Ο έρπων φασισμός του ακαδημαϊκού μανδαρινισμού

του Παναγιώτη Σωτήρη 

Περίσσευσε και πάλι η υποκρισία απέναντι στις κινητοποιήσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας και ειδικά την κατάληψη του κέντρου υπολογιστών του Πανεπιστημίου Αθηνών από τους φοιτητικούς συλλόγους. Κραυγές στα κανάλια για τα… νοσοκομεία που υποτίθεται ότι κατέρρεαν εξαιτίας της κινητοποίησης των φοιτητών (στην πραγματικότητα απλώς στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Αθήνας υπήρξε μικρό πρόβλημα με την πρόσβαση στο διαδίκτυο, όχι προφανώς την υποδομή τους). Αναφορές σε… κουκουλοφόρους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν φοιτητές, εργαζόμενοι και μέλη ΔΕΠ, που στηρίζονταν σε επανειλημμένες αποφάσεις των συνελεύσεών τους κατά της εφαρμογής των νόμων 4009/11 και 4076/12. Και βέβαια αλλεπάλληλες εκκλήσεις για να λάβουν δράση οι Εισαγγελείς, πρωτοστατούντων σε αυτή την επιχείρηση διαφόρων υποψηφίων για το Συμβούλιο Ιδρύματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είχε προηγηθεί η ανάλογη επίθεση ενάντια στο Σύλλογο ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Και εκεί ακούστηκαν κάθε είδους τερατολογίες για μια κινητοποίηση που όχι μόνο ήταν δημοκρατικά αποφασισμένη αλλά και – όπως αποδείχτηκε από το γεγονός ότι στο Αιγαίο είχαμε τελικά τη μικρότερη συμμετοχή στις εκλογές για Συμβούλιο Ιδρύματος – πραγματικά νομιμοποιημένη.

Και βέβαια σε όλα αυτά ήταν εκκωφαντική η αποσιώπηση όχι μόνο των πραγματικών περιστατικών (π.χ. καμιά καταστροφή δεν έγινε στον εξοπλισμό του Πανεπιστημίου Αθηνών), αλλά και αυτών που συμβαίνουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Καμιά κουβέντα για το τι είναι τα περιβόητα Συμβούλια Ιδρύματος και για το πώς φτιάχτηκαν για να καταλύσουν τη δημοκρατία και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και για να αποτελέσουν σταδιακά το μόνο κέντρο εξουσίας με ευθύνη την υλοποίηση των σχεδίων συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησης. Καμιά αναφορά στο γεγονός ότι τα πανεπιστήμια θα στερηθούν εκατοντάδων υπαλλήλων ΙΔΑΧ που θα απολυθούν με τις  νέες ρυθμίσεις. Καμιά υπενθύμιση για το σχέδιο «Αθηνά» που θα κλείσει τμήματα και θα συρρικνώσει την ανώτατη εκπαίδευση. Καμιά οργή για το καθημερινό καψώνι των διαρκών περικοπών. Καμιά διαμαρτυρία για την ομηρία εκατοντάδων αδιόριστων μελών ΔΕΠ, ΕΤΕΠ, ΕΕΔΙΠ, που μπορεί να περιμένουν και 7-8 χρόνια για να διοριστούν.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον έρποντα φασισμό του σύγχρονου ακαδημαϊκού μανδαρινισμού. Είναι προφανές ότι μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει ένα κομμάτι πανεπιστημιακών που έχουν επιλέξει την πλήρη προσκόλληση στη μνημονιακή εξουσία. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν τη μεταρρύθμιση Γιαννάκου την ώρα που οι φοιτητές τους δέχονταν την αστυνομική βαρβαρότητα, οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν στο μεγάλο φαγοπότι των προγραμμάτων και την επιχειρηματική μετάλλαξη του πανεπιστημίου, οι ίδιοι που με φανατισμό σχεδόν έχουν στηρίξει κάθε κυβερνητική απόφαση τα τελευταία χρόνια. Και σήμερα αυτοί διαλέγουν το δρόμο της πλήρους σύγκρουσης με το φοιτητικό και το πανεπιστημιακό κίνημα όχι με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά με όρους ποινικοποίησης και καταστολής. Γι’ αυτό και με τόση ευκολία το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ συμπεριφέρεται με ύφος εισαγγελέα και πρακτική κουκουλοφόρου καταδότη.

