Τι σημαίνουν τα νέα μέτρα για την κοινωνία (και γιατί πρέπει να βγούμε ΌΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ)

Το περιεχόμενο της νέας δανειακής σύμβασης αποδεικνύει τη συστημική βία της τρέχουσας προσπάθειας να αλλάξουν άρδην οι κοινωνικοί όροι μέσα στην ελληνική κοινωνία,  την προσπάθεια “αλλαγής καθεστώτος” σε όλα τα επίπεδα. Αποτελεί πραγματική κήρυξη πολέμου στην κοινωνία.

Αρκεί να αναλογιστούμε ότι περιλαμβάνει:

• Πρωτοφανή μείωση του βασικού μισθού κατά 22% (που σημαίνει ανάλογη μείωση των αποδοχών όλων όσοι εργάζονται με βάση την ΕΓΣΣΕ) με παράλληλη ακόμημεγαλύτερη μείωση των αποδοχών των νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας (-32%). Αυτό σημαίνει ότι τα καθαρά ποσά που θα παίρνουν θα είναι πλέον480 και 430 ευρώ αντίστοιχα.
• Κατάργηση πρακτικά των συλλογικών συμβάσεων. Όλες οι συμβάσεις λήγουν υποχρεωτικά μετά από ένα χρόνο. Ήδη πολλές συμβάσεις έχουν ήδη λήξει (περίπου 80). Σε όλες έχουν λήξει ή λήγουν οι εργαζόμενοι θα περάσουν στο βασικό κλαδικό. Η κατάργηση της μετενέργειας επηρεάζει και τις ατομικές συμβάσεις, άρα πάμε σετεράστια μείωση των αποδοχών των ήδη απασχολουμένων (ακόμη και -50%). Η νέα ρύθμιση για τη προσφυγή στη διαιτησία θα σημαίνει ουσιαστικά ότι δεν μπορέσουν να υπάρξουν νέες συμβάσεις σε πάρα πολλούς κλάδους. Αυτό θα δώσει και ώθηση για επιχειρησιακές συμβάσεις που θα ενσωματώνουν τις νέες μειώσεις. Επιπλέον, και όπου ή για όσο ισχύουν οι συμβάσεις θα προβλεφθεί πάγωμα των “ωριμάνσεων”, δηλαδή των τριετιών.
• Μείωση των συντάξεων πολύ μεγάλη. Ανεξάρτητα από τους λεονταρισμούς Σαμαρά ως προς την περικοπή των επικουρικών, είναι σαφές ότι ήδη έχουν συνομολογηθεί πολύ σημαντικές μειώσεις στις συντάξεις, κύριες και επικουρικές, που δεν θα σημάνουν μόνο εξαθλίωση των χαμηλοσυνταξιούχων, αλλά και τεράστια μείωση όσων είχαν στοιχειωδώς αξιοπρεπείς συντάξεις, στοιχείο που θα περιορίσει σημαντικά και τις δυνατότητες διαγενεακής αλληλεγγύης.
• Μείωση των κοινωνικών επιδομάτων συμπεριλαμβανομένου του επιδόματος ανεργίας.
• Κατάργηση των κανονισμών εργασίας που εξασφάλιζαν τη μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία στις ΔΕΚΟ. Αυτό συνεπάγεται και τσάκισμα της συνδικαλιστικής ραχοκοκαλιάς του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.
• Νέο κύμα μειώσεων προσωπικού στο δημόσιο. Αυτό αφορά τόσο τη ριζική μείωση των όποιων νέων διορισμών, την πολύ σημαντική νέα μείωση του αριθμού των συμβασιούχων, τις νέες εφεδρείες και τις απολύσεις μέσα από την κατάργηση – συγχώνευση οργανισμών.
• Νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών που θα αρχίσουν να σημαίνουν αδυναμία λειτουργίας κρίσιμων υποδομών παιδείας και υγείας.
• Όλα τα μέτρα θα υπόκεινται σε τακτικούς μηχανισμούς αναθεώρησης, πράγμα που σημαίνει ακόμη μεγαλύτερες επιθέσεις το επόμενο διάστημα, νέους κύκλους μέτρων. Δεν είναι ο τελευταίος γύρος μέτρων.
• Παράλληλα, οι όροι του PSI παρότι θα σημαίνουν τεράστια οικονομική ενίσχυση στις τράπεζες, εντούτοις αυτή θα δοθεί με όρους προνομιακούς για τις τράπεζες, εφόσον θα διατηρηθεί ο έλεγχος και η διοίκηση των ιδιωτών.

