Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!

Ακόμα δεν πείστηκες ότι η ΕΕ δεν είναι η περίφημη “ευρώπη των λαών”, αλλά το σφαγείο των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου;

-Έχεις πειστεί, αλλά θες να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη άποψη;

-Θες να μάθεις την απόλυτη αλήθεια περί του σφαγείου της ΕΕ ,ώστε να μπορέσεις να πείσεις με απτά επιχειρήματα και όλους αυτούς που ακόμα δεν έχουν κατανοήσει την κατάσταση;

Ε τότε, διάβασε το παρακάτω άρθρο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Μετά από αυτό, θα είσαι πλέον σίγουρος πως η ΕΕ είναι απλά άλλος ένας σφαγέας του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της  Πρωτοβουλίας Κατά του Ευρώ και της ΕΕ :

Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!

Ειδική έκδοσης της Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Σε μια προσπάθεια η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας, επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη  ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα.

Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’

Όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ολοκληρωνόταν η σύνδεση της Ελλάδας  με την τότε ΕΟΚ, είχαμε βομβαρδιστεί με πληθώρα  επιχειρημάτων:

• ‘’Τα προϊόντα μας θα βρεθούν  σε μια απέραντη αγορά 300 εκατομμυρίων’’. Η πραγματικότητα:  Δε βρήκαμε ‘’πελάτες’’, γίναμε.
• ‘’Θα διασφαλιστούμε έναντι του κινδύνου  από Τουρκία και άλλους εθνικούς κινδύνους’’.  Η αλήθεια: Συντηρήθηκε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας έχει γονατίσει. Ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης, με αφορμή και τις ΑΟΖ και τη συμμαχία πολέμου με το Ισραήλ  είναι πάντα παρών.
• ‘’Θα θωρακιστεί  η  δημοκρατία’’. Η πραγματικότητα:  οι ελευθερίες περιορίζονται όλο και περισσότερο, με τρομονόμους και ευρω-τρομονόμο. Σύμβολο της αντιδραστικής μετάλλαξης η είσοδος των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση.
• ‘’Θα έχουμε νομισματική σταθερότητα και προστασία από κρίσεις’’. Εδώ γελάνε…
• ‘’Τζάμπα επιδοτήσεις στους αγρότες’’. Ήταν το αντίτιμο του ξεκληρίσματος και της φτώχειας χιλιάδων αγροτών, της διάλυσης μεγάλου τμήματος της αγροτικής παραγωγής και της αναδιάρθρωσής της υπέρ των μεγαλοαγροτών, των εμπόρων και των βιομηχανιών του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος.
• ‘’Θα πάρουμε λεφτά για σεμινάρια κατάρτισης  ανέργων’’. Πράγματι, αντί για δουλειά,  μας τάισαν ασπιρίνες για την ανεργία και αυταπάτες.

30 χρόνια στην ΕΕ-10 χρόνια στο ευρώ: ‘’ Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό..’’

Κάποτε έρχεται η  στιγμή της αλήθειας, που συνήθως δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο νομίζουμε αρχικά. Τι μετράμε σαν αποτελέσματα έως τώρα;

• Καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Από αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής.
• Αντιδραστική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας. Κλείνουν βασικές βιομηχανίες που καλύπτουν  ντόπιες ανάγκες, αύξηση εισαγωγών-μείωση εξαγωγών που ωθεί σε παραγωγική συρρίκνωση, μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, ανάπτυξη συμπληρωματική πολυεθνικών μονοπωλίων, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
• Αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας-διάλυση των δημόσιων οικονομικών. Εκτίναξη δημόσιου χρέους, εμπορικού ελλείμματος, ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.
• Γιγάντωση κοινωνικών ανισοτήτων. Ακόμη και στις ανοδικές φάσεις τις οικονομίας, ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ διευρύνονται οι ζώνες της φτώχειας και της ανεργίας, παγώνουν ή μειώνονται οι μισθοί και μάλιστα στις συνθήκες της κρίσης, βίαια, απόλυτα και ονομαστικά.
• Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών τομέων. Με τις οδηγίες της ΕΕ για την ‘’απελευθέρωση της αγοράς’’, επιβλήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσει σε μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες και αλλού.
• Παράδοση της Παιδείας στην αγορά και τις εταιρείες. Από τη Λισαβόνα και την Μπολώνια, από το Νέο Λύκειο ως το νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου, από την έλλειψη βιβλίων ως τις συγχωνεύσεις των σχολείων, οι επιλογές της ΕΕ και της τρόικας είναι πανταχού παρούσες.
• Κατεδάφιση ασφαλιστικών συστημάτων. Αύξηση ηλικίας εξόδου στη σύνταξη, αύξηση εισφορών με μείωση καλύψεων, καταλήστευση αποθεματικών των ταμείων, τζογάρισμά τους στο χρηματιστήριο ή και εξωχρηματιστηριακά με τα δομημένα ομόλογα (όπως π.χ. στην περίπτωση του ΤΕΑΔΥ), «κούρεμα» των αποθεματικών τους κατά 50% με το «κούρεμα» της 26ης Οκτωβρίου.
• Αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων. Γενίκευση μερικής απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.
• Η Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης οικονομικών μεταναστών  και πολιτικών προσφύγων. Με τη συμφωνία Δουβλίνο-2 , τη Σένγκεν και τη λογική της Ευρώπης-φρούριο, απαγορεύεται η διέλευση των μεταναστών και των προσφύγων προς τις χώρες προορισμού. Εύκολη βορά στους εργοδότες οι ‘’άνθρωποι χωρίς χαρτιά’’.  Εύκαιρα θύματα ρατσιστικής βίας και δημαγωγίας. Εξιλαστήρια θύματα οι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα.
• Στη τανάλια των ευρω-τρομονόμων και της καταστολής, στη φρίκη των πολέμων. Ο ‘’μεγάλος αδερφός’’ παντού. Πόλεμοι με συμμετοχή Ελλάδας και ΕΕ σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη.
• Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Θυσία στο βωμό του κέρδους και των επιχειρηματικών συμφερόντων και η φύση. Με τα μεγάλα έργα, τους αυτοκινητόδρομους-πληγή, τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.
• Τσαλαπάτημα κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κάθε δικαιώματος του λαού, του «έθνους των εργαζομένων» να ορίζει τις τύχες του.  Οι ουσιαστικότερες αποφάσεις λαμβάνονται σε κέντρα που είναι μακριά από τη λαϊκή διεκδίκηση και πάλη, με αποτέλεσμα να καταργούνται ακόμη και τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας και της αυτοτέλειας κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ. Σε κέντρα ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επιβάλουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» -ακόμη και τους αρεστούς σε αυτούς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις- με μηχανισμούς «εποπτείας-επιτροπείας» και με τους εκβιασμούς της «επόμενης δόσης».

Το μέλλον, μέσα στην Ευρωζώνη: ‘’τα χειρότερα είναι μπροστά’’  για το λαό

1.  Ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Μιλούν πλέον ανοιχτά για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος, που σημαίνει ατέρμων κύκλος αντεργατικών πολιτικών. Ζωντανό παράδειγμα η Ιταλία, που μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης με τα χαρακτηριστικά που το καλύτερο σενάριο για τη χώρα μας προβλέπει στο τέλος της δεκαετίας.
2.  Καθίζηση μισθών, σε επίπεδα 300-600 ευρώ και με απαγόρευση διεκδίκησης συμβάσεων.
3.  Οι εργαζόμενοι δούλοι του κεφαλαίου, με τη πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών.
4.  Έξαρση της ανεργίας, ειδικά στη νεολαία (ως και 50%), που οδηγεί στην απαξίωση και τη μαζική μετανάστευση.
5. Διάλυση δημόσιων κοινωνικών οργανισμών. Τα δημόσια νοσοκομεία και η δημόσια παιδεία, αντί για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό, οδηγούνται σε πλήρη επιχειρηματοποίηση ή διάλυση. Ίδια κατεύθυνση σε όλους τους τομείς.
6. Περιστολή – κατάργηση προνοιακών παροχών και θεσμών υποστήριξης των ανήμπορων και κοινωνικά ασθενέστερων
7. Ξεπούλημα ή υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Ότι έχτισε ο λαός με τον ιδρώτα του, έστω κι αν μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά απολάμβανε ή έλεγχε ο ίδιος, ξεπουλιέται μέσω ιδιωτικοποίησης ή υποθήκευσης στους δανειστές.
8. Η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία στο απόσπασμα. Μέσω των διαδοχικών συμβάσεων, Μάαστριχτ, Λισσαβόνα κλπ., μεγάλο μέρος της εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται από κέντρα αποφάσεων που δεν έχουν εκλεγεί ούτε λογοδοτούν στους λαούς. Με αφορμή την κρίση η αντιδημοκρατική εκτροπή της ΕΕ έχει παροξυνθεί. Αποφάσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Παρισιού. Κλειστά επιχειρηματικά λόμπι. Κυβερνήσεις μαριονέτες του κεφαλαίου. Ο λαός στο περιθώριο.
9. Η Ελλάδα στη σιδερένια κηδεμονία  ΕΕ, ΔΝΤ, διεθνούς κεφαλαίου. Επιβολή καθεστώτος επιτροπείας, ελέγχου της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Εξευτελισμός της λαϊκής αξιοπρέπειας. Τριάκοντα αργύρια στους έλληνες  ‘’πατριώτες του χρήματος’’  και τις κυβερνήσεις κοινωνικού πολέμου, που  ‘’δείχνουν’’ και ‘’δίνουν’’ τον εχθρό λαό  στην πυρά που ανάβουν μαζί το ελληνικό κεφάλαιο με τις δυτικοευρωπαϊκές και πλανητικές πολυεθνικές και τράπεζες (την ίδια στιγμή που τσακώνονται άγρια για το ποιος θα πάρει τα πιο πολλά από τη λεηλασία των εργαζομένων).