Όμως, είναι γελασμένοι εάν πιστεύουν ότι στο τέλος θα επιβληθεί η δική τους λογική. Το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει δείξει ότι έχει μεγάλα αποθέματα αγωνιστικότητας, αντίστασης και αξιοπρέπειας, για να παραδοθεί αμαχητί στις δυνάμεις της αγοράς. Οι ζηλωτές της αγοράς μπορεί να ξεσαλώνουν, οι Πρυτάνεις μπορεί να συμβιβάστηκαν, τα ΜΜΕ μπορεί να ξερνούν βιτριόλι, αλλά τον τελευταίο λόγο θα τον έχουν οι άνθρωποι που πραγματικά αγωνίζονται για να επιβιώσει το Πανεπιστήμιο. Φοιτητές, διδάσκοντες, διοικητικοί, συμβασιούχοι, ΕΤΕΠ, ΕΕΔΙΠ: το μέλλον του πανεπιστημίου επαφίεται – κυριολεκτικά – στο δικό μας πατριωτισμό.

Πηγή: AlfaVita

Μου φάγαν την εξεταστική μου!!!

Θυμάστε το περιβόητο ανέκδοτο που έλεγε “μου φάγαν το μπιφτέκι μου!” ;

Ε, κάπως έτσι.

Βλέπω φοιτητές -”αγανακτισμένους” όπως αυτοαποκαλούνται- να κλαίγονται που χάνουν την εξεταστικούλα τους

[πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα δε θα γίνει, αφού ακόμα και σύμφωνα με το νέο νόμο η εξεταστική αυτή δε χάνεται από τη στιγμή που έχουν συμπληρωθεί οι εβδομάδες διδασκαλίας· αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας]

Το φαινόμενο δεν είναι πρωτοφανές.

Κάθε φορά που το φοιτητικό κίνημα διεκδικεί κάτι ή αντιστέκεται σε κάποια αντιλαϊκή πολιτική, πάντα υπάρχουν πολλοί που βρίσκουν να κατηγορήσουν τους μαχόμενους συναδέλφους τους. Είτε αυτοί είναι ΔΑΠίτες, είτε είναι ΠΑΣΠίτες, είτε είναι βουτηρόπαιδα, είτε σπασικλάκια, είτε απλά αδιάφοροι, όλοι τους καταλήγουν να κατηγορούν τους “βρωμοαριστερούς” που κλείνουν τις σχολές με αποτέλεσμα να μένουν πίσω οι δικές τους σπουδές.

Όλη αυτή η αντίδραση δε θα έπρεπε να μας δημιουργεί έκπληξη.

Σε μία κοινωνία που έχει γαλουχηθεί με το πνεύμα του ιδιωτισμού, του άκρατου ανταγωνισμού και του οπορτουνισμού, είναι λογικό αυτές οι μάζες να διογκώνονται και να αυτοαναπαράγονται.

Ειδικά, δε, όταν τροφοδοτούνται και από μία γενναία βρωμερή προπαγάνδα από όλα τα αλαφουζοκάναλα, η φάρα τους παίρνει μορφή χιονοστιβάδας.

Γκρουπ “αγανακτισμένων φοιτητών” στο facebook, συμμετοχή τους σε πάνελ εκπομπών, περαιτέρω ενθάρρυνση της θέσης τους.