Στη νέα λυσσαλέα επίθεση απέναντι στην κοινωνία και την εργατιά, πρέπει να απαντήσουμε δυναμικά. Δεν πρόκειται για άλλη μία “μητέρα των μαχών”, αλλά για την ίδια την αξιοπρέπεια και την επιβίσωσή μας. Αυτά τα μέτρα δε θα είναι τα τελευταία (έχει προαναγγελθεί  πως θα έρθουν νέα τον Ιούνιο). Αν σκύψουμε τώρα το κεφάλι, ο αστικός σχηματισμός και η νεοαποικιοκρατική τάση του ευρωπαϊκού Κέντρου (Γερμανία) θα πάρει το μήνυμα για να συνεχίσει να καρατομεί το λαό.

Το ερώτημα πλέον που τίθεται είναι σαφές: ή εμείς ή αυτοί.

Δεν μας παίρνει άλλο για μοιρολατρία και ηττοπάθεια. Όλοι στον αγώνα, όλοι στη Γενική Απεργία 10-11 Φλεβάρη, όλοι στο Σύνταγμα την Κυριακή (ημέρα ψήφισης των νέων μέτρων), όλοι μαζί να δημιουργήσουμε ασφυκτική πίεση για το καθεστώς μέχρι να πέσει και να πάρει πίσω τη νέα δανειακή σύμβαση-δολοφονία των λαϊκών μαζών.

ΌΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε 

Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι 

Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή 

Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις! 

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! 

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ! 

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και 

Διεκδίκησε το μεροκάματό σου! 

Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις 

Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν! 

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! 

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!  Βοήθα τον εαυτό σου

βοηθώντας μας: Κάνε πράξη 

Την αλληλεγγύη!

Bertolt Brecht, “Το τραγούδι της απεργίας” (1929-1930) 

ΌΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ !

Κάλεσμα Αγώνα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

- ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΩΝ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ,  ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΡΟΪΚΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ!

-ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΤΟ PSI KAI TA NEA MNHMONIA ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ!

- ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ!

- ΠΕΜΠΤΗ 9/2, 6.00 μμ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ 11/2 – ΚΥΡΙΑΚΗ 12/2 ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου και του τραπεζίτη πρωθυπουργού, απομονωμένη από τον λαό, πανικόβλητη μπροστά στην λαϊκή κατακραυγή και την θύελλα που πλησιάζει ετοιμάζεται για ένα ακόμα πραξικόπημα. Να ψηφίσει κυριακάτικα με την διαδικασία του κατεπείγοντος την επαίσχυντη δανειακή σύμβαση και τα μέτρα που την συνοδεύουν.

Ο άθλιος θίασος των 2 τελευταίων χρόνων βρέθηκε και πάλι επί σκηνής. Η τρόικα, η χυδαία γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να κάνουν τους κακούς, η θλιβερή ηγεσία του  ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου, Βενιζέλος, Κουτρουμάνης, Λοβέρδος) με επικεφαλής τον τραπεζίτη Παπαδήμ(ι)ο σε ρόλο καλού μαθητή. Οι Σαμαράς, Καρατζαφέρης σε ρόλο «σκληρών διαπραγματευτών»! Και όλοι μαζί να συμφωνούν πάνω στα μέτρα και το πρόγραμμα «σωτηρίας» των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και του ευρώ, και χρεοκοπίας του λαού.

