλιου Καστοριάδη, θεωρώ υποχρέωσή μου να δημοσιεύσω και ένα μέρος συνέντευξής του στην Κρατική τηλεόραση,για την εκπομπή "Παρασκήνιο". Δώστε ιδιαίτερη σημασία στο 4.16, όπου αναφέρεται στην άποψή του για το μείζον κοινωνικό πρόβλημα (με την οποία συμφωνει εν πολλοίς και το παρόν άρθρο)

Εξωγήινη Ζωή (Ανάγκη Ανθρώπινη)

Στο προηγούμενο άρθρο, μιλήσαμε για την εξωγήινη ζωή και αναλύσαμε-στο όριο του δυνατού- τις πιθανότητες ύπαρξής της, αλλά και επικοινωνίας μας μαζί της.

Είχα σκοπό, κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον, να δημοσιεύσω ένα συμπληρωματικό άρθρο που θα επιχειρεί μια κοινωνική προσέγγιση της ανάγκης του Ανθρώπου να έρθει σε επαφή με Εξωγήινα όντα. Όμως, το αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον που επέδειξαν οι αναγνώστες, αλλά και τα σχόλια που εξέλαβα από φίλους, με ωθούν στο να το δημοσιεύσω τώρα.

Εύχομαι να σας φανεί χρήσιμο και να σας δώσει τροφή για σχολιασμό.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, από τότε που ο Άνθρωπος άρχισε να παρατηρεί το Σύμπαν με αξιώσεις, προσδοκά στην επικοινωνία του με κάποιο εξωγήινο ον.

Γιατί όμως να το κάνει αυτό;

Γιατί να υπάρχει αυτός ο ενθουσιασμός-ανάμικτος με φόβο- για τη ζωή πέρα από τα όρια του μπλε πλανήτη μας; Γιατί όλη αυτή η περιέργεια;

Οι απαντήσεις σ’αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, προκύπτουν από την ίδια τη φύση του ανθρώπου.

Βλέπετε, είμαστε όντα κοινωνικά και περίεργα. Και μάλιστα, αυτή η περιέργεια και η συλλογικότητα είναι που μας ανέδειξε σε κορυφαίο είδος στον πλανήτη. Αυτά τα δύο στοιχεία ήταν μέσα σε εκείνα που συνέτειναν-εξελικτικά-στο να αναπτυχθεί έτσι ο εγκέφαλός μας, ώστε να μπορέσουμε να δαμάσουμε τις δυνάμεις της φύσης, να επιβληθούμε στα υπόλοιπα είδη(παρά το ότι υστερούμε σε σωματική διάπλαση και δύναμη) και να «κυριαρχήσουμε» πάνω στον πλανήτη (με όσα θετικά κι αρνητικά αυτό συνεπάγεται).

Φτάνοντας, λοιπόν, στο σημείο που πιστέψαμε πως έχουμε κατακτήσει τα πάντα στον Πλανήτη μας, που θεωρήσαμε πως γνωρίζουμε τα πάντα για τη Γη μας, αρχίσαμε να στρέφουμε το «αδηφάγο» βλέμμα μας προς στο Άγνωστο Σύμπαν.

Η περιέργειά μας, για μια ακόμη φορά, καθόριζε τη μοίρα μας.

Όμως ,η περιέργεια ποτέ δεν ήταν μόνη. Είπαμε: πάντα συνοδευόταν από την κοινωνικότητα. Ο Άνθρωπος μισεί να είναι μόνος. Δεν το αντέχει. Μοναδικός θέλει να είναι. Μόνος ποτέ.

Τί να το κάνει που ξέρει πως υπάρχουν 10 τρις Αστέρια στο Γαλαξία του, αν δε γνωρίζει αν αυτά φιλοξενούν κάποια μορφή ζωής; Τι να την κάνει τη γνώση αν δεν έχει με κάποιον να την κοινωνήσει;

Μην ξεγελιέστε. Ο άνθρωπος και η Επιστήμη, εξερευνούν το Σύμπαν για δύο και μόνο βασικούς λόγους:

α) για να μάθουμε από πού προήλθαμε, και

β) για να επικοινωνήσουμε με τυχόντες άλλους Διαστημικούς συνοδοιπόρους.

Μπορεί αυτό να σας φαίνεται υπερβολικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και είναι αληθινό, γιατί συνδυάζει τα δύο αυτά βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου γένους: την περιέργεια και την κοινωνικότητα. Όλα όσα έχουμε πετύχει τόσα χρόνια με την έρευνα, όλα αυτά τα λαμπρά επιτεύγματα στις Επιστήμες του Διαστήματος, συντείνουν σε αυτούς τους δύο λόγους.