Και το κερασάκι στην τούρτα;

Η ίδια η Υπουργός Παιδείας να διατυμπανίζει (τραμπουκίζει) από την πρώτη κιόλας εβδομάδα των κινητοποιήσεων(!) πως οι κλειστές σχολές θα έχουν ως αποτέλεσμα το χάσιμο της εξεταστικής και του εξαμήνου και οι πρυτάνεις να στέλνουν mail σε προέδρους σχολών πως αν συνεχιστούν για 3η εβδομάδα οι καταλήψεις αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την οριστική απώλεια του εξαμήνου. (Παναγιωτάκης, πρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών )

Όλα τα παραπάνω έδωσαν επιπλέον αέρα στα “μορφωμένα” βλαστάρια μας να ξεσπαθώσουν, απαιτώντας εδώ και τώρα ανοικτές σχολές.

Και σκέφτομαι:

Βρε βλάκα, βρε κακέκτυπο του συντηρητικού πατέρα σου, βρε οπορτουνάκο της δεκάρας, εδώ σου γαμάνε ολόκληρο μέλλον κι εσύ σκέφτεσαι την εξεταστική και το εξάμηνο;

Σχεδιάζουν να σε βγάλουν σε μια αγορά εργασίας-ανεργίας, που άμα σταθείς τυχερός και δουλέψει το βύσμα του μπάρμπα σου θα προσληφθείς και θα παίρνεις 500€ το μήνα, μέσω κάποιου επαχθέστατου προγράμματος μαθητείας.

Σχεδιάζουν να σε κάνουν ακόμα πιο παραγωγικό και εξειδικευμένο γρανάζι στη μηχανή τους, να σε βάλουν να δουλεύεις περισσότερο και για λιγότερα, να σε κάνουν να ευγνωμονείς που έχεις κι αυτή τη “δουλίτσα” , να σε τρομοκρατήσουν με απόλυση όταν θελήσεις μια αύξηση, μια υπερωρία ή ένα παραπάνω ρεπό.

Σχεδιάζουν να σε στείλουν στο εξωτερικό για να δουλέψεις για τις δικές τους εταιρείες (Surprise! Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, έχουμε παγκοσμιοποίηση – όλα δικά τους είναι, όλα του Συστήματος), με το πρόσχημα πως θα παίρνεις περισσότερα λεφτά, ενώ το τίμημα θα είναι πως θα έχεις ήδη προσκυνήσει ένα Σύστημα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε γαμήσει πατόκορφα και να αφήσει το κουφάρι σου παρατημένο σε κάποιο σοκάκι της μεγαλοαστικής Αγγλίας. Μετά θα σε κάνουν “director of something” για να νιώσεις κι εσύ μέρος της Εταιρείας, να βάλεις ακόμα περισσότερη πλάτη, να μπορείς να απολύσεις εσύ όποιον δε δουλεύει όσο πρέπει και να θες να εφαρμόσεις το νόμο της ζούγκλας μέχρι να ανακηρυχτείς εσύ ο Ταρζάν και να πάρεις επιτέλους την πολυπόθητη αύξηση.

Σχεδιάζουν να σε βάλουν σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για σένα, ποτέ δεν ήταν, και που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε ξεράσει επειδή θα πάψεις να είσαι “αποδοτικός”.

Σε έναν κόσμο που θα σου πηδήξει την ψυχή και το σώμα, θα σε καταντήσει ανθρωπόμορφο ρομπότ και δε θα σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς τίποτα άλλο πέρα από τη δουλειά, τον εαυτό σου και το Κέρδος.

Ναι, το Κέρδος.

Για αυτό το γαμημένο θα τα κάνεις όλα.

Θα είσαι σκλάβος του, θα είσαι τσιράκι του, θα είσαι η μικρή του πουτανίτσα.

Γι’αυτό, συνάδελφε, σε καλώ σήμερα να καταλάβεις κάτι:

Η καλυτέρευση αυτού του κόσμου είναι και δική σου σκοτούρα. Και δε θα την πετύχεις με το να σώζεις το τομάρι σου. Θέλει θυσίες ο αγώνας.

Είσαι ακόμα μικρός. Είναι δολοφονικό να μην έχεις οράματα, να μην έχεις όνειρα.

Όνειρα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Για έναν καλύτερο κόσμο.

Κάποιοι σου είπανε πως όλα αυτά είναι μια ουτοπία.