Να διώξουμε όλο αυτόν τον θλιβερό θίασο από την σκηνή! Μπορούμε να νικήσουμε! Το δείξαμε με τις αλλεπάλληλες πανεργατικές της προηγούμενης χρονιάς, το δείχνουν οι ηρωϊκοί αγώνες στη Χαλυβουργία, στον ALTER, στην Ελευθεροτυπία που συνεχίζουν!Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, με επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο! Να ξεπεράσουμε την αδράνεια της συμβιβασμένης γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που ένα μήνα τώρα έφτιαχνε «εθνικά μέτωπα» με τους βιομηχάνους και προσπαθούσε να κοιμίσει τους εργάτες.

Πανεργατικός –παλλαϊκός ξεσηκωμός! Μετά την πρώτη απάντηση της απεργίας στις 7/2 να κλιμακώσουμε μ’ ένα πολύμορφο απεργιακό και αγωνιστικό κίνημα διαρκείας που πρέπει να ξεκινήσει άμεσα, με καθημερινές διαδηλώσεις, καταλήψεις δημόσιων κτηρίων και χώρων δουλειάς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους να οργανώσουν σε κάθε χώρο συνελεύσεις για αποφάσεις απεργιακής κλιμάκωσης. Να συμμετέχουν στην πορεία της Πέμπτης 9 Φλεβάρη που καλεί ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Το Σάββατο και την Κυριακή με συγκεντρώσεις και πορείες από τις γειτονιές μας στο Σύνταγμα να περικυκλώσουμε τη Βουλή με την οργή μας!

Όλες και όλοι στους δρόμους! Εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, επιτροπές αγώνα, λαϊκές συνελεύσεις, πρωτοβουλίες για τα χαράτσια, συλλογικότητες στις γειτονιές, πάρτε τον αγώνα στα χέρια σας!

Τώρα είναι η ώρα για μια ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς και όλων των αγωνιζόμενων δυνάμεων!

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τη βάση και τις ηγεσίες των δυνάμεων της Αριστεράς σε άμεσο συντονισμό στο μαζικό κίνημα ώστε να μην περάσει και να μην εφαρμοστεί η επαίσχυντη Δανειακή Σύμβαση από τη Βουλή. Καλεί σε σταθερή κοινή δράση για έναΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ:

- ΟΧΙ ΣΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ! ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ!

- ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ  ΕΥΡΩ – ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

- ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ- ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!

- ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΔΕΚΟ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ!

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ανάγκη, Ζύμωση, Εξέγερση

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος κάθε ιδεολόγου είναι το φαντασιακό του.

Πολλές φορές ξεχνάμε κι εμείς οι ίδιοι γιατί γίνονται οι Επαναστάσεις κι οι Εξεγέρσεις.

Οι Επαναστάσεις και οι Εξεγέρσεις γίνονται επειδή υπάρχει Ανάγκη. Η ανάγκη είναι αυτή που γεννά τον αγώνα, τη σύγκρουση, την εναντίωση, την πάλη, την εξέγερση, την επανάσταση. Αν δεν υπήρχε ανάγκη, όλα αυτά δε θα υπήρχε λόγος να γίνουν καθότι δεν είναι μέρος κάποιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Άρα, αυτό που πρέπει να μελετήσουμε είναι αν πράγματι υπάρχει Ανάγκη. Η απάντηση είναι πολύ εύκολη στην παρούσα χρονική συγκυρία: Ναι.

