H Ευρώπη στο σταυροδρόμι. Για τις καταιγιστικές αλλαγές που δεν έχουν έρθει ακόμα

Περιγραφή: Το κείμενο αυτό προσπαθεί να ανιχνεύσει τις διαφαινόμενες στρατηγικές διεξόδους για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να φανεί πιο καθαρά ότι μονόδρομος για την εργασία στην Ελλάδα δεν είναι η παραμονή στο ευρώ, αλλά η έξοδος από αυτό.

Δημήτρης Λένης

Κανονικά, τους απρόβλεπτους λαβύρινθους που ακολουθεί η ιστορία μιας χώρας τούς χαράζει πρώτα και κύρια η εξέλιξη της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της. Η αλληλεπίδραση ενός κοινωνικού σχηματισμού με τον εξωτερικό περίγυρο εξαρτάται από το δυναμισμό ή την αδυναμία που επιδεικνύουν οι παραγωγικές σχέσεις στο εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού, οι εσωτερικές του αντιφάσεις.

Κανονικά· γιατί η στρατηγική απόφαση της ελληνικής αστικής τάξης για πρόσδεση στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό μεταβίβασης εξουσίας που καταλήγει να είναι το ευρώ έχει αλλάξει την ισορροπία των αντιθέσεων στη χώρα, μεταφέροντας σε έναν βαθμό (και μάλλον προσωρινά) το βάρος λήψης αποφάσεων σε κέντρα αποστειρωμένα από την όποια πίεση της εγχώριας ταξικής πάλης, στοιχείο και αυτό της διαδικασίας που η κυρίαρχη γλώσσα αποκαλεί «παγκοσμιοποίηση».

Έτσι οι εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας είναι ασυνήθιστα ευαίσθητες σε σχέση με τις εξελίξεις στο εξωτερικό. Εξελίξεις που για το 2012, ακόμα και από τους πιο πεπεισμένους απολογητές του συστήματος, δεν προβλέπονται καθόλου θετικές: οι εφεδρείες του συστήματος κοντεύουν να εξαντληθούν από τον προηγούμενο γύρο του 2008. Έτσι, η ανάλυση του τι πρέπει να γίνει στη χώρα μας είναι πραγματικά αδύνατο να γίνει χωρίς εκτίμηση για την πορεία της γενικευμένης κρίσης που συνεχίζεται και οξύνεται στο ιμπεριαλιστικό κέντρο και που ενδεχομένως έχει αρχίσει να εξαπλώνεται στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και τις ανερχόμενες χώρες. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να ανιχνεύσει τις διαφαινόμενες στρατηγικές διεξόδους για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να φανεί πιο καθαρά ότι μονόδρομος για την εργασία στην Ελλάδα δεν είναι η παραμονή στο ευρώ, αλλά η έξοδος από αυτό.

Ο Τιτανικός που τον λένε Ευρώπη

Για να ξεπεράσει τα τρέχοντα προβλήματά της και να συνεχίσει να υπάρχει και να «ανθεί» με την τρέχουσα μορφή της η ευρωζώνη θα έφτανε να γίνει μία και μόνο απλή κίνηση: συγκεκριμένα, θα αρκούσε ο Άι-Βασίλης να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρόεδρος της ΕΚΤ και καγκελάριος της Γερμανίας ταυτόχρονα, κάτι που δυστυχώς απαγορεύεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Αν δεν γίνει αυτό, το στοίχημα των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών είναι χαμένο.

Το αδιέξοδο των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών, πέρα από τους πολιτικούς ανταγωνισμούς, την ανισόμετρη ανάπτυξη και τις τεράστιες ανισότητες στο εσωτερικό της ευρωζώνης, οφείλεται επίσης και στο γεγονός ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο έχει την ιστορία απέναντί του. Το κέντρο της παραγωγής έχει πια φύγει από τη γερασμένη Ευρώπη. Ήδη το ΑΕΠ της Βραζιλίας ξεπέρασε το ΑΕΠ της Ιταλίας και σύντομα θα ξεπεράσει και της Γαλλίας. Και η όλο και πιο γερασμένη δημογραφικά Ευρώπη εμφανίζεται συστημικά ανίκανη σε επίπεδο παραγωγής να ξεπεράσει το αδιέξοδο, κάνοντας αυτό που πάντα ως τώρα γινόταν στην ιστορία του καπιταλισμού: εισάγοντας νέες μορφές παραγωγής, νέες μεθόδους, νέες παραγωγικές δυνάμεις. Τίποτα τέτοιο δεν φαίνεται δυνατό στο άμεσο μέλλον: οι νέες τεχνολογίες δεν αναπτύσσονται τόσο στην Ευρώπη όσο στις ΗΠΑ και την Ασία.

Η Γερμανία…

Η γερμανική πρόταση για φυγή προς τα μπρος ήταν η μείωση του εργατικού μισθού, η αύξηση της απόλυτης υπεραξίας. Το σχέδιο αυτό έδωσε πρόσκαιρα φτερά στο γερμανικό κεφάλαιο. Τα γερμανικά προϊόντα έγιναν πιο φτηνά στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να χρειαστούν νέες επενδύσεις στη Γερμανία (αύξηση της οργανικής σύνθεσης). Η Γερμανία όλη την περίοδο του ευρώ δεν επένδυε σε εξοπλισμό, επειδή απλώς δεν χρειαζόταν. Οι επενδύσεις στη χώρα ήταν οι χαμηλότερες στην ευρωζώνη. Τα γερμανικά κέρδη πήγαν σε πιο κερδοφόρες επενδύσεις, όπως οι φούσκες της Wall St., η ισπανική οικοδομή (οι επενδύσεις στην Ισπανία έφτασαν στο 30% του ΑΕΠ), σε ελληνικούς δρόμους, αεροδρόμια, φτηνό χρήμα για δημόσιο και ιδιωτικό χρέος στις χώρες του Νότου. Η κρίση ήταν η στιγμή της αλήθειας για τα «εκπατρισμένα» γερμανικά κεφάλαια που άρχισαν να φεύγουν πανικόβλητα από τον Νότο και να γυρίζουν στο Κέντρο. Η διαδικασία αυτή όμως δεν είναι αρκετά γρήγορη και, κυρίως, είναι επισφαλής. Οι επενδύσεις κατάρρευσαν στον Νότο (ειδικά στην Ελλάδα), χωρίς να φτάσουν σε επίπεδα που να εγγυώνται ανάκαμψη στον Βορρά. Ο Νότος, σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορεί να συνεχίζει να αγοράζει γερμανικά προϊόντα, άρα ο γερμανικός αστισμός αντιμετωπίζει ένα αδιέξοδο: μέχρι τώρα οι επενδύσεις στη Γερμανία δεν χρειάζονταν· τώρα, με τις πωλήσεις να μειώνονται, οι επενδύσεις δεν συμφέρουν.

Οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες, όσο κρατάει η αβεβαιότητα, πιστεύουν ότι επειδή παράγουν εργαλειομηχανές υψηλής ποιότητας, δεν θα χάσουν διεθνή πελατεία, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Κίνα. Δεν φαίνεται να τα λογαριάζουν σωστά. Οι Κινέζοι όχι μόνο έχουν μειώσει την εξάρτησή τους από τους Γερμανούς, αλλά τους «χτυπάνε» πλέον στα ίσα. Ήδη απειλούν το μεγαλύτερο γερμανικό μονοπώλιο, τις εργαλειομηχανές της αυτοκινητοβιομηχανίας. Πρόσφατα η Ford, που, όπως λέει με δικαιολογημένο κομπασμό και η Λαϊκή Ημερησία (31/12/11), «πάνε πάνω από 20 χρόνια που δεν έχει αγοράσει εξοπλισμό από άλλη χώρα εκτός της Γερμανίας», έκλεισε μια μεγάλη δουλειά για τα αμερικανικά της εργοστάσια, στα οποία θα εγκαταστήσει πέντε νέες γραμμές παραγωγής κατασκευασμένες από κινεζική εταιρεία. Τα γερμανικά λιμνάζοντα κεφάλαια σύντομα θα αναγκαστούν να ψάξουν να βρουν άλλους προορισμούς εύκολου κέρδους, δημιουργώντας νέες φούσκες. Και όλα αυτά, χωρίς την απολύτως αναγκαία στρατιωτική ισχύ για να υποστηρίξει τα επεκτατικά τους σχέδια… Το επιθετικό γερμανικό «σχέδιο» που εκφράζεται από τη Μέρκελ είναι πολύ πιθανό ότι σύντομα θα πρέπει να επαναξιολογηθεί.

…και οι άλλοι

Η Γαλλία πάλι, ο άλλος πόλος της ΕΕ, είναι ζαλισμένη και μπερδεμένη από τις προοπτικές υποβάθμισης της θέσης της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Έχοντας παλιότερα θέσει για τον εαυτό της τον στρατηγικό στόχο να είναι το πολιτικό και στρατιωτικό αντίβαρο στη Γερμανία, έχει γνωρίσει τη συντριβή. Ο στρατός της απέδειξε στη Λιβύη την ανικανότητά του σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις· το βιομηχανικό της κεφάλαιο δείχνει πλέον και αυτό να χάνει τον ανταγωνισμό με τον γερμανικό γίγαντα· ο τραπεζικός της τομέας φούσκωσε πέρα από κάθε φαντασία (οι γαλλικές τράπεζες έχουν ενεργητικό 300% του ΑΕΠ. Συγκριτικά, οι αμερικανικές είναι στο 100% του ΑΕΠ και οι γερμανικές στο 150%). Και το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος τα δάνεια των γαλλικών τραπεζών να αποδώσουν, είναι δηλαδή χρεοκοπημένες. Ο πανικός του Σαρκοζί και η συνθηκολόγησή του στις απαιτήσεις της Μέρκελ, αυτή την αιτία έχουν, ότι προσπαθεί να εξασφαλίσει την κάλυψη της Γερμανίας για να κρατήσει το ΑΑΑ της Γαλλίας. Το σχέδιο αυτό έχει κοντά ποδάρια.

Την ίδια στιγμή η Βρετανία όλο και περισσότερο απομακρύνεται από το καράβι που βουλιάζει. Ο Κάμερον προτίμησε την «ευρω-απομόνωση» παρά να διακυβεύσει έστω κι ένα μικρό κομμάτι των κερδών του Σίτι (που, ας μην το ξεχνάμε, είναι επίσης ο κύριος διαχειριστής των ευρωπαϊκών χρεών). Το βρετανικό κεφάλαιο θα προτιμήσει να κάνει δουλειές με ανερχόμενες αγορές έστω και αν κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν θα είναι αυτό που καθορίζει την πορεία των πραγμάτων. Αλλά ο βρετανικός ιμπεριαλισμός έχει μάθει ιστορικά να διαχειρίζεται την ήττα του. Η πορεία της Βρετανίας είναι μια εικόνα από το μέλλον της Ευρώπης: από ηγέτης του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο ξεδοντιασμένος βρετανικός λέων έγινε μεταπολεμικά κολαούζος των ΗΠΑ για να καταντήσει μια αποβιομηχανοποιημένη δευτεροκλασάτη ιμπεριαλιστική δύναμη, με συνεχώς καθοδική πορεία τα τελευταία 100 χρόνια…

Κρίση, το άλλο όνομά σου είναι ευρώ…

Η Ευρώπη, επίκεντρο στη δεύτερη φάση της πιθανότατα μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού, βρίσκεται επομένως και αυτή σε ένα σταυροδρόμι. Μόνο που μπροστά της δεν βλέπει καθόλου ευκαιρίες, μόνο κινδύνους και παρακμή. Μπορεί να ελπίζει μόνο σε ένα θαύμα, δηλαδή η κρίση να χτυπήσει έντονα κάποιον από τους ανταγωνιστές της, δημιουργώντας έτσι ευκαιρίες, πριν καταρρεύσει η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία ή κάποιος άλλος.

Η συσσώρευση χρόνιων αντιφάσεων στην ευρωζώνη, σε επίπεδο διαμόρφωσης πολιτικής, συμπυκνώθηκε σε μια ασταθή, «αναρχο-καπιταλιστική» συνθήκη: η προφανής, πλέον, αποτυχία του προηγούμενου καθεστώτος συσσώρευσης και η κρίση ερμηνεύονται από τους παρόντες ηγέτες ως αποτυχία των όποιων υπολειμμάτων «κρατισμού» είχαν μείνει ζωντανά. Τη «λύση» θα τη δώσει η περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών, η περαιτέρω σμίκρυνση του κράτους, η καταστροφή και των τελευταίων στοιχείων δημόσιας επένδυσης που είχαν απομείνει, η υποχώρηση ακόμα και του επιτελικού κράτους-στρατηγείου από το ρόλο του.