Μην τους ακούς.

Έλα μαζί μας στον αγώνα και θα δεις πόσο γλυκό είναι να ανταμώνεις με την ουτοπία σου βήμα-βήμα.

Δε σου πηδάω εγώ το μέλλον συνάδελφε. Εγώ απλά προσπαθώ να πηδήξω αυτούς που μας το πηδάνε.

Μην μπερδεύεις τα στρατόπεδα.

Βγάλε από το μυαλό σου τον ιδιωτισμό, που είναι ο κύριος λόγος που φτάσαμε σε αυτό το χάλι, και έλα να παλέψουμε μαζί.

Έλα, αν δε θες να γαμάς το μέλλον σου εσύ ο ίδιος για μια ζωή.

*Υ.Γ. : Το αστείο είναι πως τα περισσότερα παιδιά που συμμετέχουν ενεργά στο Κίνημα και στις καταλήψεις είναι παιδιά φτωχών οικογενειών και αυτά πραγματικά θίγονται περισσότερο από το γεγονός πως μένουν πίσω οι σπουδές τους, μιας και οι πατεράδες τους αναγκάζονται να πληρώνουν ενοίκια, λογαριασμούς και λοιπά έξοδα διαβίωσης. Όλα αυτά τα παιδιά ,όμως, έχουν κατανοήσει πως ο μόνος δρόμος για ένα καλύτερο μέλλον είναι η ανατροπή και η ρήξη με το υπάρχον σύστημα. Δεν υπάρχει αγώνας χωρίς θυσίες, και αυτά τα παιδιά το ξέρουν καλύτερα απ’όλους μέσα στο Πανεπιστήμιο. Όλα αυτά τα παιδιά με κάνουν να θέλω να συνεχίσω. Τους αφιερώνω, λοιπόν, αυτό το κείμενο με απέραντο σεβασμό και με συντροφική αγάπη.

Η Μάχη του Πανεπιστημίου

Τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές από τη Μεταπολίτευση και ύστερα, με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις άνευ προηγουμένου υπό το πρόσταγμα (και με το πρόσχημα) της τρόικας και του ΔΝΤ, ένα ακόμα κοινωνικό μέτωπο έχει ανοίξει για τα καλά: η μάχη για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το Υπουργείο Παιδείας και η ίδια η υπουργός, συνέταξαν ένα νομοσχέδιο έκτρωμα, ένα νόμο-πλαίσιο που εμμέσως καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα της τροτοβάθμιας εκπαίδευσης εισάγοντας σε αυτή το ιδιωτικό κεφάλαιο , κατατέμνει τα πτυχία δημιουργώντας αποφοίτους δύο και τριών ταχυτήτων, μειώνει ακόμα περισσότερο την ισχύ των Πτυχίων, δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες φοίτησης, επιχειρεί να παραγάγει μια ακόμα πιο πειθήνια κι υπάκουη γενιά εργαζόμενων-γραναζιών για την κρεατομηχανή της ελεύθερης αγοράς. Ένα νόμο-πλαίσιο που ψηφίστηκε πραξικοπηματικά, με την αγαστή και ένοχη συνεργασία ΝΔ-ΛάΟΣ-ΔΗΣΥ .

Μπορεί κανείς να πει πως η Παιδεία είναι το κερασάκι στην τούρτα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζεται.

Το φοιτητικό κίνημα,όμως, ανέκαθεν ήταν το πιο δυναμικό, το πιο ριζοσπαστικό και, εντέλει, το πλέον ανατρεπτικό κομμάτι της κοινωνίας.

Επομένως, ήταν σχεδόν νομοτελειακή η έντονη αντίδραση των φοιτητών.

Η αλήθεια είναι πως ξεκινήσαμε ανάποδα: έχουμε έναν ήδη ψηφισμένο νόμο και σκοπός μας είναι να ανατραπεί.

Το ότι βρεθήκαμε τέλη Αυγούστου με πάνω από 200 σχολές πανελλαδικά κλειστές, ήταν κάτι που ούτε το ίδιο το Κίνημα το φανταζόταν.