Μεγάλο μέρος του λαού έχει φτάσει στο όριο της εξαθλίωσης (ή το έχει ξεπεράσει), το πρόβλημα είναι πλέον βιοποριστικό και η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει κλονιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Επομένως είναι προφανές πως η εξέγερση δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό κάποιων “επαναστατών” ,αλλά βρίσκεται επίσης και στο σκεπτικό του καθημερινού ανθρώπου, του απλού πολίτη. Δε χρειάζεται να είσαι πολιτικά ώριμος για να νιώσεις στο πετσί σου την ανάγκη ανατροπής ενός συστήματος που σε συνθλίβει, καθώς η ίδια η ανάγκη της επιβίωσης σε ωθεί στο να αντιταχθείς σε αυτό που επιχειρεί να σε καρατομήσει. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε ο συνδικαλισμός, αυτός είναι ο λόγος που οδήγησε τον Μαρξ στο να αντιπροτάξει ένα σοσιαλιστικό Σύστημα έναντι του Καπιταλιστικού, αυτός είναι ο λόγος που βάζει τους ανθρώπους να σκεφτούν πολιτικά και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, αυτός είναι και ο λόγος που έβγαλε χιλιάδες κόσμου στις πλατείες το προηγούμενο χρονικό διάστημα.

Πρώτιστο καθήκον των επαναστατικών συλλογικοτήτων (πρέπει να) είναι να αφουγκράζονται την κοινωνία. Καμία κοινωνία που δε νιώθει την ανάγκη να αλλάξει δεν πρόκειται να αλλάξει. Η δε Αριστερά οφείλει να αποτελεί εργαλείο για τις μάζες (και όχι το αντίστροφο). Η αφ’υψηλού αντιμετώπιση των αυθόρμητων (ενίοτε και σπασμωδικών) αντιδράσεων της κοινωνίας στην επίθεση που δέχεται ,είναι τουλάχιστον ιταμή και βαθιά ανώριμη πολιτικά. Η a priori απόρριψη οποιουδήποτε εγχειρήματος που είναι “έξω από τα μέτρα μας” ή που κρίνουμε πως δεν έχει την πολιτική εμβάθυνση που θεωρούμε πως έχουμε εμείς, αποτελεί πολιτικό και κοινωνικό σνομπισμό . Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως εμείς που έχουμε μια κάποια πολιτική εμβάθυνση στην αριστερά  είμαστε πολύ λίγοι για να κάνουμε μόνοι μας την αλλαγή(το αυτό ισχύει και για την Αναρχία)Και δεν έχει και κάποιο νόημα να κάνουμε οποιαδήποτε αλλαγή μόνοι μας,χωρίς την ίδια την κοινωνία. Αυτό που επίσης είναι σίγουρο είναι πως κανείς εξ ημών δε γεννήθηκε Αριστερός,Κομμουνιστής ή Αναρχικός. Όλοι γίναμε κάπου στην πορεία. Και ο λόγος που γίναμε δεν ήταν μόνο μια δική μας απόφαση που ξεπήδησε από το πουθενά, αλλά ένα σύνθετο αποτέλεσμα συνειδητοποίησης , ερεθισμάτων και μετατοπίσεων. Άρα το να κρίνουμε εμείς ως “αυθεντίες” αυτούς που ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί το ταξικό τους συμφέρον, αυτούς που δεν έχουν ακόμα καταλάβει “τι παίζει”, αυτούς που έχουν πλανευτεί από την αστική προπαγάνδα ή από μισαλλόδοξες ιδεολογίες όπως ο εθνικισμός , είναι μάλλον χαζό. Και είναι χαζό μόνο αν πράγματι θέλουμε κάποια στιγμή να έρθει η ανατροπή, ειδάλλως ας κάτσουμε να φαντασιωνόμαστε αιώνια ,ο καθένας μόνος του, την εξέγερση και τη νέα κοινωνία που θέλει να φέρει.