Η νεοφιλελεύθερη καθήλωση της γερμανικής πολιτικής στους αριθμούς είναι σύμπτωμα του πολιτικού-οικονομικού αδιεξόδου. Είναι αδύνατο για τα ευρωπαϊκά κέντρα να συνειδητοποιήσουν ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι μοχλός, κουμπί που το ελέγχουν οι κυβερνώντες κατά βούληση. Το δημόσιο χρέος είναι μια σχέση μεταξύ του δημόσιου τομέα (του κράτους, ως πεδίου συμβιβασμού ταξικών συμφερόντων) και του χαοτικού, απρόβλεπτου ιδιωτικού τομέα, ο οποίος φυσικά δεν επιδέχεται τέτοια όρια – αν τον πολυζορίσεις, παίρνει τα λεφτά και τρέχει, χρεοκοπώντας… Τα αυστηρά όρια (που επιχειρείται να επιβληθούν με λιτότητα) δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, εφόσον, εξ ορισμού, δεν περιλαμβάνουν και το στοιχείο του συμβιβασμού με τις υποτελείς τάξεις.

Σε συγκυρία οξείας κρίσης, αυτή η «στρατηγική»… έλλειψης στρατηγικής και παραχώρησης της πολιτικής εξουσίας στους «τεχνοκράτες» των τραπεζών, στις ίδιες τις «αγορές» προσωποποιημένες, ενέχει τον προφανή κίνδυνο της κατάρρευσης. Το «αόρατο χέρι» δεν είναι ιδιαίτερα ικανό στο να κρατάει το τιμόνι στη φουρτούνα, όταν δηλαδή χρειάζεται μακροπρόθεσμη στοχοθεσία και όχι βραχυπρόθεσμη κερδοσκοπία. Το πιθανό κέρδος που διαβλέπει το κεφάλαιο από αυτή την πολιτική δεν είναι, όμως, η έκρηξη της κερδοφορίας σε βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα (χρειάζονται χρόνια καταστροφής κεφαλαίων μέχρι να επανακάμψει η  κερδοφορία), αλλά η τελική συντριβή των πολιτικών αντιστάσεων.

Μπορεί να επιτύχει αυτή η πολιτική; Το σύστημα του ευρώ, με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιφάσεων που προκαλεί, το κάνει απίθανο. Ποτέ, κανένα σύστημα νομισματικής ολοκλήρωσης (τέτοιο ήταν ο κανόνας του χρυσού) δεν επιβίωσε όταν το χτύπησε κρίση. Εξάλλου, υπάρχουν βαθιοί, δομικοί λόγοι που κάθε αναπτυγμένο καπιταλιστικό κράτος στην ιστορία είχε το δικό του νόμισμα – το ότι ήταν υπεύθυνο πρώτα αυτό το ίδιο (και όχι οι εξωτερικοί παράγοντες, όπως στην περίπτωση του ευρώ) για τη διαχείριση των εσωτερικών του αντιθέσεων.

Εντούτοις, το κεφάλαιο έχει πολιτικές εφεδρείες. Σε περίπτωση επιδείνωσης των οικονομικών μεγεθών δεν μπορεί να αποκλειστεί η επιστροφή συντηρητικών, κεϋνσιανού τύπου πολιτικών που θα κάνουν «οικονομία δυνάμεων» για το κεφάλαιο, με λελογισμένη αναδιανομή του πλούτου, διάλυση ή αναμόρφωση της ευρωζώνης (με γερμανικό πυρήνα), προστατευτισμό, ενδεχομένως εθνικισμό. Και ταυτόχρονα, το γεγονός ότι υπάρχουν «σεβάσμιες» φωνές στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό που ζητούν η Γερμανία να αναλάβει τις ευθύνες της και να μην επαναλάβει τα καταστροφικά λάθη του παρελθόντος, όπως και η κατάρρευση στις δημοσκοπήσεις του έξαλλου συνεταίρου της Μέρκελ, των Φιλελεύθερων, δείχνουν προς μια πιο ευρωπαϊκή τέτοιου τύπου λύση. Και οι δύο λύσεις θα είναι λύσεις ανάγκης· δεν είναι θέμα αν θα υπάρξει μια υποβάθμιση μεσομακροπρόθεσμα της Ευρώπης, αλλά πόσο μεγάλη θα είναι.

Σε κάθε περίπτωση όμως, το παράθυρο ευκαιρίας της Αριστεράς για ανατροπή του σκηνικού είναι στενό. Το σύστημα τώρα μπαίνει στην περίοδο μέγιστης αστάθειάς του, διεθνώς και όχι μόνο στην ευρωζώνη. Η αδυναμία της εργασίας να αντιδράσει τώρα θα σημάνει την ιστορικών διαστάσεων ήττα της και οριστική υποταγή της στο κεφάλαιο. Αντίθετα, το σπάσιμο του αδύναμου κρίκου στο ζουρλομανδύα της ευρωζώνης μπορεί να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση των αντιστάσεων στο σύνολο των χωρών της, αν όχι κι αλλού.

πηγή: περιοδικό Εκτός Γραμμής, τεύχος 29 / Φεβρουάριος 2012

*Αναδημοσίευση από  Αριστερό blog   και  Stop euro-EE

Το ΝΑΤΟ στήνει πολεμικό προγεφύρωμα στον Περσικό Κόλπο με βάση τη Θεσσαλονίκη

Ένα ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό ρεπορτάζ από τον Ριζοσπάστη που αξίζει την προσοχή μας και ενδέχεται να μας απασχολήσει μέσα στο χρόνο που έρχεται…

__________

Στήνει πολεμικό προγεφύρωμα στον Περσικό Κόλπο

Ζητάει από τους εφοπλιστές να διαθέσουν 24 πλοία για μεταφορά πολεμικών εφοδίων προς «άγνωστη» περιοχή, που φωτογραφίζεται σαν γειτονική στο Ιράν

Σε πολεμική προετοιμασία βρίσκεται η ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή, με την Ελλάδα να αναβαθμίζει ολοένα και περισσότερο τον επικίνδυνο ρόλο της. Οπως προκύπτει από έγγραφο που έχει στη διάθεσή του ο «Ριζοσπάστης», το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται για πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Αραβικής Θάλασσας και του Περσικού Κόλπου και για το σκοπό αυτόκίνησε τις διαδικασίες για τη συγκέντρωση εμπορικών πλοίων που θα συμβάλουν στη μεταφορά πολεμικών εφοδίων διά θαλάσσης.

Αυτό προκύπτει από έγγραφο της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) προς τα μέλη της, με ημερομηνία 22/12/2011 και θέμα «Ανάπτυξη δυνάμεων ΝΑΤΟ – Διαθεσιμότητα εμπορικών πλοίων». Πρόκειται, όπως αναφέρεται, για «Ερευνα διαθεσιμότητας εμπορικών πλοίων για επιχειρησιακές ανάγκες» την οποία διεξάγει το ΥΕΘΑ/ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ (Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Στρατηγικών Θαλασσίων Μεταφορών) που εδρεύει στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας.

