Ο έρπων φασισμός του ακαδημαϊκού μανδαρινισμού

του Παναγιώτη Σωτήρη 

Περίσσευσε και πάλι η υποκρισία απέναντι στις κινητοποιήσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας και ειδικά την κατάληψη του κέντρου υπολογιστών του Πανεπιστημίου Αθηνών από τους φοιτητικούς συλλόγους. Κραυγές στα κανάλια για τα… νοσοκομεία που υποτίθεται ότι κατέρρεαν εξαιτίας της κινητοποίησης των φοιτητών (στην πραγματικότητα απλώς στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Αθήνας υπήρξε μικρό πρόβλημα με την πρόσβαση στο διαδίκτυο, όχι προφανώς την υποδομή τους). Αναφορές σε… κουκουλοφόρους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν φοιτητές, εργαζόμενοι και μέλη ΔΕΠ, που στηρίζονταν σε επανειλημμένες αποφάσεις των συνελεύσεών τους κατά της εφαρμογής των νόμων 4009/11 και 4076/12. Και βέβαια αλλεπάλληλες εκκλήσεις για να λάβουν δράση οι Εισαγγελείς, πρωτοστατούντων σε αυτή την επιχείρηση διαφόρων υποψηφίων για το Συμβούλιο Ιδρύματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είχε προηγηθεί η ανάλογη επίθεση ενάντια στο Σύλλογο ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Και εκεί ακούστηκαν κάθε είδους τερατολογίες για μια κινητοποίηση που όχι μόνο ήταν δημοκρατικά αποφασισμένη αλλά και – όπως αποδείχτηκε από το γεγονός ότι στο Αιγαίο είχαμε τελικά τη μικρότερη συμμετοχή στις εκλογές για Συμβούλιο Ιδρύματος – πραγματικά νομιμοποιημένη.

Και βέβαια σε όλα αυτά ήταν εκκωφαντική η αποσιώπηση όχι μόνο των πραγματικών περιστατικών (π.χ. καμιά καταστροφή δεν έγινε στον εξοπλισμό του Πανεπιστημίου Αθηνών), αλλά και αυτών που συμβαίνουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Καμιά κουβέντα για το τι είναι τα περιβόητα Συμβούλια Ιδρύματος και για το πώς φτιάχτηκαν για να καταλύσουν τη δημοκρατία και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και για να αποτελέσουν σταδιακά το μόνο κέντρο εξουσίας με ευθύνη την υλοποίηση των σχεδίων συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησης. Καμιά αναφορά στο γεγονός ότι τα πανεπιστήμια θα στερηθούν εκατοντάδων υπαλλήλων ΙΔΑΧ που θα απολυθούν με τις  νέες ρυθμίσεις. Καμιά υπενθύμιση για το σχέδιο «Αθηνά» που θα κλείσει τμήματα και θα συρρικνώσει την ανώτατη εκπαίδευση. Καμιά οργή για το καθημερινό καψώνι των διαρκών περικοπών. Καμιά διαμαρτυρία για την ομηρία εκατοντάδων αδιόριστων μελών ΔΕΠ, ΕΤΕΠ, ΕΕΔΙΠ, που μπορεί να περιμένουν και 7-8 χρόνια για να διοριστούν.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον έρποντα φασισμό του σύγχρονου ακαδημαϊκού μανδαρινισμού. Είναι προφανές ότι μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει ένα κομμάτι πανεπιστημιακών που έχουν επιλέξει την πλήρη προσκόλληση στη μνημονιακή εξουσία. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν τη μεταρρύθμιση Γιαννάκου την ώρα που οι φοιτητές τους δέχονταν την αστυνομική βαρβαρότητα, οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν στο μεγάλο φαγοπότι των προγραμμάτων και την επιχειρηματική μετάλλαξη του πανεπιστημίου, οι ίδιοι που με φανατισμό σχεδόν έχουν στηρίξει κάθε κυβερνητική απόφαση τα τελευταία χρόνια. Και σήμερα αυτοί διαλέγουν το δρόμο της πλήρους σύγκρουσης με το φοιτητικό και το πανεπιστημιακό κίνημα όχι με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά με όρους ποινικοποίησης και καταστολής. Γι’ αυτό και με τόση ευκολία το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ συμπεριφέρεται με ύφος εισαγγελέα και πρακτική κουκουλοφόρου καταδότη.

Όμως, είναι γελασμένοι εάν πιστεύουν ότι στο τέλος θα επιβληθεί η δική τους λογική. Το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει δείξει ότι έχει μεγάλα αποθέματα αγωνιστικότητας, αντίστασης και αξιοπρέπειας, για να παραδοθεί αμαχητί στις δυνάμεις της αγοράς. Οι ζηλωτές της αγοράς μπορεί να ξεσαλώνουν, οι Πρυτάνεις μπορεί να συμβιβάστηκαν, τα ΜΜΕ μπορεί να ξερνούν βιτριόλι, αλλά τον τελευταίο λόγο θα τον έχουν οι άνθρωποι που πραγματικά αγωνίζονται για να επιβιώσει το Πανεπιστήμιο. Φοιτητές, διδάσκοντες, διοικητικοί, συμβασιούχοι, ΕΤΕΠ, ΕΕΔΙΠ: το μέλλον του πανεπιστημίου επαφίεται – κυριολεκτικά – στο δικό μας πατριωτισμό.