Ο Λένιν έλεγε πως κάθε στιγμή πρέπει να είσαι ένα βήμα μπροστά από το λαό, όχι δέκα. Όσο απλό κι αν ακούγεται αυτό, στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο. Ακόμα και στην παρέμβασή μας στον κόσμο, είναι καθήκον μας να μιλάμε με γλώσσα κατανοητή,με παραδείγματα καθημερινά, με πράγματα που απαντούν στην καθημερινότητα και τις ανάγκες του λαού. Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις στην επαναστατική μας ρητορική, απλά θεωρώ πως είναι απαραίτητο να ξέρεις να ελίσσεσαι μέσα στο πλήθος, να βαθαίνεις το πολιτικό νόημα σταδιακά, να μην παύεις στιγμή να είσαι δίπλα του και όχι από πάνω του.

Επομένως, την επόμενη φορά που θα βγει κάποιο αυθόρμητο κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας (όπως το χθεσινοβραδινό για το Σύνταγμα με αφορμή τη συνδιάσκεψη των πόλων του Μαύρου Μετώπου για τα νέα βάναυσα αντιλαϊκά μέτρα), ας μη σταθούμε στο “πάλι μία απ’τα ίδια θα είναι”, ούτε στο “με ποιους μωρέ να πάω, με τους πατριδόκαυλους και τους αγανακτισμένους πασοκονεοδημοκράτες; ” . Συνήθως αποφεύγω τα τσιτάτα, αλλά τούτη τη φορά  θα χρησιμοποιήσω ένα -κατά τη γνώμη μου- πολύ σοφό: “Να μάθετε να κινείστε μέσα στις μάζες όπως το ψάρι μες στο νερό”, έλεγε ο Μάο. Πράγματι, αν δε ριχτείς στη μάχη της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αν δεν προκαλέσεις την ιδεολογική αφύπνιση, αν δεν λογομαχήσεις με πολιτικά επιχειρήματα , πώς θα καταφέρεις να μετατρέψεις το ταξικό ένστικτο αυτού του κόσμου (αυτό που τον έβγαλε στο δρόμο) σε ταξική συνείδηση; Πώς θα μπορέσεις να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι μιαν άλλη κοινωνία δίχως τη συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας;

Μπορεί να φταίει που είμαι σχετικά νέος, αλλά εγώ δεν έχω κουραστεί ακόμα. Ούτε έχω απογοητευθεί. Κι αυτό γιατί δεν πιστεύω πως η ιδεολογική ζύμωση που λαμβάνει χώρα σήμερα αφορά μόνο στο φούρνισμα του μέλλοντος. Ξέρω πως η μαγιά φουσκώνει γρήγορα.  Και ένας λαός λαβωμένος είναι πολύ δυνατή μαγιά. Ας ριχτούμε στη μάχη της ζύμωσης προτού μας κόψουν ακόμα και το ψωμί…

Αλλα(λουμ)ζουμε

Η χώρα επιτέλους ορθοποδεί, το Μνημόνιο πετυχαίνει να αποτύχει και ο Τεχνοκρατισμός επικρατεί έναντι της Πολιτικής.

Το Σύστημα είναι σοφό, φίλοι μου.
Και το Σύστημα, σε αντίθεση με μας, μαθαίνει.

Η κυρίαρχη αστική προπαγάνδα ,αφού πέρασε μέσα από την κόλαση της λαϊκής κατακραυγής και ατσαλώθηκε, εντέλει μεταλλάχθηκε έτσι ώστε όχι μόνο να κερδίσει πίσω τα απολωλότα επαναστατικίζοντα λαϊκά στρώματα, αλλά και να τα βάλει ξανά μες στο μαντρί, αυτή τη φορά με πιο ιντελεκτουάλ περίφραξη.

Ο κακός επιχειρηματίας, αυτός που φοροδιαφεύγει, ο περιττός και τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος, ο ιδιωτικός υπάλληλος που δεν "πονάει" την επιχείρηση, ο πολιτικός που δεν μπορεί να πάρει τις "δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις" . Αυτοί. Αυτοί είναι πλέον οι κακοί.
Όχι αυτοί που λέγαν πως το Μνημόνιο είναι καταστροφή.
Όχι αυτοί που παρότρυναν τον κόσμο να βγει στους δρόμους.
Όχι αυτοί που έλεγαν "να πάνε στο διάολο και οι 300".