Η ΕΕΕ, απευθυνόμενη προς τους εφοπλιστές – μέλη της, επικαλείται σχετική ενημέρωση από το ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ και αναφέρει: «(…) από τις αρμόδιες αρχές του NATO μελετάται η ενδεχόμενη ανάπτυξη και ανασύνταξη διά θαλάσσης της Δύναμης Επέμβασης του NATO εντός του 2012. Η εν λόγω ανάπτυξη και ανασύνταξη πρόκειται να διοργανωθεί, όταν απαιτηθεί, από το Συμμαχικό Στρατηγείο του NATO στη Θεσσαλονίκη». Το στρατηγείο για το οποίο γίνεται λόγος, είναι το ΝΑΤΟικό στρατηγείο της Θεσσαλονίκης HQ-NDC/GR (πρώην Γ’ Σώμα Στρατού), που για το 2012 αναλαμβάνει τη διοίκηση του χερσαίου τμήματος της δύναμης ταχείας αντίδρασης (NRF) του ΝΑΤΟ, για την οποία επίσης γίνεται λόγος στο ίδιο έγγραφο των εφοπλιστών ως «Δύναμη Επέμβασης του ΝΑΤΟ».

Αποκαλυπτικές λεπτομέρειες

Το πνεύμα της σχετικής πρόσκλησης προς τους εφοπλιστές για διάθεση των πλοίων τους, παραπέμπει σε προετοιμασία πολεμικής επιχείρησης μεγάλης κλίμακας, παρά σε «άσκηση», όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο του εγγράφου. Σε κάθε περίπτωση, συνδέεται με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και κυρίως με τους σχεδιασμούς είτε για πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν, είτε κάποιου είδους αποκλεισμό της χώρας αυτής με ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ. Ισχυρό είναι το ενδεχόμενο να συνδέεται και με την ανάπτυξη της Νατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας, καθώς είναι γνωστή η πρόθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να δημιουργήσουν και νέες βάσεις γι’ αυτό το σκοπό στην ευρύτερη περιοχή.

Στο ίδιο έγγραφο της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών αναφέρονται ως λιμάνια αναχώρησης αυτά της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας, ενώ επισημαίνεται ότι «η ανάπτυξη των δυνάμεων θα γίνει σε περιοχή που θα καθορισθεί, απόστασης περί τα 2.700 ν.μ. μέσω Σουέζ, όπου θα υπάρχει κατάλληλος λιμένας φορτοεκφόρτωσης». Δίνεται, δηλαδή, σαφώς το στίγμα της περιοχής ενδιαφέροντος και ενδεχόμενης διεξαγωγής των επιχειρήσεως, που με βάση αυτές τις αποστάσεις είναι η περιοχή του Περσικού Κόλπου και της Αραβικής Θάλασσας. Επίσης προβλέπεται ότι «η ανάπτυξη των δυνάμεων να διαρκέσει κατ’ εκτίμηση δώδεκα (12) μήνες».

Σε άλλο σημείο περιγράφονται αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως ότι «τα υλικά θα βρίσκονται συσκευασμένα σε containers στον λιμένα αναχώρησης, εκτός των ελικοπτέρων»,ότι ο «εκτιμώμενος χρόνος ταξιδιού και κατάπλου στο λιμένα προορισμού» είναι δέκα (10) ημέρες. Παράλληλα καθησυχάζονται οι ενδιαφερόμενοι εφοπλιστές ότι «τα πλοία δεν πρόκειται να διέλθουν από εμπόλεμη περιοχή, αλλά μόνον από περιοχή υψηλού κινδύνου πειρατείας». Δηλαδή, θα περάσουν το στενό και τον Κόλπο του Αντεν, ανοιχτά της Σομαλίας, που χαρακτηρίζεται ως περιοχή πειρατείας, προφανώς με κατεύθυνση κάποιο «συμμαχικό» αραβικό λιμάνι απέναντι από το Ιράν, πράγμα που προσανατολίζει σε συγκέντρωση πολεμικών δυνάμεων στην περιοχή.

Επί της ουσίας, διαβεβαιώνουν τους εφοπλιστές ότι η μπίζνα με το ΝΑΤΟ είναι «σίγουρη» και κερδοφόρα, παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ο εμπορικός στόλος μετατρέπεται σε δύναμη κρούσης της ιμπεριαλιστικής πολεμικής μηχανής. Την ίδια ώρα, οι ναυτεργάτες εμπλέκονται σε σοβαρούς κινδύνους και συμμετέχουν, χωρίς τη θέλησή τους, σε ιμπεριαλιστικές αποστολές.

Οσο για τον όγκο τού προς μεταφορά φορτίου, αναφέρεται πως θα γίνουν: Δεκατέσσερα δρομολόγια για μεταφορά 114 κοντέινερ με καύσιμα, ανά δρομολόγιο. Ενα δρομολόγιο στο οποίο θα μεταφέρονται 114 κοντέινερ με καύσιμα και 2 ελικόπτερα τύπου «Chinook» («Σινούκ»). Εξι δρομολόγια στα οποία θα μεταφέρονται 114 κοντέινερ με καύσιμα και 4 ελικόπτερα τύπου «Chinook». Tρία δρομολόγια στα οποία θα μεταφέρονται 114 «Σινούκ» με καύσιμα και 5 ελικόπτερα τύπου «Chinook» (CH-47D).

Μπούσουλας τα μνημόνια

Υπενθυμίζεται ότι το σχετικό «μνημόνιο κατανόησης», περί ίδρυσης και λειτουργίας του NDC/GR στη Θεσσαλονίκη, πέρασε από τη Βουλή στα μέσα Δεκέμβρη 2008, με τη συναίνεση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. Με τη συγκεκριμένη συμφωνία, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να φιλοξενεί στο έδαφός της πυρηνικά, βιολογικά και χημικά όπλα του ΝΑΤΟ για τις ανάγκες και τους σκοπούς των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Πρόκειται για ΝΑΤΟικό στρατηγείο «χαμηλής ετοιμότητας» (HQ-NDC/GR), όπως λέγεται.

Η καρδιά του Στρατηγείου είναι το επιτελείο του, με την επωνυμία «Επιτελείο του Σώματος Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα», που κατά περίπτωση αναλαμβάνει αποστολές, μετακομίζοντας στα διάφορα ιμπεριαλιστικά πολεμικά μέτωπα, όπως έχει γίνει στο Αφγανιστάν. Τώρα έρχεται το συγκεκριμένο στρατηγείο να αναλάβει ρόλο με σύζευξη της δομής του με αυτή των ΝΑΤΟικών ευέλικτων και ταχυκίνητων δυνάμεων, δηλαδή τηδύναμη ταχείας αντίδρασης (NRF), τη διοίκηση του χερσαίου τμήματος της οποίας αναλαμβάνει για το 2012 το στρατηγείο της Θεσσαλονίκης HQ-NDC/GR (πρώην Γ’ Σώμα Στρατού).

