Στα χέρια τα δικά μας

Παρατηρείται, τελευταία, μια έντονη δυσαρέσκεια για τον ΣΥΡΙΖΑ από ανθρώπους που τον στήριξαν στις περασμένες εκλογές. Κάτι οι δηλώσεις περί "υπεύθυνης αντιπολίτευσης", κάτι η απουσία από τους δρόμους και τα κινήματα καθ'όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, κάτι η πορεία δίπλα στους χρυσαυγίτες στις κινητοποιήσεις των ένστολων, κάτι τα άρθρα τύπου Ρένας Δούρου , έχει δημιουργηθεί μια -δικαιολογημένη- απογοήτευση στις τάξεις των ψηφοφόρων που του χάρισαν το αξιοπρόσεχτο ποσοστό του 27%.
Χωρίς να θέλω να επιδείξω κάποιου είδους οίηση, όλα αυτά ήταν λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένα. Ακολουθεί μια μικρή -πλην απαραίτητη- ανάλυση/αναδρομή:

Ο ΣΥΡΙΖΑ -κι ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά- είχε αρχίσει πριν ακόμη από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση να στρογγυλεύει το λόγο του, να μακιγιάρει τις ιδέες που μπορεί να φάνταζαν υπέρ του δέοντος "επαναστατικές" ή "ριζοσπαστικές", να δίνει διαπιστευτήρια στην ευρωπαϊκή ελίτ πως μια μπορεί να προσφέρει μια "εναλλακτική" λύση διαχείρισης της κρίσης, με σαφώς πιο αριστερό και φιλολαϊκό χαρακτήρα. Συμπτύσσωντας -ευφυώς,αλλά και στρεβλώς συνάμα- την πολιτική ατζέντα στο δίλημμα "μνημόνιο ή όχι" ,κατάφερε να ψηλαφίσει τις ανησυχίες του κόσμου που υποφέρει από τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές και να τον εκφράσει μέσα από μια φιλολαϊκή ρητορική και τακτική χάραξη. Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε ένα ρεύμα το οποίο με τη σειρά του έδωσε στην Αριστερά τα μεγαλύτερα ποσοστά που είχε ποτέ και διαμόρφωσε ένα εν δυνάμει ιστορικό μπλοκ.

Πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις είχα πει πολλάκις πως το μεγάλο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν το ότι δε μιλούσε για επανάσταση , αλλά το ότι δεν τόλμησε ούτε για μια στιγμή να αρθρώσει τον αναγκαίο ριζοσπαστικό λόγο, δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει τις απαραίτητες τομές που η συγκυρία απαιτεί για να ανασάνει ο λαός. Η εμμονική ,σχεδόν, προσκόλληση στην ΕΕ και στο Ευρώ, η αδυναμία του να αποταχθεί την ΕΕ ως μια ιμπεριαλιστική ένωση, οι παλινωδίες του περί διαγραφής του χρέους, οι αλληλοαντικρουόμενες δηλώσεις στελεχών του αναφορικά με τη ριζοσπαστικότητα του προγράμματός του,ήταν σαφείς ενδείξεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να ισορροπήσει πάνω σε δύο βάρκες που ,έτσι κι αλλιώς, εν μέσω ταξικής πόλωσης τραβούν ολοένα και πιο διαφορετικές πορείες.
Υπάρχει όμως κι άλλο ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε με αυτή την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ:
Άρχισε να αποχασματώνεται το κενό εκπροσώπησης το οποίο είχε δημιουργηθεί στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Έπειτα από 2 χρόνια τεράστιων κινητοποιήσεων, έπειτα από ένα συνεχές αγώνων -αυθόρμητων,όπως οι πλατείες, ή οργανωμένων- ο ΣΥΡΙΖΑ υποδήλωσε εξόχως φωναχτά "κάντε με Κυβέρνηση να λύσω εγώ τα προβλήματά σας". Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι προσδοκίες σε μια μεγάλη μάζα ανθρώπων , που πρόσφατα είχαν απαγκιστρωθεί από το νοσηρό αστικό δίπολο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, πως πλέον βρήκαν το λιμάνι τους, ένα λιμάνι που θα τους οδηγούσε ξανά σε ήρεμα νερά. Αυτές ακριβώς ήταν οι προσδοκίες που έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ το εντυπωσιακό 27%. Κι αυτές ακριβώς οι προσδοκίες είναι που μέρα με τη μέρα αρχίζουν να καταρρέουν.
Βλέπετε, φαίνεται πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝ) έχει ήδη διαλέξει βάρκα, και δεν είναι αυτή που πλέει προς την κατεύθυνση της ανατροπής του συστήματος, των ανυποχώρητων κοινωνικών αγώνων και της επαναστατικής προοπτικής. Η βάρκα του ΣΥΡΙΖΑ έχει βάλει ρότα για να γίνει η επόμενη Κυβέρνηση, χωρίς να υπάρχει καμία συζήτηση και κανένας προβληματισμός σχετικά με την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας (βασικά, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να διαχωρίσουν την κυβερνητική από την πολιτική εξουσία). Κοντολογίς, έχει βάλει ρότα για να γίνει μια ακόμα αστική κυβέρνηση, με πιο αριστερά χαρακτηριστικά. Ο παραλληλισμός του με το ΠΑΣΟΚ του '81 δεν είναι ανυπόστατος, αν και προσωπικά δεν υποπίπτω σε αυτό το ολίσθημα, αφενός επειδή ο λόγος του Α.Παπανδρέου ήταν σε ορισμένα ζητήματα πιο ριζοσπαστικός από αυτόν του Α.Τσίπρα και αφετέρου επειδή η συγκυρία είναι πολύ διαφορετική.