Πηγή: AlfaVita

Η Μάχη του Πανεπιστημίου

Τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές από τη Μεταπολίτευση και ύστερα, με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις άνευ προηγουμένου υπό το πρόσταγμα (και με το πρόσχημα) της τρόικας και του ΔΝΤ, ένα ακόμα κοινωνικό μέτωπο έχει ανοίξει για τα καλά: η μάχη για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το Υπουργείο Παιδείας και η ίδια η υπουργός, συνέταξαν ένα νομοσχέδιο έκτρωμα, ένα νόμο-πλαίσιο που εμμέσως καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα της τροτοβάθμιας εκπαίδευσης εισάγοντας σε αυτή το ιδιωτικό κεφάλαιο , κατατέμνει τα πτυχία δημιουργώντας αποφοίτους δύο και τριών ταχυτήτων, μειώνει ακόμα περισσότερο την ισχύ των Πτυχίων, δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες φοίτησης, επιχειρεί να παραγάγει μια ακόμα πιο πειθήνια κι υπάκουη γενιά εργαζόμενων-γραναζιών για την κρεατομηχανή της ελεύθερης αγοράς. Ένα νόμο-πλαίσιο που ψηφίστηκε πραξικοπηματικά, με την αγαστή και ένοχη συνεργασία ΝΔ-ΛάΟΣ-ΔΗΣΥ .

Μπορεί κανείς να πει πως η Παιδεία είναι το κερασάκι στην τούρτα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζεται.

Το φοιτητικό κίνημα,όμως, ανέκαθεν ήταν το πιο δυναμικό, το πιο ριζοσπαστικό και, εντέλει, το πλέον ανατρεπτικό κομμάτι της κοινωνίας.

Επομένως, ήταν σχεδόν νομοτελειακή η έντονη αντίδραση των φοιτητών.

Η αλήθεια είναι πως ξεκινήσαμε ανάποδα: έχουμε έναν ήδη ψηφισμένο νόμο και σκοπός μας είναι να ανατραπεί.

Το ότι βρεθήκαμε τέλη Αυγούστου με πάνω από 200 σχολές πανελλαδικά κλειστές, ήταν κάτι που ούτε το ίδιο το Κίνημα το φανταζόταν.

Το ότι βρισκόμαστε στην 3η εβδομάδα καταλήψεων και περισσότερες από 300 σχολές τελούν υπό κατάληψη είναι επίσης ένα θετικό σημάδι.

Όπως όμως έχει αποδειχθεί περίτρανα και κατά το παρελθόν, εχθρός του κινήματος μπορεί να είναι μόνο ο κακός του εαυτός. Σε αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές συγκυρίες, όλοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Πρώτη και καλύτερη η φοιτητική παράταξη της ΚΝΕ, το Μέτωπο Αγώνας Σπουδαστών (ΜΑΣ).

Κινήσεις και ενέργειες που αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση από το βασικό δίπολο “ανατροπή ή απλή διαμαρτυρία” και τη μετατοπίζουν στο επίπλαστο δίλημμα “κατάληψη ή μη-κατάληψη”, μόνο άστοχες και διασπαστικές μπορεί να είναι.

Πλαίσια τα οποία χωρίζονται σε πολιτικό πλαίσιο και αγωνιστικό πλαίσιο (τα οποία τίθενται ξεχωριστά προς ψήφιση!), είναι πέρα για πέρα άτοπα και στρεβλά, αφού το πολιτικό πλαίσιο συνδέεται άρρηκτα με τις μορφές πάλης. 

Επίσης, το καπέλωμα του κινήματος και η δημιουργία εντυπώσεων  μέσα σε ένα κλίμα “ποιος την έχει μεγαλύτερη”, έχουν ως μοναδικό στόχο τη διεύρυνση του κομματικού “μαγαζιού”. Όλη αυτή η καπήλευση του κινήματος καταντά φαιδρή αν αναλογιστούμε πως αυτοί που την επιχειρούν είναι οι ίδιοι που αρνούνται πεισματικά να συμμετάσχουν στον αγώνα κάτω από ένα κοινό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που είναι αναγκαιότητα στις παρούσες συνθήκες. Κοντολογίς, “τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου”.

Αλλά έτσι είναι τα μεγάλα κόμματα. Δεν μπορούν να δεχτούν πως υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν επαναστάτες.

Δεν νοείται να υπάρχουν άλλοι κομμουνιστές πέρα από αυτούς.

Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε λούμπεν.

Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε οπορτουνιστές.

Αυτά λέει το Κόμμα.

Το μόνο που διαφεύγει από το Κόμμα είναι πως εδώ και κάποια χρόνια έχει πέσει σε Κώμα.

Και μάλλον είναι βαθύ…

* Το κείμενο εκφράζει αυστηρά τις προσωπικές μου απόψεις. Θα προτιμούσα να μη χρειαστεί να πω τίποτα κακό για οποιαδήποτε αριστερή κομμουνιστική πολιτική δύναμη, αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιβάλλεται να λέμε τα πράγματα ως έχουν και να πάψουμε να θάβουμε πράγματα κάτω από το χαλί. Όσοι διασπούν το φοιτητικό κίνημα , ηθελημένα η μη, αυτόματα γίνονται εχθροί του.