______

*Το ρεπορτάζ του Ρ συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα και έχει και κάποια ακόμα ενδιαφέροντα σημεία εδώ 

Ο Σπύρος Μαρκέτος σε εκδήλωση για το Γκυ Ντεμπόρ κατακεραυνώνει το Γάλλο πρόξενο και την κυρίαρχη πολιτική σε Ελλάδα και ΕΕ

“Αυτήν τη στιγμή έχουμε χρέος -πάλι ο ίδιος όρος- να σας αντιμετωπίσουμε όπως θ’ αντιμετωπίζαμε επί χούντας των
συνταγματαρχών τον αμερικανό πρόξενο”

Ο Σπύρος Μαρκέτος, προσκεκλημένος στο Γαλλικό ινστιτούτο ώστε να μιλήσει για το Γκυ Ντεμπόρ, κατακεραυνώνει τον ιμπεριαλισμό και το Γαλλικό κράτος μέσα στο στόμα του Λύκου και τελειώνει την τοποθέτηση με μερικά “Γαλλικά” για τον Σαρκοζί. Παραθέτουμε το κείμενο της ομιλίας του:

Καλησπέρα σε όλες και όλους.
Θα είμαι σύντομος, κι ελπίζω να μου συγχωρήσετε ότι πρέπει να φύγω προτού ολοκληρωθεί το στρογγυλό μας τραπέζι, έχω σε λίγο μάθημα στη σχολή μου.
Στην αυγή των νεότερων χρόνων, λίγο πριν από τον αιώνα του μπαρόκ που τόσο πολύ αγάπησε και τόσο συστηματικά μελέτησε ο στοχαστής που η μνήμη του μας ενώνει σήμερα, οι άνθρωποι δεν είχαν τη δική μας επιστημονική σκέψη, αλλά εμβάθυναν διαφορετικά, σύμφωνα με κανόνες που εμείς συνοπτικά χαρακτηρίζουμε μαγική σκέψη· θυμηθείτε εδώ την αλχημεία. Όταν προσπαθούσαν να κατανοήσουν κάτι, συχνά εστίαζαν σε εξωτερικές ομοιότητες, σε συμπτώσεις, σε αναλογίες. Φυσικά, και σήμερα επιβιώνει αυτή η μαγική σκέψη, χαρακτηριστικό της δείγμα αποτελεί η πίστη, που όσο απάνθρωπα μας ταλαιπωρεί άλλο τόσο προπαγανδίζεται ακατάπαυστα από τα μέσα ενημέρωσης, ότι από το χρέος απαλλάσσεσαι κόβοντας μισθούς και συντάξεις, εκποιώντας τον δημόσιο πλούτο, και πετώντας άστεγους στο δρόμο. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.

Ίσως αυτοί οι παλιότεροι άνθρωποι λοιπόν να πρόσεχαν ότι εμείς εδώ σήμερα κληθήκαμε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στη Λεωφόρο Στρατού, να μιλήσουμε για τον τελευταίο στρατηλάτη της Επανάστασης. Ίσως αυτό να μην είναι απλή σύμπτωση σε μια χώρα που οι στρατιωτικές δαπάνες της είναι αναλογικά οι ψηλότερες, μετά το Ισραήλ, σ’ έναν πρωτοφανώς στρατιωτικοποιημένο κόσμο. Σ έναν αποκρουστικό κόσμο που κυβερνιέται αποκλειστικά από τέρατα, όπου θεωρείται φυσιολογικό να καταστρέφεις ένα χωριό, αφγανών ας πούμε, με βόμβες που ένα μονάχα κοματάκι τους κοστίζει όσο θα στοίχιζε η συντήρηση των κατοίκων του για αιώνες. Όπου θεωρείται ηθικό να καταστρέφεις χώρες για να τους αρπάξεις το πετρέλαιο –το Ιράκ και τη Λιβύη, ας πούμε. Όπου θεωρείται λογικό να χρεωκοπείς επειδή δεν μπορούσες να συγκρατηθείς όταν αγόραζες Μιράζ και Ραφάλ.

Aυτό τον κόσμο ψύχραιμα ανέταμε ο δικός μας στρατηλάτης, και την καταστροφή του έκανε έργο ζωής. Προεκτείνοντας τη μαρξική κριτική της αλλοτρίωσης στις συνθήκες του ύστερου καπιταλισμού, και βοηθώντας μας
να δούμε αποστασιοποιημένα το εμπόρευμα, ο Ντεμπόρ απελευθέρωσε τους επαναστάτες της δικής μας γενιάς από τη φετιχιστική προσκόλληση σε θεσμούς και αναλύσεις προηγούμενων εποχών του ριζοσπαστικoύ κινήματος. Αναδεικνύοντας τη βασική έννοια του θεάματος, μας βοήθησε να σηκώσουμε το θεαματικό παραπέτασμα που καλύπτει τις αληθινές σχέσεις του κόσμου τούτου. Το θέαμα που έμενε κρυμένο πίσω από το θέαμα αποδείχθηκε ελάχιστα θελκτικό.

Αυτός ο αποτρόπαιος κόσμος πάντως τελειώνει, και κρίμα που ο Γκυ Ντεμπόρ δεν ζει για να δει το ψυχομαχητό του. Βιώνουμε την τερματική κρίση του καπιταλισμού, μας βεβαιώνει ένας μεγάλος ιστορικός κοινωνιολόγος, ο Ιμμάνουελ Βαλλερστάιν, τέως πρόεδρος της Παγκόσμιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας. Ακόμη και αν κατορθώσει ο καπιταλισμός ν’ ανοίξει, μέσα από ανείπωτες καταστροφές, έναν νέο κύκλο συσσώρευσης, ο ισχυρός πόλος του μάλλον θα είναι η Κίνα, μας προειδοποιεί ο σοφός κοινωνικός γεωγράφος Ντέηβιντ Χάρβεϋ. Έστω και αν δεν ξέρουμε τι θα διαδεχτεί τον καπιταλισμό, αν δηλαδή φτιάχνουμε τώρα έναν κόσμο πολύ χειρότερο ή πολύ καλύτερο, ξέρουμε πάντως ότι ο καπιταλισμός τελειώνει.