Η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ίδια: Κάντε με Κυβέρνηση. Αν μαζί με αυτό λάβουμε υπ'όψιν και το ότι η γραμμή βγαίνει από μια "φωτισμένη" ηγεσία και διαχέεται προς τα κάτω, πως η βάση δεν παίζει κανένα ρόλο στη λήψη αποφάσεων και χάραξης τακτικής, και πως επιδίωξη του κόμματος (οσονούπω) είναι η δημιουργία ενός ευρέως στρώματος οπαδών, τότε οδηγούμαστε αναπόφευκτα στο συμπέρασμα πως η ρότα -για την οποία μίλησα και πιο πάνω- οδηγεί στα γνωστά λημέρια της σοσιαλδημοκρατίας όπως αυτή έχει επιχειρηθεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, δηλαδή σε μια αμιγώς αστική διαχείριση της κρίσης.
Αν με ρωτούσατε πριν δυο μήνες σχετικά με την πορεία που θα τραβήξει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα σας έλεγα πως δεν έχει ακόμα καθοριστεί κι είναι υπό διακύβευση. Αν με ρωτήσετε σήμερα, θα σας πω ότι εν πολλοίς έχει κριθεί το μέλλον του εγχειρήματος.
Όπως και να'χει, η ανάγκη διεμβόλισης κόσμου που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εκλογές παραμένει επιτακτική. Αν κάτι κρίνω ως εξαιρετικης σημασίας, είναι να αντιληφθεί αυτός ο κόσμος πως δίχως τις αναγκαίες ρήξεις, δίχως τον δικό του αγώνα, δίχως τη χάραξη πολιτικής από τα κάτω, δίχως την ταξική του αλληλεγγύη  ,κανένας ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρόκειται να τον σώσει. Είναι μια σκληρή μάχη, μια μάχη με τη λογική της εκπροσώπησης που είχε καλλιεργηθεί τόσα χρόνια, είναι μια μάχη για την απόχτηση ταξικής συνείδησης, είναι όμως και μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί από τα λαϊκά στρώματα. Η ταξική πόλωση εντείνεται κι αργά ή γρήγορα ο καθένας θα πρέπει να διαλέξει πλευρά. Και μαζί με τον κόσμο θα πρέπει κι η Αριστερά να αναμετρηθεί με τον εαυτό της και τις παθογένειές της, μακριά από σεχταριστικές πολιτικές "μαγαζιού",μακριά από το σύνδρομο του "αλάθητου", μακριά από το στρογγύλεμα του λόγου της, μακριά από ανούσιους και υπερεπαναστατικούς αριστερισμούς, και κοντά σε ένα -απαραίτητο όσο ποτέ- μέτωπο ρήξης κι ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος. Μόνο έτσι, με μια Αριστερά εργαλείο στα χέρια των μαζών, μπορεί το λαϊκό κίνημα να γιγαντωθεί και να συντρίψει τους εκμεταλλευτές του και την ολοένα κι αυξανόμενη φασιστική απειλή. Μόνο μια τέτοια Αριστερά αρμόζει στις σημερινές συνθήκες.

Ας σκεφτούμε με βάθος μεγαλύτερο του ενός μήνα

Του Χρίστου Τουλιάτου

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μάη έχει πυροδοτήσει διεργασίες και συζητήσεις στην ελληνική κοινωνία και στο δυναμικό της αριστεράς ειδικότερα. Στο παρόν κείμενο θα επιχειρήσω να σταχυολογήσω κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για την περίοδο που ανοίγεται. Ο λόγος είναι η μόνιμη αίσθησή μου, που τώρα εντείνεται, ότι σκεφτόμαστε με πολύ μικρό βάθος. Αν όλοι λέμε λοιπόν ότι πρέπει να μην χάνουμε ευκαιρίες και να μην βρισκόμαστε μονίμως ένα (ή περισσότερα…) βήματα πίσω από τις εξελίξεις, τότε πρέπει να επιχειρήσουμε να δούμε και πιο πέρα. Καταθέτω τις σκέψεις μου σε μορφή σημείων:

1. Η ελληνική κοινωνία πάει με ακόμα πιο ταχείς ρυθμούς σε μία μεγάλη κοινωνική και πολιτική πόλωση. Όχι μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική. Το εκλογικό αποτέλεσμα κονιορτοποίησε εφεδρικά σενάρια με κύριο το σενάριο όπου οι light κρυφομνημονιακές δυνάμεις (ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι) θα έπαιζαν το ρόλο τους. Με πιο απλά λόγια, πηδήξαμε μία πίστα, την πίστα της «αριστερής» μνημονιακής διαχείρισης. Το σενάριο συγκυβέρνησης υπό τον Κουβέλη δεν αναιρούσε το παραπάνω, αφού αυτή η λύση είναι ήδη καμένη και αυτός είναι και ο λόγος που όλοι πλην του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ ήταν διστακτικοί να την αποδεχθούν. Ήταν σαφής η αμηχανία και της ΔΗΜΑΡ και της ΝΔ και του ΙΙF και των ξένων σε αυτό. Μέχρι και ο ΣΕΒ κάλεσε σε οικουμενική και με το ΣΥΡΙΖΑ. Ακριβώς επειδή στερείται πολιτικής νομιμοποίησης μία κυβέρνηση ΔΗΜΑΡ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και η όποια επιβολή της θα οδηγούσε σε νέα κοινωνική έκρηξη σύντομα. Τι σημαίνει όμως και τι καθήκοντα βάζει η ολοένα επιταχυνόμενη πόλωση πολιτικά και κοινωνικά;

2. Πρώτα από όλα πρέπει να απαντήσουμε ένα σαφές ερώτημα που σχετίζεται με το παραπάνω. Ποιο είναι τοπρόσημο των εκλογών; Είναι αριστερόστροφο; Είναι κάτι άλλο; Σπεύδω να απαντήσω ότι συμφωνώ με την ποσοτική και ποιοτική ανάλυση που καταλήγει ότι είναι αριστερόστροφο. Ποσοτική επειδή εκφράζει μία μετατόπιση του κόσμου του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά ενώ το ποσοστό της δεξιάς είναι στο σύνηθες όριο της στη μεταπολίτευση. Ποιοτική επειδή εκφράζει τη διαιρετική τομή που άνοιξε το Μνημόνιο και την πλατιά πλειοψηφική θέση ότι πρέπει να κινηθεί η χώρα σε αντιμνημονιακή κατεύθυνση η οποία έχει χρωματιστεί κυρίως από την αριστερά.

3. Όμως αποτελεί πολυτέλεια να παραμείνουμε σε αυτά και να τα κεντρικοποιήσουμε, αφού πρώτον υπάρχεισαφής και επικίνδυνη αναδιάταξη εντός της δεξιάς σε ακροδεξιά (20%) και ακραία νεοφιλελεύθερη (7%) κατεύθυνση. Αυτές οι δύο κατευθύνσεις είναι συμπληρωματικές, είναι η Ακροδεξιά του Κολωνακίου και του Περάματος. Δεν είναι κάτι άλλο και αυτό θα φανεί σύντομα. Είναι οι δυνάμεις που στο δίπολο δημοκρατία ή αστικό καθεστώς θα απαντήσουν καθαρά το δεύτερο. Και δεύτερον, επειδή η «αντιμνημονιακή» κατεύθυνση είναι αντιφατική, έχει προς το παρόν αριστερόστροφη ηγεμονία, αλλά αυτή η ηγεμονία ΔΕΝ είναι αταλάντευτη. Κοινώς, η ηγεμονία της Αριστεράς είναι εύθραυστη. Και αναφέρομαι τόσο στη μεταπολιτευτική ηγεμονία σε επίπεδο δημοκρατικών αντανακλαστικών όσο και στην κινηματική ηγεμονία στη μνημονιακή περίοδο.