Όχι. Αυτοί, εντέλει, ήταν οι δικαίως "αγανακτισμένοι".
Ποιος νοιάζεται αν μέχρι χτες τους λέγαμε "επικίνδυνους για την Πατρίδα" ;
Σήμερα αγκαλιάζουμε όλο στοργή τις αδυναμίες του ποιμνίου μας και αναγνωρίζουμε στα λεγόμενά του ένα δίκαιο παράπονο, ένα καθ'όλα δικαιολογημένο "ρε κερατούκλη, τόσο καιρό με δούλευες λιγάκι...".
(πάντα καταδικάζοντας τη βία απ'όπου κι αν προέρχεται, μην ξεχνιόμαστε)

Ναι, ναι. Είναι πολύ βολικό αυτό. Γιατί από τη στιγμή που αναγνωρίζω πως αυτό τελικά ήταν το πρόβλημα (η "μη γενναία πάταξη των παθογενειών της Ελληνικής πραγματικότητας και του πελατειακού Κράτους") , ο λαουτζίκος θα δεχτεί πως πράγματι, αυτό ήταν το πρόβλημα.


Ποιος χέστηκε για Καπιταλισμούς, Ιμπεριαλιστικά Κεφάλαια, οικονομική παγκοσμιοποίηση, αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς, Κεφαλαιοκράτες, πολυεθνικές.

Εδώ ο εχθρός είναι ένας: η Ελληνική Πραγματικότητα.

Γιατί, ως γνωστόν, είμαστε και μοναδική περίπτωση στον πλανήτη. Σαν εμάς άλλος κανείς. Ακόμα και στα προβλήματά μας, ε, είμαστε μοναδικοί και μονάκριβοι ρε παιδί μου.
Οι ομοιότητες με άλλα αστικά κράτη είναι καθαρά συμπτωματικές. Μπορεί να έχουμε τις ίδιες παθογένειες, αλλά αυτοί δεν είναι...Έλληνες ρε παιδάκι μου, πώς το λένε!
Δηλαδή, θα βάλω εγώ τη δική μου διαφθορά ίσα με αυτή του Ιταλού;
Ή τη φοροδιαφυγή μου ίσα με αυτή του Ισπανού;
Τι; Είναι όμορες;
Σύμπτωση.
Όπως σύμπτωση είναι και το ότι μαζί με μας παίρνει ο διάολος και την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιρλανδία και άλλες τόσες που ακολουθούν.
Είπαμε, για την Ελλάδα και τους Έλληνες φταίει η παθογένεια του ελληνικού κοινωνικο-πολιτικού συστήματος. Τέλος. Γι'αυτό και το αλλάζουμε - εκσυγχρονιζόμαστε. Εμείς φοράμε τα ρούχα μας αλλιώς κι εσάς σας αλλάζουμε τα φώτα. Μέχρι να πειστείτε ότι εμείς αλλάξαμε κι εσείς γίνατε επιτέλους ευρωπαίοι.

Και αφού τη βρήκαμε την άκρη , σταματήστε εσείς οι κομμουνισταράδες να κλαίγεστε όλη την ώρα για το Σύστημα. Τώρα που θα φυσήξει ο αέρας της ανανέωσης και της μεταρρύθμισης όλα θα μπουν στη σωστή τροχιά και η Πατρίδα θα ορθοποδήσει ξανά.
Μέχρι την επόμενη Κρίση.
Και τότε θα ξαναλλάξουμε.
Και θα ξαναορθοποδήσουμε.
Και θα ξανάρθει Κρίση.
Και πάλι τα ίδια.
Έτσι, γιατί μπορούμε.


Υ.Γ: Το Μνημόνιο είναι κακό- το λέει και το MEGA.