Το ότι βρισκόμαστε στην 3η εβδομάδα καταλήψεων και περισσότερες από 300 σχολές τελούν υπό κατάληψη είναι επίσης ένα θετικό σημάδι.

Όπως όμως έχει αποδειχθεί περίτρανα και κατά το παρελθόν, εχθρός του κινήματος μπορεί να είναι μόνο ο κακός του εαυτός. Σε αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές συγκυρίες, όλοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Πρώτη και καλύτερη η φοιτητική παράταξη της ΚΝΕ, το Μέτωπο Αγώνας Σπουδαστών (ΜΑΣ).

Κινήσεις και ενέργειες που αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση από το βασικό δίπολο “ανατροπή ή απλή διαμαρτυρία” και τη μετατοπίζουν στο επίπλαστο δίλημμα “κατάληψη ή μη-κατάληψη”, μόνο άστοχες και διασπαστικές μπορεί να είναι.

Πλαίσια τα οποία χωρίζονται σε πολιτικό πλαίσιο και αγωνιστικό πλαίσιο (τα οποία τίθενται ξεχωριστά προς ψήφιση!), είναι πέρα για πέρα άτοπα και στρεβλά, αφού το πολιτικό πλαίσιο συνδέεται άρρηκτα με τις μορφές πάλης. 

Επίσης, το καπέλωμα του κινήματος και η δημιουργία εντυπώσεων  μέσα σε ένα κλίμα “ποιος την έχει μεγαλύτερη”, έχουν ως μοναδικό στόχο τη διεύρυνση του κομματικού “μαγαζιού”. Όλη αυτή η καπήλευση του κινήματος καταντά φαιδρή αν αναλογιστούμε πως αυτοί που την επιχειρούν είναι οι ίδιοι που αρνούνται πεισματικά να συμμετάσχουν στον αγώνα κάτω από ένα κοινό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που είναι αναγκαιότητα στις παρούσες συνθήκες. Κοντολογίς, “τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου”.

Αλλά έτσι είναι τα μεγάλα κόμματα. Δεν μπορούν να δεχτούν πως υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν επαναστάτες.

Δεν νοείται να υπάρχουν άλλοι κομμουνιστές πέρα από αυτούς.

Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε λούμπεν.

Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε οπορτουνιστές.

Αυτά λέει το Κόμμα.

Το μόνο που διαφεύγει από το Κόμμα είναι πως εδώ και κάποια χρόνια έχει πέσει σε Κώμα.

Και μάλλον είναι βαθύ…

* Το κείμενο εκφράζει αυστηρά τις προσωπικές μου απόψεις. Θα προτιμούσα να μη χρειαστεί να πω τίποτα κακό για οποιαδήποτε αριστερή κομμουνιστική πολιτική δύναμη, αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιβάλλεται να λέμε τα πράγματα ως έχουν και να πάψουμε να θάβουμε πράγματα κάτω από το χαλί. Όσοι διασπούν το φοιτητικό κίνημα , ηθελημένα η μη, αυτόματα γίνονται εχθροί του.

ΝΔ-ΔΑΠ : Το βρωμερό παιχνίδι

Μια κότα στρουμπουλή, μια βρωμερή πουλάδα...

Όπως ήταν φυσικό, η κατάργηση του Ασύλου και η εν γένει νεοφιλελεύθερη χροιά του ψηφισμένου νομοσχεδίου για την Τριτοβάθμια, δε θα μείνουν δίχως απάντηση.

Οι φοιτητές έχουν αποδείξει πολλάκις ότι είναι το πιο αγωνιστικό και ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας.

Ο στίβος έχει στηθεί και ο αγώνας θα λάβει μέρος μέσα στα Πανεπιστήμια, αλλά και έξω στους δρόμους.