4. Κομβικά ζητήματα για την εξέλιξη της ηγεμονίας είναι τα ζητήματα της επανοικειοποίησης της πατρίδας, της δημοκρατίας και της εγγύησης σχετικής αποτελεσματικότητας των αγώνων και των πολιτικών στρατηγικών. Τι σημαίνει όμως αυτό σε επίπεδο πολιτικών στρατηγικών; Ποια πρέπει να είναι η στάση μας στοζήτημα της αριστερής κυβέρνησης και της εξουσίας; Η στάση μας στο ζήτημα της δυνατότητας αριστερής κυβέρνησης πρέπει να είναι κριτική, αλλά όχι στείρα καταγγελτική. Και αυτή η θέση να εντάσσεται εντός μίας ευρύτερης τοποθέτησης για το ζήτημα της εξουσίας και της μεταβατικής διαδικασίας. Μία απόπειρα σύγχρονης τοποθέτησης της μεταβατικής διαδικασίας σε μία χώρα του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου της Ευρώπης δεν μπορεί a priori να αποκλείσει το ενδεχόμενο μία αριστερή κυβέρνηση να αποτελέσει αφετηρία μίας επαναστατικής διαδικασία υπό προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις κοινωνικές (ύπαρξη κινηματικών όρων και εργατικών και λαϊκών δομών που θα πιέζουν σε επίπεδο κοινωνικής βάσης προς ριζοσπαστική κατεύθυνση) και πολιτικές (ύπαρξη πολιτικού μετώπου και κομμουνιστικού φορέα που θα θέτουν κάθε στιγμή κρίσιμες οριοθετήσεις επιχειρώντας να οξύνουν αντιθέσεις και να πιέσουν προς ριζοσπαστική κατεύθυνση τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες). Με αυτή την έννοια, η τοποθέτησή μας πρέπει να είναι μία τοποθέτηση που αναδεικνύει τα όρια την ίδια στιγμή που θέτει ως καθήκον το στόχο να διευρύνει τα όρια, να πάει αυτή την τοποθέτηση στο όριο των δυνατοτήτων της αναδεικνύοντας τη διέξοδο που θα προχωρήσει τα πράγματα. Και αυτό επάγει άμεσα το καθήκον της οργάνωσης του λαού σε επίπεδο μορφών, αντανακλαστικών και κινητοποίησης. Αν αυτή είναι η πιο άμεση κοινωνική προϋπόθεση τότε δεν μπορούμε παρά να την ιεραρχήσουμε πρώτη . Όχι ως διακήρυξη, αφού πολλά λέμε για λαϊκή αυτοοργάνωση αλλά λίγα έχουμε κάνει σε επίπεδο αλληλεγγύης και γειτονιάς (με σημαντικά παραδείγματα αυτά του Βύρωνα, της Εργ.Λέσχης Νέας Σμύρνης, τη λαϊκή συνέλευση Νέας Φιλαδέλφειας, κάποιες λαϊκές συνελεύσεις στην επαρχία κ.ά.). Η δουλειά που γίνεται σε σωματεία είναι σημαντική, αλλά χρειάζονται πολλά ακόμα. Οργάνωση του λαού άμεσα σε κατεύθυνση ρήξης με το Μνημόνιο, με το αστικό πολιτικό σύστημα, σε κατεύθυνση δημοκρατίας κόντρα σε μαύρες εκδοχές, με ζύμωση για όλα τα ενδεχόμενα, με σαφή τοποθέτηση ότι ανάμεσα στο λαό και το ευρώ διαλέγουμε το λαό.

5. Είναι σαφές πλέον ότι τα ζητήματα της πατρίδας και της δημοκρατίας είναι κομβικά για την ηγεμονία. Η αριστερά δεν μπορεί άλλο να χαρίζει σε όλες τις αναγνωρίσιμες εκδοχές της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) το εθνικό ζήτημα στη δεξιά. Είναι σαφές ότι η ανασύνθεση της (ριζοσπαστικής) δεξιάς γίνεται γύρω από αυτό το ζήτημα, αλλά και ότι και οι ακραία μνημονιακές δυνάμεις επενδύουν σε αυτό έστω και υποτελώς. Δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια της ιδεολογικής κριτικής και απομόνωσης από τα αυθόρμητα αντανακλαστικά του κόσμου. Οφείλουμε να τα μετασχηματίσουμε δημιουργικά όπως πάντα η Αριστερά έκανε τις περασμένες δεκαετίες. Ακραίο καταστροφικό παράδειγμα είναι το ΚΚΕ που πλέον αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την ετικέτα «Αριστερά» και την αριστερή πατριωτική τοποθέτηση. Θεωρώ λογικό επακόλουθο να αρνηθεί να επενδύσει και σε δημοκρατικά αντανακλαστικά θεωρώντας ότι έτσι ενισχύει την…αστική δημοκρατία.

6. Σημαντικό σημείο για τη συζήτηση είναι το ζήτημα του ευρώ και της ΕΕ. Η επιμονή μας στην αντιΕΕ κατεύθυνση είναι πολυτέλεια πλέον μπροστά στη λαϊκή προσδοκία για μια αριστερή κυβέρνηση; Απαντώ ξεκάθαρα όχι. Εκτιμώ ότι η 6^η Μάη είναι τομή, αποτελεί κορύφωση και στιγμιαία νίκη της αντιμνημονιακής-αντινεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης. Εκτιμώ όμως επίσης ότι είναι η αφετηρία ενός νέου σταδίου στην αντιπαράθεση όπου το ζήτημα του ευρώ και της ΕΕ αντικειμενικά θα κεντρικοποιηθούν από όλο το αστικό μπλοκ (δανειστές, ξένοι, ΕΕ, κόμματα, φορείς του κεφαλαίου, ΜΜΕ). Και αυτό αρκετά σύντομα και για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί τακτικά είναι το αδύναμο σημείο του αριστερού αντιμνημονιακού μπλοκ και για αυτό θα ενταθεί η πίεση σε αυτό άμεσα. Δεύτερον, επειδή θα αναδειχθούν πιο καθαρά οι στρατηγικές στο έδαφος της έντασης της κρίσης της Ευρωζώνης. Το πρόβλημα βαθαίνει σε Ισπανία, Ιταλία, ακόμα και σε χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά (Ολλανδία). Αν δεν εκτιμούμε ότι η νίκη Ολάντ θα σημάνει σημαντική αλλαγή πλεύσης, αλλά σηματοδοτεί πιο «αναπτυξιακή» στροφή στο έδαφος της μη διακυβευόμενης λιτότητας και ταυτόχρονα οξύνει αντιθέσεις εντός ΕΕ (Γαλλία vs. Γερμανίας κλπ.), τότε είναι σαφές ότι η πίεση για την «ευρωπαϊκή προοπτική» θα ενταθεί. Και η ηγεμονία σε σχέση με αυτό δεν είναι δεδομένη. Όταν ο Τράγκας λέει σήμερα ή λαός ή ευρώ, όταν η Χρυσή Αυγή αφήνει ανοιχτό το ερώτημα (όσο και αν τελευταία στιγμή έδωσε προσωρινά εχέγγυα για ευρώ-ΕΕ), τότε εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε σα να μην ακούμε! Όταν έχουμε πει ρητά ότι μπορεί να εμφανιστεί αστική στρατηγική προοπτικά που θα επιχειρήσει να ενσωματώσει μία κατεύθυνση εκτός ευρώ (έστω και εξ ανάγκης στο έδαφος εξώθησης ή και τυχαίου πιστωτικού γεγονότος σε μία απότομη καμπή της κρίσης παγκόσμια) δεν μπορούμε να αδιαφορούμε. Όταν, ακόμα περισσότερο όπως εκτιμώ, η έξοδος από ευρώ ή/και ΕΕ θα είναι ένα νέο 1922 για την ελληνική αστική τάξη και για αυτό η αστική έκφρασή του θα είναι πάρα πολύ επικίνδυνη και σε αντίθεση με όλο το αστικό πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