Τα τέρατα που νέμονται τούτο τον κόσμο θέλουν να μας γυρίσουν πίσω στην εποχή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Οι αμερικανοί πρακτικά επανανομιμοποίησαν τα βασανιστήρια, που στη Γαλλία είχε καταργήσει ήδη το Παλιό Καθεστώς. Τα lettres de cachet ωχρούν μπροστά στην άδεια που έχει επίσημα πλέον ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, να καθαρίζει όποιον δεν του γουστάρει. Οι διπλωμάτες της υπερπόντιας δημοκρατίας έχουν μετατραπεί σε κοινούς ρουφιάνους, αναλαμβάνοντας να συλλέγουν DNA ξένων συναδέλφων τους, ώστε να μπορούν να τους εκβιάζουν κατά βούληση. Ο επικεφαλής του Wikileaks, που αποκάλυψε αυτό το τελευταίο αίσχος, διώκεται σαν κοινός εγκληματίας. Ο κόσμος του θεάματος δεν χαρίζεται στους αντιπάλους του.

Άλλο τόσο θεαματικές προόδους καταγράφει ο έτερος πόλος του καπιταλιστικού συστήματος, στη νοτιοανατολική Ασία. Το ιαπωνικό κράτος, ένα από τα ισχυρότερα του κόσμου, αποδεικνύεται πως είχε αφήσει τους πολίτες του ολότελα ανυπεράσπιστους απέναντι στον κίνδυνο, ή μάλλον τη βεβαιότητα, ενός πυρηνικού ατυχήματος. Κανείς δεν
τιμωρήθηκε για την καταστροφή της Φουκουσίμα, πέρα από τους εργάτες που στάλθηκαν απροστάτευτοι στα ερείπιά της· αντίθετα, το κράτος, μπερδεύοντας την ασφάλεια με το θέαμα της ασφάλειας, άφησε την ίδια την εταιρεία που χορογράφησε την καταστροφή να ελέγξει την ανοικοδόμηση, προασπίζοντας τα δικά της συμφέροντα μάλλον παρά την υγεία του πληθυσμού. Όταν αυτά συμβαίνουν στα πιο οργανωμένα και τεχνολογικά προηγμένα κράτη, εύκολα φανταζόμαστε τι γίνεται στα υπόλοιπα. Όπως η Κίνα, για την οποία καλύτερα να μη μιλήσουμε καθόλου.

Ο τρίτος πόλος, πάλι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί σ’ έναν άλλο τομέα της οπισθοδρόμησης. Η πρώτη νίκη της Γαλλικής Επανάστασης ήταν όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος αναγνώρισε, στις 23 Ιουνίου του 1789, το δικαίωμα των Γενικών Τάξεων να εγκρίνουν την επιβολή φόρων και τη σύναψη δανείων. Σήμερα ο ελληνικός λαός, και οι άλλοι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αύριο βέβαια και ο γαλλικός λαός, έχουν στερηθεί αυτήν ακριβώς την ελευθερία. Οι τραπεζίτες αλώνουν με πραξικοπήματα, μια προς μία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και παγιδεύουν τους λαούς σ’ έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και υπερφορολόγησης, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση. Και στην εξέγερση, θα έλεγε ο στρατηγός μας. Η Βαλκυρία, ο γελωτοποιός της και οι στρατιές των γκρίζων αυλοκολάκων τους αγωνίζονται κατεξοχήν να μη χάσουν καμιά δεκάρα οι τράπεζες, οι ίδιες που βρίσκονταν στην αφετηρία της τωρινής κρίσης. Ματαιοπονούν. Θέλουν να σώσουν τις τράπεζες· όλες οι τράπεζες είναι σήμερα χρεωκοπημένες. Θέλουν να σώσουν τις μετοχές· όλα τα χρηματιστήρια έχουν πλέον φουντάρει. Θέλουν να σώσουν το ευρώ, και με κάθε τους κίνηση το ξεχαρβαλώνουν. Θέλουν να τσακίσουν τους λαούς τους· οι λαοί εξεγείρονται ο ένας μετά τον άλλο. Αύριο βέβαια και ο γαλλικός, που σήμερα τηρεί μια ασυνήθιστη σιγή. Όπως τηρούσε και ο ελληνικός, ως προχτές.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έστησε τη χρηματοπιστωτική πολιτική της, η οποία κρυσταλλώθηκε στο ευρώ, με βάση το Δόγμα Σαχτ. Ο Γιάλμαρ Σαχτ ήταν υπουργός Οικονομικών του Τρίτου Ράιχ· γλύτωσε την κρεμάλα στη Νυρεμβέργη μόνον επειδή ο Χίτλερ τον είχε απολύσει επειδή τον θεωρούσε υπερβολικά φιλοτραπεζίτη. Το Δόγμα Σαχτ, το οποίο ακολουθούσε η Ράιχσμπανκ τη δεκαετία του 1930, απαγόρευε στην κεντρική τράπεζα να αξιοποιεί κρατικά ομόλογα. Το ίδιο δόγμα ακολουθεί σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, πράγμα που μόνον καταστροφές προοιωνίζεται σύμφωνα με τον Γιαν Τοπορόφσκι, έναν από τους οξυδερκέστερους οικονομολόγους· στο ίδιο συμπέρασμα κατατείνουν άλλωστε πλήθος ανεξάρτητες μελέτες, με χαρακτηριστικές ανάμεσά τους εκείνες του βρετανικού ινστιτούτου Research on Money and Finance, που έχει επικεφαλής τον Κώστα Λαπαβίτσα.

Ήταν θέμα χρόνου, η ανόητη αρχιτεκτονική του ευρώ να προκαλέσει τρομερά προβλήματα, για τα οποία τώρα τιμωρούνται ο ελληνικός λαός και οι άλλοι λαοί της περιφέρειας. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι, δηλαδή οι τραπεζίτες και το πολιτικό τους προσωπικό, μένουν στο απυρόβλητο. Στο μεταξύ, η ευρωπαϊκή περιφέρεια πλήττεται από μια πρωτοφανή κρίση χρέους, ανάλογη με κείνες που ανέταμε στον Τρίτο Κόσμο ο καθηγητής Ερίκ Τουσσαίν, πρόεδρος της Comité pour l’annulation de la dette du tiers monde . Πρώτο της θύμα, η Ελλάδα. Αφορμή κι εργαλείο για την καταστροφή, το χρέος. Προς τράπεζες οι οποίες, αν πιστέψουμε τα βιβλία τους, κατέχουν σε χρηματική μορφή πολλές φορές τον συνολικό παγκόσμιο πλούτο, προφανώς έχοντας από τώρα καπαρώσει και τον πλούτο που φαντάζονται ότι θα παράγουν οι ερχόμενες γενιές.