Να λοιπόν η Αιτία, για την οποία μιλήσαμε στο πρώτο άρθρο μας, και η οποία δε λείπει ποτέ από τις πράξεις των Ανθρώπων…

Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος που θέλει να παραστήσει το συνήγορο του διαβόλου, να πει το εξής: «Μα οι επιστήμονες δεν ψάχνουν αποκλειστικά για νοήμων ζωή».

Και θα του απαντούσα «Όχι, αλλά σε αυτό ελπίζουν πως θα καταλήξουν κάποτε».

Γιατί βρίσκοντας κάπου στο Διάστημα Ζωή, αυτομάτως γίνεται βέβαιο πως δεν έχει μόνο η Γη ζωοδόχο χαρακτήρα. 

Η απόδειξη ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή, θα αναπτέρωνε όλες τις ελπίδες μας για την ύπαρξη εξελιγμένης ζωής στο Διάστημα. Για την ακρίβεια, θα το καθιστούσε βεβαιότητα.

Και τότε ίσως να παύαμε να νιώθουμε μόνοι. Βέβαια, σίγουρα δε θα παύαμε να νιώθουμε και περίεργοι, γι’ αυτό άλλωστε και θα συνεχίζαμε να επιθυμούμε διακαώς να έλθουμε σε επαφή με αυτή τη Ζωή (φυσικά αναφερόμαστε στην περίπτωση νοήμονος ζωής).

Το πρόβλημα θα είναι αν πάψουμε να νιώθουμε και «μοναδικοί». Σε αυτή την περίπτωση ξεφτίζει η χρυσοκέντητη περιβολή του Ανθρώπου, που έχουμε προσπαθήσει να υιοθετήσουμε από την αρχή του άρθρου, και αναδύεται αυτό το υπόγειο ανασφαλές τέρας που μας κατατρέχει διαχρονικά: ο ανταγωνισμός.

Είναι ο ίδιος που μας έχει βάλει να σκοτωνόμαστε επί τόσους αιώνες και που –νομοτελειακά- θα οδηγήσει κάποια στιγμή στον αφανισμό μας.

Ουαί κι αλίμονο σε αυτούς τους δόλιους τους Εξωγήινους που η μαύρη μοίρα τους θα τους οδηγήσει σε τούτο τον τρελό πλανήτη. Για λίγο καιρό θα είμαστε μες στα μέλια και μετά θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να τους αφανίσουμε από προσώπου Γης (και Σελήνης και Άρη και Σύμπαντος γενικότερα). Γιατί; Γιατί είμαστε ανταγωνιστικοί. Δε θα αντέξουμε την απώλεια της μοναδικότητας. Σίγουρα.

Και θα ρωτήσει πάλι αυτός ο κακόβουλος αναγνώστης (και πολύ βολικός, αφού με βοηθάει να προχωράω τις σκέψεις μου) : «Και ποιος μας εγγυείται πως  κι αυτοί δε θα είναι ανταγωνιστικοί;»

Ε λοιπόν, του απαντώ με παρρησία : «Εγώ».

Και είμαι κάθετος σ’αυτό. Η κοινή λογική λέει πως : αν έρθουν αυτοί σε μας, θα σημαίνει πως είναι απείρως πιο ανεπτυγμένοι από μας, άρα δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν ή να ζηλέψουν, οπότε για ποιο λόγο να είναι ανταγωνιστικοί; Επιπρόσθετα, αν ήταν ανταγωνιστικοί θα είχαν ήδη αυτοκαταστραφεί, κάτι που δε θα τους είχε επιτρέψει να φτάσουν ως εμάς. Άρα, όπως και να ‘χει, εμείς δε θα κινδυνεύουμε απ’ αυτούς. Για το αντίστροφο δεν παίρνω κι όρκο…

Ας μην παρασυρόμαστε όμως. Θα ήταν λάθος να καταδικάσουμε έτσι αβασάνιστα το ποιόν της ανθρώπινης ύπαρξης. Ξέρετε, ο Άνθρωπος μπορεί να κουβαλάει πάνω του πολλά κακά, αλλά πάντα φέρει μέσα του το φως της Ελπίδας. Αυτή την Ελπίδα θα επικαλεστώ κι εγώ τώρα, για να πω ότι ίσως κάποια μέρα ο Άνθρωπος ν’ αλλάξει. Να μεγαλώσει, να ωριμάσει. Να δει τα πραγματικά σπουδαία, να εκτιμήσει τα αληθινά δοσμένα. Να συνεχίσει να είναι αυτό το περίεργο και συντροφικό πλασματάκι, αλλά χωρίς φόβο. Γιατί ό,τι άσχημο κατοικεί στις ψυχές μας, το ‘χει γεννήσει ο φόβος. Να βρει πρώτα την κοινωνικότητα στο συνάνθρωπο και έπειτα, ενωμένοι σαν ένα, να προχωρήσουν για να βρουν τη γαλαξιακή τους παρέα.

Μόνο έτσι μπορούμε: μαζί .