6. Τι πρέπει να κάνουμε σε σχέση με αυτό; Πρέπει να υιοθετήσουμε μία στείρα καταγγελτική στάση που προεπικυρώνει κάποια «προδοσία» του ΣΥΡΙΖΑ όπως κάνει το ΚΚΕ; Σαφέστατα όχι. Τέτοια στάση μας απομονώνει από τη διεργασία που εξελίσσεται εντός του λαού. Πρέπει να μπούμε στο ΣΥΡΙΖΑ ή να κάνουμεσύμπραξη ή κριτική εκλογική στήριξη; Απαντώ όχι. Θα μπορούσα να συζητήσω ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν θεωρούσα πρώτον ότι η «αντιμνημονιακή» περίοδος είναι σχετικά μακρά και το ζήτημα θα παιχτεί σε σχετικό βάθος χρόνου και δεύτερον αν υπήρχε διεργασία βάσης που ενέπλεκε πλατύ κοινωνικό και πολιτικό δυναμικό σε μία ριζοσπαστική κατεύθυνση με ανοιχτό το ερώτημα του ευρώ και της ΕΕ. Το να μιλάμε με όρους εκλογικών δυναμικών δεν είναι το ίδιο. Με αυτή την έννοια διαφωνώ με επιχειρήματα που παρομοιάζουν μία επιλογή αυτοτελούς παρέμβασης των αντιΕΕ δυνάμεων σήμερα με τους τροτσκιστές το ’41 και το πόσο αφερέγγυους τους έκανε το ’45 παρόλο που είχαν δίκιο σε όψεις της κριτικής τους. Διαφωνώ τόσο επειδή η στάση τους ήταν καταγγελτική τύπου ΚΚΕ του σήμερα όσο και επειδή η «εθνικοαπελευθερωτική» περίοδος ήταν μακρά. Διαφωνώ επίσης και επειδή το ΕΑΜ δεν ήταν μία εκλογική σύμπραξη από την οποία έμειναν εκτός, αλλά μία βαθιά κοινωνικοπολιτική διεργασία από την οποία απομονώθηκαν συνολικά. Το ΕΑΜ και η Μπολιβαριανή διαδικασία απέχουν ακόμα αρκετά από την κοινωνική και πολιτική κατάσταση στη χώρα μας.

7. Εκτιμώ, λοιπόν, ότι πρέπει να κινηθούμε πολιτικά σε αντιστοιχία με την κοινωνική κίνησή μας. Οργάνωση λαού παντού με ανοιχτή ζύμωση και προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα και αυτοτελής παρέμβαση των αντιΕΕ δυνάμεων, ενωτική στη βάση και με ανοιχτό πνεύμα στην κοινή δράση. Είναι η ώρα να γίνει πράξη παντού το αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο, το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής που ήδη έχει εξαγγείλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά λίγο έχει υλοποιήσει. Εδώ και τώρα πρέπει να οργανωθούν κοινές λαϊκές επιτροπές-συνελεύσεις σε γειτονιές, σχολές, χώρους που να συμμετέχουμε από κοινού με όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που κινούνται σε αγωνιστική, ριζοσπαστική, δημοκρατική κατεύθυνση. Να εξειδικευτεί τι σημαίνει αυτό σε χώρους νεολαίας, σε γειτονιές, σε εργασιακούς χώρους. Να ανοίξει μία πλατιά διεργασία στη βάση των αντιμνημονιακών ριζοσπαστικών αντανακλαστικών με ανοιχτό το ερώτημα για ευρώ-ΕΕ, χωρίς δηλαδή προαπαιτούμενο σε σχέση με αυτό, αλλά με τη σαφή ρήση ότι ανάμεσα σε θυσίες για το λαό και το ευρώ διαλέγουμε το λαό.