Η έννοια του χρέους είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, και στην ανάλυσή της μπορούμε σήμερα ν’ αξιοποιήσουμε παραγωγικότατα την κριτική του θεάματος, που ανέπτυξε ο Στρατηγός. Ο κόσμος νομίζει ότι το χρέος είναι νεότερο από το χρήμα. Κάνει λάθος, είναι πολλές χιλιετηρίδες παλιότερο, υπήρχε σε κοινωνίες όπως η αιγυπτιακή και η μεσοποταμιακή, που δεν είχαν χρήμα, αλλά είχαν ιερατεία. Η ιδέα του χρέους είναι θρησκευτικής προέλευσης· αρχικά χρέος σήμαινε αμαρτία, όπως πολύ εύγλωττα επισημαίνει ο καθηγητής του πανεπιστήμιου Γέηλ Ντέηβιντ Γκραίμπερ. Πού βρέθηκαν τα δισεκατομμύρια που κατά εκατοντάδες δάνεισαν στα κράτη οι αμερικανικές, γερμανικές, γαλλικές, ελληνικές κλπ τράπεζες; Και ζητάν να τα πάρουν πίσω καταστρέφοντάς μας; Απάντηση: φτιάχτηκαν με το χτύπημα μερικών πλήκτρων στον υπολογιστή, είναι καθαρά πλασματικό χρήμα, φαντασιακό και θεαματικό, το οποίο δημιούργησαν οι ίδιες οι τράπεζες με την ευγενική άδεια των κρατών. Που όλα αυτά τα κρύβουν επιμελέστατα από τους πολίτες τους, προσπαθώντας να τους κρατήσουν φυλακισμένους σε μια θεαματική άγνοια, αφασία, ανημπόρια.

Mας έχουν έτσι μετατρέψει σε σκλάβους· κάθε παιδί που γεννιέται σήμερα στην Ελλάδα είναι φορτωμένο με χρέος σχεδόν σαράντα χιλιάδων ευρώ, και θα πρέπει να δουλεύει μέχρι θανάτου για να το ξεπληρώσει. Ζητούν απ’ όλους μας να δουλέψουμε μέχρι θανάτου με μισθούς Κίνας ώστε να πληρωθεί, με τις κατεστραμμένες ζωές μας κι εκείνες των παιδιών μας, και με τον αρπαγμένο εθνικό μας πλούτο, το πλασματικό χρέος που σε αγαστή συνεργασία κυβερνήσεις και τράπεζες μας φόρτωσαν με τη δημιουργική λογιστική του fractional banking. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει μηχανισμούς για ν’ απαλλάξει από αυτή την ανυπόφορη δουλεία τους πληθυσμούς της. Αντίθετα, κάνει τα πάντα για να ολοκληρώσει την καταστροφή και την υποδούλωσή τους. Πολιτικοί που έδωσαν όρκο πίστης στη δημοκρατία σήμερα προωθούν τη Χρεοκρατία, όπως ονομάζεται το γνωστό εκπληκτικό ντοκυμανταίρ, και τώρα ξαναφτιάχνουν χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση την Ένωση μέσα από την Καταστρόικα, όπως πολύ πετυχημένα ονομάζεται το μικρότερο αδερφάκι του. Για την ώρα, μόνο στην Ισλανδία πήραν την απάντηση που τους αρμόζει, και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αλλά σε καμιά χώρα δεν έχουν κοινωνική στήριξη, πέρα από ελάχιστες μερίδες καπιταλιστών και κάποια ποσοστά ηλίθιων που εμπιστεύονται τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια.

Έρχεται λοιπόν η ώρα της επανάστασης. Δεν εκπλήσσει τον ιστορικό κάτι τέτοιο. Βάλτε στη σειρά τις χρονολογίες: 1789-1812, 1848, 1905-1922, 1968. Σχεδόν μισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη. Είναι πολύς. Κρίμα που δεν είναι μαζί μας και ο Στρατηγός. Αλλά και χωρίς αυτόν, ελπίζουμε να τα καταφέρουμε.

Ο καπιταλισμός της Καταστρόικας και της Χρεοκρατίας είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία. Στη χώρα μας έχουμε το πρώτο πειραματικό εργαστήριο ενός νέου συστήματος διακυβέρνησης. Το σύνταγμά μας έχει γίνει κουρελόχαρτο από τα ίδια τα κόμματα εξουσίας που μας βύθισαν στο χρέος, η κυβέρνηση που εκλέχτηκε λέγοντας εν γνώσει της ψέματα ότι‘λεφτά υπάρχουν’ παραχώρησε τη θέση της στη χούντα ενός τραπεζίτη. Με την καθοδήγηση των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ισχυρότερων χωρών της.

Αυτό, με όλο το σεβασμό, δεν θα το ξεχάσουμε κύριε Πρόξενε. Αυτήν τη στιγμή έχουμε χρέος –πάλι ο ίδιος όρος- να σας αντιμετωπίσουμε όπως θ’ αντιμετωπίζαμε επί χούντας των συνταγματαρχών τον αμερικανό πρόξενο. Μην το πάρετε προσωπικά, σας παρακαλώ, δεν έχει κανένα προσωπικό στοιχείο αυτό.

Ο Πρόεδρος σας, Νικολά Σαρκοζύ, συνωμότησε εναντίον της δημοκρατίας στην πατρίδα μας και θα τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Tι να σκεφτόταν άραγε ο παππούς του, ο εβραίος της Θεσσαλονίκης, βλέποντας από ψηλά αυτό τον γελωτοποιό της Βαλκυρίας, που πρώτα έδιωξε τους ρομά από τη Γαλλία, να επιβάλλει στον ελληνικό λαό, σε συνεργασία με το Τέταρτο Ράιχ, την άθλια χούντα του τραπεζίτη Παπαδήμου και τους τέσσερις βουλευτές του φασίζοντος αντισημιτικού Λάος; Όχι, κύριε Πρόξενε, ο ελληνικός λαός ποτέ δεν θα ξεχάσει τούτη την πράξη. Και σας υπόσχομαι επίσης ότι ο ελληνικός λαός θα καταργήσει το θεαματικό χρέος, και θα γκρεμίσει το ευρώ. Πολύ νωρίτερα απ ό,τι κάποιοι περιμένουν. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

[η τελευταία παράγραφος διαβάστηκε στα γαλλικά:]
Votre President Nicolas Sarkozy a conspire contre la democratie en notre patrie, et il va etre puni pour ca, comme il merite. Quoi penserait-il son grand-pere, le juif salonicien, en voyant par la-haut le bouffon de la Valkyrie, apres avoir expulse les roma de la France, imposer au peuple grec, en collaboration avec le Quatrieme Reich, la Junta miserable du banquier Papadimos et les quatres ministres du parti fascisant antisemite Laos? Non, Monsieur le Consul, le peuple grec va jamais oublier cette acte. Et je vous promet aussi que le peuple grec abolira la dette spectaculaire et detruira l’ euro. Plus tot que quelq’uns l’ attendaient. Merci pour m’ avoir ecoute

ΥΓ. Ευχαριστούμε το σ. epanastatidic για την παραχώρηση του βίντεο και το σ. Μαρκέτο που μας έστειλε το κείμενο

_______

Πηγή: Η Λέσχη  

Λιβύη: πουλημένο δίλημμα

Η περίπτωση της Λιβύης είναι ξεχωριστή.Ιδιαίτερη. Πολύπλοκη.