Υποθέτω πως η Κυβέρνηση γνωρίζει ήδη πως αυτή της η πράξη,δηλαδή η ψήφιση του νόμου, ίσως υπήρξε και το κύκνειο άσμα της. Κάτι η αποτυχία του Μεσοπρόθεσμου, κάτι η κοινωνική κατακραυγή που -νομοτελειακά- θα γιγαντωθεί μες στο Σεπτέμβρη ,κάτι οι μικροκομματικές σκοπιμότητες που σιγά-σιγά αρχίζουν να αναδύονται, και η Κυβέρνηση μετράει ανάποδα.

Πέρα όμως από την Κυβέρνηση, αυτό το ξέρει πολύ καλά και η αντιπολίτευση.

Ακούστε, λοιπόν, κάτι πολύ ενδιαφέρον (και κάτι που θα δικαιολογήσει τη μακροσκελή εισαγωγή μου) :

Μιλώντας με συντρόφους που έλαβαν μέρος στο ΔΣ του Συλλόγου του τμήματος Φυσικής, με μεγάλη μου έκπληξη έμαθα πως η ΔΑΠ -η φοιτητική παράταξη της ΝΔ- υπερψήφισε τις δικές μας προτάσεις, δηλαδή αυτές που εισηγούντο κατάληψη της σχολής.

Εντυπωσιασμένος από την εξέλιξη αυτή, επικοινώνησα και με άλλους γνωστούς μου στο Πανεπιστήμιο, για να λάβω την απάντηση πως  σε όλες τις σχολές έχει δοθεί η εντολή από τα κεντρικά της ΟΝΝΕΔ να υποστηρίξει η ΔΑΠ το κλείσιμο των σχολών.

Κι εδώ έχουμε το εξής παράδοξο:

Μια παράταξη που υπερψήφισε  το νομοσχέδιο –και μάλιστα έθεσε ως όρο την καθολική κατάργηση του Ασύλου προκειμένου να το υπερψηφίσει– δίνει “γραμμή” καταλήψεων στο φοιτητικό της παρακλάδι.

Πέραν της επονείδιστης κι ανερυθρίαστης συμπεριφοράς (ανυπομονώ να ακούσω τις εξηγήσεις που θα δώσουν, ξέρετε, τύπου “εμείς δε δώσαμε γραμμή οι φοιτητές μας κινούνται κατά βούληση” ή “δε μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι μπροστά στις ανησυχίες της πλειοψηφίας των φοιτητών” ) ,υπάρχει και το χιουμοριστικό κομμάτι: Φαντάζεστε τα καλόπαιδα της ΔΑΠ  να μας φέρνουν καφέ στα κατειλημμένα έδρανα ; Ή να αλλάζουμε βάρδια μαζί τους; Ή να χαιρετιόμαστε στους διαδρόμους χρησιμοποιώντας την προσφώνηση “σύντροφε” ;

Ένα είναι το σίγουρο: όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη.

Όσο μεγαλύτερη η πίεση στην υπο-κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, τόσο πιο γρήγορα θα πέσει. Κι όσο πιο γρήγορα  πέσει,τόσο πιο γρήγορα θα ανοίξει ο δρόμος για την πολυπόθητη εξουσία.

Όμως ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από τώρα που είναι νωρίς και οι εξελίξεις βρίσκονται μπροστά μας:

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση το Φοιτητικό Κίνημα να ανεχθεί τέτοια παράφορη διαστρέβλωση των αγώνων του. Τα φιλελεύθερα παπαγαλάκια της ΝΔ δεν έχουν καμία σχέση με το δικό μας αγώνα. Όποια ρητορεία κι αν σκαρφιστούν για να δικαιολογήσουν τις μικροκομματικές τους σκοπιμότητες, δε θα πρέπει να γίνουν πιστευτοί.

Μας φτάνουν τα φασισταριά μπροστά από τη Βουλή, που κάποιοι τους ονόμασαν και “Αγανακτισμένους”.

Δε θέλουμε άλλους λούμπεν επαναστάτες, δεξιούς συστημικούς θιασώτες του καπιταλισμού.

Εμείς δεν είμαστε Αγανακτισμένοι, εμείς είμαστε Αποφασισμένοι.

* Υ.Γ. : Και αγριεμένοι…