8. Θεωρώ απαραίτητο από σήμερα και εντός του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής να υπάρξει σοβαρός προβληματισμός για το ποια πρέπει να είναι η αναγκαία οργανωτική προετοιμασία απέναντι στα οριακά ενδεχόμενα της πόλωσης. Όποιος σκέφτεται με όρους ενός μήνα μπροστά και τακτικίστικα είναι δεδομένο ότι θα πιαστεί με τις πιτζάμες. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε στην έκρηξη της Χρυσής Αυγής και τον οργανωτικό οργασμό με το πανελλαδικό στήσιμο πυρήνων που έκανε ήδη προεκλογικά και θα κάνει το επόμενο διάστημα. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε άλλο στο κοινωνικό και γεωγραφικό χωρισμό «χώρων ευθύνης» του κινήματος και των φασιστών με γκέτο και απαγορευμένες ζώνες εκατέρωθεν. Επαναλαμβάνω τόσο χωρικά (γειτονιές, χωριά) όσο και κοινωνικά (μπετονάρισμα μικρών επαγγελματιών-πήρε 19% σε αυτό το στρώμα- και μέρους της εργατικής τάξης και της νεολαίας της εργασιακής περιπλάνησης και του μέσου -προσοχή όχι του κατώτερου από ό,τι δείχνουν οι έρευνες!!- μορφωτικού επιπέδου). Δεν μπορούμε να θεωρούμε απλά γραφικό το Γιακουμάτο που θύμιζε στη Δούρου του ΣΥΝ σε πάνελ την περίοδο ‘64-’65 και το γνωστό πρωτοσέλιδο της Αυγής το ’67! Δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια όταν η περίφημη Πατριωτική Πολιτοφυλακή ολοκλήρωσε την…29^η τακτική άσκησή εμπλέκοντας δεκάδες άτομα όπως φαίνεται σε φωτογραφίες και βίντεο. Επαναστατική αριστερά είναι η αριστερά της επαναστατικής στρατηγικής και της σύνδεσής της με την τακτική. Και ο νοών νοείτο.

9. Αν ισχύουν οι παραπάνω εκτιμήσεις και η ιεράρχηση στο κοινωνικό επίπεδο για το αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο, τότε πρέπει να δούμε και τι οφείλουμε να κάνουμε στο πολιτικό επίπεδο. Θεωρώ ότι πρέπει να επιταχυνθεί η κατεύθυνση της προγραμματικής επεξεργασίας για την παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστική κατεύθυνση εκτός ευρώ και ΕΕ με όσους συμφωνούν σε αυτή την προοπτική. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να εμβαθύνει το πρόγραμμά της άμεσα για να γίνει η πρόταση του μεταβατικού προγράμματος πάλης αξιόπιστη και πειστική. Το συζητά εδώ και μήνες, πριν τη συνδιάσκεψη, και λίγα έχει κάνει για αυτό. Εδώ και τώρα να αγκαλιάσει όλες τις πρωτοβουλίες που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση, να συμβάλλει στην ενοποίησή τους, να βάλει πλάτη με συνδικαλιστές και διανοούμενούς της. Πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες και επαφές με το δυναμικό του Αριστερού Βήματος, την αντιΕΕ πτέρυγα του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, με το Αριστερό Ρεύμα, με δυναμικό που διαφοροποιείται από το ΚΚΕ με παρόμοιες ανησυχίες, με μικρότερες δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς, με διανοούμενους και κόσμο του κινήματος. Αλλά και να βάλουμε πλάτη στο περιεχόμενο. Ειδικά οι Κλαδικές Επιτροπές πρέπει να επιχειρήσουν να συμβάλλουν στο αντικείμενό τους. Τελείωσε ο καιρός που όλα αυτά θα γίνουν μαγικά με κάποια «έξυπνη» πρωτοβουλία που θα πάρουμε εμείς ή άλλοι. Τελείωσε ο καιρός της εύκολης διακήρυξης και της σχεδόν αποκλειστικά τακτικής, κεντρικοπολιτικής ή συνδικαλιστικής, κουβέντας.