Από τη μία ένα δικτάτορας.

Από την άλλη πολλοί "δικτάτορες".

Δεν αμφισβητείται το ότι ο Καντάφι έχει εξελιχθεί σε σφαγέα του λαού του.

Επίσης, δεν αμφισβητείται ότι ο Λιβυκός λαός εξεγέρθη έπειτα από πολλά χρόνια καταπίεσης και τυραννίας.

Άσχετα από το αν αυτή η εξέγερση υποκινήθηκε από την αντιπολίτευση ή από το ότι συμφέρει κάποιους τρίτους, θα ήταν εγκληματικό να πούμε πως οι πολίτες (υπήκοοι) της Λιβύης δεν εξεγέρθηκαν εξ αιτίας της βάναυσης πολυετούς πολιτικής του δικτάτορα Καντάφι.

Υπ' αυτές  τις συνθήκες, θα ήταν λογικό να θωρήσουμε σωστή και δίκαιη τη συνδρομή σε έναν βασανισμένο και δίκαια εξεγερμένο λαό. Κοντολογίς, θα θέλαμε να βοηθήσουμε έμπρακτα τον Λιβυκό λαό στον αγώνα του.

Αυτό που συμβαίνει όμως στη Λιβύη τώρα ,δεν είναι απλά "βοήθεια προς το λαό".

Βλέπετε, ο Ιμπεριαλισμός (νόθος γιος του Καπιταλισμού με την Εξουσία) δεν νοιάζεται για το δίκαιο του κάθε λαού. Έχει έναν μόνο σκοπό: το Κέρδος.

Και η Λιβύη μπορεί να Του προσφέρει μπόλικο κέρδος, καθότι έχει κάμποσα εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου για εξόρυξη ακόμα.

Φυσικά, μη νομίζετε πως ο Ιμπεριαλισμός δεν τρεφόταν τόσα χρόνια από τον Λιβυκό πλούτο...

Τουναντίον.

Ο συνταγματάρχης Καντάφι είχε άριστες σχέσεις με τη Δύση, κάτι που σημαίνει πως εξυπηρετούσε πολύ καλά τα συμφέροντα των ξένων επενδυτών-Κρατών στη χώρα του. Γι' αυτό ,άλλωστε, και αφηνόταν να παραμείνει στην εξουσία τόσα χρόνια  (ο Χουσεΐν χάλασε την μπίζνα, και νομίζω πως όλοι ξέρουμε το τέλος αυτής της ιστορίας...).

Τώρα όμως που ο λαός εξεγέρθηκε και ο τρελο-Μοαμάρ άρχισε τις σφαγές, η "Διεθνής Κοινότητα" έπρεπε να ενδυθεί τον Ανθρωπιστικό Μανδύα της και να πάρει θέση ενάντια στις αγριότητες. Μην ξεγελιέστε όμως: όπως ειπώθηκε και παραπάνω, ο Ιμπεριαλισμός είναι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα δεν είναι "φιλεύσπλαχνος".

Η επέμβαση στη Λιβύη θα επιτρέψει στους "Φωστήρες" της Ανθρωπότητας να κάνουν νέα deal και να διεκδικήσουν ακόμα πιο πολλά από τον φυσικό πλούτο της άμοιρης Αφρικανικής χώρας. Ει δυνατόν, θα διορίσουν μία δική τους Κυβέρνηση εκεί κι έπειτα θα αφήσουν στο λαό να κάνει το καθήκον του: να την ψηφίσει.

Η φράση "Ο λαός της Λιβύης πρέπει να πάρει το μέλλον του στα χέρια του, να αποκτήσει Δημοκρατία", η οποία ελέχθη από τον μικρό-Νικολά και τη Χίλαρι, είναι ένα ψέμα. Το ξέρουμε από την ιστορία. Ποτέ δε συνέβη κάτι τέτοιο.

Και πόσο κρίμα θα είναι όλος αυτός ο αγώνας του λαού, όλο αυτό το αίμα που έχει χυθεί και συνεχίζει να χύνεται, να πάει εις μάτην. 

(Ασφαλώς, τα όπλα με τα οποία ο Καντάφι αποδεκατίζει το λαό του είναι αγορασμένα από αυτούς τους ίδιους που τώρα κινάνε να τον πολεμήσουν.Επίσης ξαναπαιγμένη ιστορία μέσα στον 20ο κ 21ο αιώνα).

Αλλά έτσι είναι ο Ιμπεριαλισμός : δε δίνει δεκάρα για το δίκαιο. Όλα για το συμφέρον του, όλα για το Κέρδος.

Κι εδώ φτάνουμε στο ερώτημα του αιώνα : "Καλώς εισβάλλουν οι δυνάμεις των υπόλοιπων χωρών στη Λιβύη; "

Και πώς να απαντήσεις...

Απ'τη μια, δε θες να συνεχιστεί η σφαγή αθώων πολιτών.

Απ'την άλλη, δε θες να γίνει η Λιβύη ένα ακόμα θύμα του Ιμπεριαλισμού.

Το δίλημμα είναι στημένο.

Και είναι στημένο κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να βγαίνει πάντα χαμένο το Δίκαιο.

Γιατί το παιχνίδι είναι στημένο από την αρχή : Ο Καντάφι υποστήριξε το Κεφάλαιο, το Κεφάλαιο υποστήριξε τον Καντάφι, ο λαός έριξε τον Καντάφι, οι συγκυρίες ευνοούν το Κεφάλαιο, το Κεφάλαιο εκμεταλλεύεται τον λαό.

Παιγμένη ιστορία - πουλημένο δίλημμα.

Ευχαριστώ, δεν απαντώ...

Υ.Γ. : Όσο και να θες να χαρείς βλέποντας τις "συμμαχικές" δυνάμεις να πλήττουν Κυβερνητικούς στόχους, δεν μπορείς. Απ' αυτή την Ιστορία θα βγουν πολλοί κερδισμένοι. Μέσα σ'αυτούς ,όμως, δε θα είναι ο λαός της Λιβύης. 

Κουράγιο...

USS Barry fires Tomahawk for Operation Odyssey Dawn