10. Δεύτερον, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει άμεσα να αναλάβει κάλεσμα για μετωπική πολιτική συσπείρωση των ριζοσπαστικών αριστερών αντιΕΕ δυνάμεων. Αν ισχύουν οι εκτιμήσεις που έγιναν παραπάνω για την ταχύτητα με την οποία θα προχωρήσουν τα πράγματα, τότε υπάρχει ανάγκη να εκφραστεί και αυτοτελώς η αντιΕΕ αριστερά. Κάλεσμα όχι με ταυτοτικούς όρους «αντικαπιταλιστικής» αριστεράς, αλλά με πολιτικούς όρους, στη βάση περιεχομένου και κατεύθυνσης. Κάλεσμα και προς το ΚΚΕ και προς το Αριστερό Ρεύμα και προς το ΜΑΑ και προς την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Και ο καθένας να κληθεί να απαντήσει σε αυτό ώστε ανάλογα να διαμορφωθεί μία μετωπική σύγκλιση γύρω από τα ζητήματα του μεταβατικού προγράμματος. Είναι σαφές ότι με μία κατάσταση πνευμάτων φτάσαμε έως εδώ και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε έτσι. Οι οριακές στιγμές κρίνουν την πορεία των πραγμάτων και βρισκόμαστε σε μία τέτοια από την 6^η Μάη (προοίμιο της οποίας υπήρξε η σύντομη προεκλογική συζήτηση για τη συνεργασία με δυνάμεις του ΜΑΑ). Όταν τρακάρεις φταίει πάντα αυτός που κρατάει το τιμόνι και όχι οι συνεπιβάτες που τον παρενοχλούν λέγοντας ότι ίσως πάμε προς τοίχο. Εκτιμώ ότι δεν θα πάρουμε θετικές απαντήσεις αυτή τη στιγμή. Ήδη κάποιοι σύντροφοι από την αντιΕΕ πτέρυγα λένε ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με όρους παράταξης. Έτσι είναι έστω και εμβρυακά. Αλλά, επαναλαμβάνω, η ταχύτητα των πραγμάτων εκτιμώ ότι επιτάσσει την αυτοτελή έκφραση των αντιΕΕ δυνάμεων. Παράταξη δεν σημαίνει απαραίτητα ενιαίο εκλογικό σχηματισμό (όπως δεν θα σημαίνει και για τους αστούς σε αυτή τη φάση ακριβώς επειδή το κοινωνικό βάθος της πόλωσης είναι σε αρχικό επίπεδο ακόμα). Παράταξη σημαίνει μπλοκ δυνάμεων με συμπληρωματικό εν μέρει λόγο και κοινή δράση στο κοινωνικό επίπεδο. Με όσα περιγράφω παραπάνω θεωρώ ότι το σχέδιο αυτό είναι σε επικοινωνία και κριτική συμπόρευση και δράση με τις διεργασίες εντός του λαού και της Αριστεράς (σε αντίθεση π.χ. με τον τόνο που βγάζει το ΚΚΕ).

11. Όσον αφορά στις επερχόμενες εκλογές, θεωρώ ότι βάσει των παραπάνω μπορεί να τεκμαίρεται πολιτικά μία αυτοτελής έκφραση των ριζοσπαστικών αριστερών αντιΕΕ δυνάμεων στη βάση του μεταβατικού προγράμματος για την ανατροπή Μνημονίων-Τρόϊκας-πολιτικού συστήματός τους, για την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την αναδιανομή προς όφελος των εργαζομένων, τις αναγκαίες εθνικοποιήσεις υπό λαϊκό και εργατικό έλεγχο.

Χρίστος Τουλιάτος

Μέλος του Πανελλαδικού Γραφείου της Αριστερής Ανασύνθεσης

Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το πάθος ενάντια (και ανάμεσα) στην αριστερά είναι δυνατότερο από αυτό ενάντια στα αφεντικά;

του Π. Μαυροειδή*

Πρώτη φορά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ήταν τόσο πρόθυμα να δείχνουν χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές.  Μόνο που  έδειχναν ανθρώπους με κοκκινόμαυρες σημαίες (αλλά και με μολότωφ και πέτρες) να επιτίθενται  σε άλλους με κόκκινες σημαίες .

Ο αποτροπιασμός υποτίθεται ότι ήταν για τη δολοφονική επίθεση συγκεκριμένων  τυχοδιωκτικών  αναρχικών ομάδων  κατά των μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα «κόκκινου εναντίον κόκκινου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός, κάτι παραπάνω από σαφής: φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν  αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση.Τα προβοκατόρικα συγχαρητήρια του ΛΑΟΣ, του Αlter και του Αντένα στο ΚΚΕ για την «περιφρούρηση της Βουλής», έχουν στόχο να πλήξουν το ηθικό της εργατικής βάσης του. Να αναστείλουν θετικές αγωνιστικές διεργασίες συνάντησης με το μαχητικό αγώνα. Να ενεργοποιήσουν συντηρητικά αντανακλαστικά της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως η αδικαιολόγητη και αλόγιστη «περιφρούρηση» του ΠΑΜΕ από τις δυνάμεις του ταξικού ρεύματος και του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Ευρύτατη κάλυψη  είχαν και  τα υπονοούμενα  της  Α. Παπαρήγα ότι οι κουκουλοφόροι ξεκίνησαν μέσα από μπλοκ της πρωτοβουλίας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», το οποίο δήθεν συστέγαζε «αναρχο-αριστερούς, αναρχο-δεξιούς και Χρυσή Αυγή».  Θλιβερή και κοντόθωρη   ταξική και πολιτική ανευθυνότητα.

Όσο γέλαγαν τα μούτρα των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ, του Πρετεντέρη και του Αστυνομικού Διευθυντή, άλλο τόσο πονούσαν οι αγωνιστές της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

Δεν είναι και μικρό πράγμα: Η δεύτερη μέρα της μεγαλειώδους εργατικής 48ωρης κινητοποίησης,  σημαδεύτηκε από την πρόστυχη προσπάθεια της κυβέρνησης και των υποτακτικών σε αυτή ΜΜΕ, να κεφαλαιοποιήσουν μια πολιτική υποχώρηση στο αναπτυσσόμενο ρεύμα κοινωνικής και πολιτικής ανυπακοής.

Στη προσπάθεια αυτή αξιοποιείται από μεριάς της, με χυδαίο τρόπο, ο τραγικός θάνατος του διαδηλωτή, στελέχους του ΠΑΜΕ. Συσκοτίζεται το γεγονός ότι χάθηκε ένας εργαζόμενος σε μέρα απεργίας και σε χώρο απεργιακής κινητοποίησης, ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης χρήσης χημικών και δακρυγόνων από  την αστυνομία.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να πιστώσει το θάνατο αυτό, αλλά και γενικότερα την ευθύνη για τη βία στο κέντρο της Αθήνας  στις συγκρούσεις μεταξύ του «ΠΑΜΕ και ομάδων αναρχικών», αθωώνοντας τη δική της πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και του εκφοβισμού του λαού.

Σε ότι αφορά αυτά καθαυτά τα γεγονότα στις 20/10, δεν έχουν θέση οι «ίσες αποστάσεις». Χρειάζεται   αποφασιστική πολιτική καταδίκη και απομόνωση σε εκείνες τις  αναρχικές ομάδες που για   άλλη μια φορά επεχείρησαν τυφλή δολοφονική επίθεση σε βάρος διαδηλωτών. Δεν μπορεί και δε πρέπει να γίνει κανένας συμψηφισμός με τις σοβαρές πολιτικές ευθύνες του ΚΚΕ που είναι άλλης κλίμακας και κυρίως άλλης ποιότητας.  Οι ομάδες αυτές πράγματι ψαρεύουν σε θολά νερά. Αναζητούν νομιμοποίηση στη συνείδηση όλων όσων αγαναχτούν για τις λογικές ιδιοκτησίας του κινήματος και των αγώνων που αναπτύσσει το ΚΚΕ, συχνά και με ανοιχτές επιθέσεις στην αντικαπιταλιστική αριστερά. Το μόνο που προκαλούν ωστόσο είναι αποτροπιασμός και περιφρόνηση. Το αριστερό, απελευθερωτικό και κομμουνιστικό κίνημα δεν έχει καμία σχέση με πρακτικές αστικής βίας, που θυμίζουν παρακράτος.

Ακόμη μεγαλύτερες είναι οι ευθύνες όμως στο νέο πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά τα γεγονότα. Θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς μια σοβαρή στάση από τις αναρχικές τυχοδιωκτικές ομάδες. Ακόμη και ο λεγόμενος «πολιτικός αντεξουσιαστικός χώρος», όπως εκφράστηκε μέσα από ανακοίνωση της «Αντεξουσιαστικής Κίνησης Αθήνας», έσπευσε να εξαφανίσει τη δράση κυβέρνησης, κράτους και παρακράτους και να δηλώσει πως «αποκλειστικά υπεύθυνο για τα σημερινά (20-10-11) γεγονότα στο Σύνταγμα είναι το ΚΚΕ»! Οποία τύφλωση! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη πως το πρόβλημα στον αναρχικό και αντεξουσιαστικό χώρο είναι βαθύτερο από τη συμμετοχή  ή όχι στα λεγόμενα «μπάχαλα».

Ωστόσο, ο κόσμος έχει άλλες απαιτήσεις και ανησυχεί περισσότερο από τη στάση του ΚΚΕ. Καμία αντίδραση στη δολοφονία του διαδηλωτή. Σκοτώθηκε ένας εργαζόμενος από τα χημικά της αστυνομίας και δε σηκώθηκαν οι πέτρες και οι πάντες κατά της κυβέρνησης. Σχεδόν αποκλειστική ενασχόληση με τους αναρχικούς. Εκτός τόπου και χρόνου επιθέσεις στο ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμη πιο σημαντικό: αναδρομική επίθεση στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και εμετικές συκοφαντίες κατά της επαναστατικής αριστεράς. Ας παρακολουθήσουμε λίγο την Α. Παπαρήγα: «Παίζει η ακροδεξιά σίγουρα και προσπαθεί να τραβήξει και δυνάμεις μέσα από την αστυνομία και η κοινοβουλευτική ακροδεξιά. Από εκεί και πέρα υπάρχει και η λεγόμενη ακροαριστερά. Τώρα, δεν μπορώ να κάνω λεπτομερειακούς διαχωρισμούς»(!).

Και ποια είναι η απάντηση σε όλα αυτά από την αντικαπιταλιστική αριστερά;

Με όρους κοινωνίας. Με βάση τις ανάγκες του κινήματος. Για να κερδίσουμε στον κοινωνικό πόλεμο που κήρυξε  κυβέρνηση-ΕΕ και ΔΝΤ και όχι στον ενδο–αριστερό εμφύλιο. Συστράτευση της κομμουνιστικής και μαχόμενης αριστεράς, καθώς και του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού δυναμικού στην κοινή δράση για να πέσει η κυβέρνηση, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.

* το άρθρο δημοσιεύεται στο ΠΡΙΝ (23/10/11)

Πηγή: Αριστερό blog