Να ανατρέψουμε την χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!

Υπάρχει άλλος δρόμος!

Mε τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με το λαό αξιοπρεπή και νοικοκύρη στο τόπο του!

•  Έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση
• Στάση πληρωμών , άρνηση,  μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους
•  Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, χωρίς αποζημίωση.
•  Πέρασμα στο δημόσιο όλων των ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση.
•  Ανασχεδιασμός της παραγωγικής διάρθρωσης και του προσανατολισμού της οικονομίας με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, με εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και στους τρεις τομείς της οικονομίας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) και επιβολή εργατικού ελέγχου με προοπτική την κοινωνικοποίησή τους.
• Ανάπτυξη εργατικών-λαϊκών θεσμών πραγματικής δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, στις συνοικίες και γειτονιές, στη δημόσια πολιτική δραστηριότητα
•  Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντι-ασφαλιστικών νόμων
•  Ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αύξηση μισθών, μείωση χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους, αύξηση δαπανών για υγεία και παιδεία, κατάργηση ληστρικών δανείων, φόρων, τελών και χαρατσιών κάθε είδους. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, δήμευση της εκκλησιαστικής-μοναστηριακής περιουσίας.

Είναι εφικτός αυτός ο δρόμος ή μας περιμένει μεγαλύτερη καταστροφή έξω από το ευρώ και την ΕΕ;

Η καταστροφολογική  επιχειρηματολογία του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιού ΛΑΟΣ , συνήθως απομονώνει τη μία ή την άλλη πλευρά των παραπάνω στόχων και προσπαθεί να τρομοκρατήσει το λαό.

 Δεν θα πούμε ψέματα, όπως κάνουν αυτοί! Η επιλογή της σύγκρουσης  με την ΕΕ θα έχει κόστος. Είναι όμως αναγκαία γιατί η παραμονή σε αυτήν  έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος, «αίμα, πόνο και δάκρυα» για την κοινωνική πλειοψηφία.

Το δίλημμα ‘’ευρώ  ή δραχμή’’ είναι παραπλανητικό. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ, δεν είναι για εμάς απλά ένα τεχνικό ζήτημα, δε σημαίνει ένα άλλο νόμισμα με συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αντίθετα:  Η Έξοδος από το ευρώ και η συνολική ρήξη με την ΕΕ, καθώς και η ανατροπή των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών για να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής ζωή των εργαζομένων και μια άλλη πορεία της χώρας, είναι δύο παράλληλες αλληλοσυμπληρούμενες και αξεχώριστες επιλογές.

Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματά τους:

• ‘’Ευρώ ή πτώχευση και επιστροφή στη δραχμή;’’ Η νομισματική πολιτική αποτελεί ειδική μορφή, μέρος της γενικότερης οικονομικής πολιτικής που ασκείται κάθε φορά. Η παραμονή στο ευρώ, στην ΟΝΕ  και την ΕΕ, η νέα δανειακή σύμβαση, τα νέα μνημόνια, τα  “Σύμφωνα Σταθερότητας”,  τα “Σύμφωνα για το ευρώ”, οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού και με μαθηματική ακρίβεια στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.  Άρα έξω για πάντα από το ευρώ και την ΕΕ! Υποστηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ανεξαρτήτως ονομασίας (δραχμή, μνα, τάλαντο, φοίνικας ή όπως αλλιώς και αν λέγεται) σαν μέρος μιας γενικότερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζόμενων και σε βάρος του κεφαλαίου.
• ‘’Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης με  επικίνδυνες διεθνείς συνέπειες’’. Αυτό ούτε απαραίτητο είναι, αλλά ούτε και ζημιογόνο για τα λαϊκά συμφέροντα. Τέλειωσε η εποχή που η αστική τάξη παρουσίαζε τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας.
• ‘’Η εισαγωγή νέου νομίσματος, θα οδηγήσει σε άμεση  μεγάλη υποτίμηση  έναντι του ευρώ’’.  Οι εκτιμήσει για την έκταση της υποτίμησης είναι αστήριχτες. Η θεωρία ότι το ευρώ θα παραμένει σταθερό είναι αυθαίρετη. Η εμπειρία της Αργεντινής ή/και της Ισλανδίας, δεν συνηγορεί σε αυτή τη κινδυνολογία. ‘Άλλωστε, στο όνομα της μη αποχώρησης από το ευρώ ήδη υποτιμήθηκε κατά 40-50% το βιοτικό μας επίπεδο – πράγμα που δεν θα είχε γίνει αν είχαμε βγει από το ευρώ και κηρύξει στάση πληρωμών ήδη από το 2009.
• ‘’Θα υπάρξει εκτίναξη πληθωρισμού, που θα εξανεμίσει το λαϊκό εισόδημα’’. Καμία σοβαρή μελέτη οικονομολόγων δεν υποστηρίζει παρατεταμένη ύπαρξη υψηλού πληθωρισμού για μεγάλο διάστημα. Αντίθετα, όλες οι δημοσιευμένες μελέτες, κάνουν λόγο για  άνοδο του πληθωρισμού, αλλά πτώση σε ένα χρόνο σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία   Αργεντινής  και Ισλανδίας.
• ‘’Η ωφέλεια των εξαγωγών από την έξοδο του ευρώ και την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα είναι προσωρινή και επισφαλής, λόγω και της εξάρτησης των εξαγώγιμων προϊόντων από εισαγώγιμες πρώτες ύλες κλπ’’.  Στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής  παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανασχεδιασμού της οικονομίας, μπορούν να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, αλλά και να μειωθεί η ανάγκη πολλών εισαγωγών. Αναφερόμαστε φυσικά σε ένα άλλο πλαίσιο οικονομικής οργάνωσης με βάση τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, που στις σημερινές συνθήκες προϋποθέτουν κυριολεκτικά την εξαθλίωση και συντριβή του κόσμου της εργασίας.
• ‘’ Θα υπάρξει αύξηση του δημόσιου χρέους, μιας και αυτό θα είναι σε ευρώ το οποίο θα υπερτιμηθεί έναντι του νέου νομίσματος’’.  Αυτό δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, μιας και μεγάλο μέρος του χρέους υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αλλά, το βασικότερο,  η επιλογή πρέπει να είναι  η άρνηση και όχι η πληρωμή του χρέους.
• ‘’Οι προτεινόμενες λύσεις εκτός ευρώ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του πρωτογενούς ελλείμματος’’. Το ερώτημα είναι πλαστό. Ως πρωτογενές έλλειμμα ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στις τρέχουσες δαπάνες και τα τρέχοντα έσοδα  μέσα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Το πρωτογενές έλλειμμα προκύπτει αν από το έλλειμμα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού, αφαιρεθούν οι τόκοι και τα χρεολύσια των δανείων του δημοσίου. Επομένως το πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα έχει άμεση σχέση με την γενικότερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται και όχι μόνο ή κυρίως με το νόμισμα της χώρας. Το πρωτογενές έλλειμμα προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις επιδοτήσεις προς το μεγάλο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Προέρχεται από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές για να δημιουργήσουν δήθεν θέσεις εργασίας. Αλήθεια, πόσα δις εκατ. ευρώ έχουν χαθεί από τα δημόσια έσοδα λόγω της συνεχούς μείωσης των φορολογικών συντελεστών των ΑΕ και των ΕΠΕ; Πόσα δις ευρώ έχουν χαριστεί με τα κάθε είδους “αφορολόγητα αποθεματικά” και τους “αναπτυξιακούς νόμους” που απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τη φορολογία; Πόσα δις έχουν δοθεί για τη συμμετοχή των ελληνικών στρατευμάτων  στις δολοφονικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ κατά των λαών όλου του κόσμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ); Πόσα δις είναι οι υπερτιμολογήσεις των κάθε είδους δημόσιων προμηθειών που καλείται να πληρώσει ο  λαός;
• ‘’Θα υπάρξει πρόβλημα με βασικά εισαγόμενα  προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κλπ), των οποίων οι τιμές θα απογειωθούν’’.  Πρόκειται για σκόπιμη διόγκωση του προβλήματος. Η τιμή των καυσίμων μπορεί να συγκρατηθεί με δραστική μείωση της κρατικής φορολογίας που επιβάλλεται επί της τιμής πώλησής τους. Βασικά προϊόντα μπορούν να επιδοτηθούν από το κράτος με τον ταυτόχρονο έλεγχο των τιμών. Η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και όχι του μέγιστου κέρδους, θα διευκολύνει  τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Θα στηρίξει τους υπάρχοντες κλάδους, θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής. Θα αντιστρέψει τη σχέση εισαγωγών- εξαγωγών θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο  στη μείωση του ελλείμματος  του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και  θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συναλλαγματικών διαθεσίμων.

Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!

Να φύγουμε τώρα  από τη φυλακή  του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και  συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής  της ΕΕ.  Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και  λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!

Σ’ αυτό τον αγώνα δε θα ‘μαστε μόνοι μας. Το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακόμα και στις χώρες του «σταθερού» βορρά δείχνουν το πιο απεχθές τους πρόσωπο ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.

Οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ευρώπης είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν την μαύρη συμμαχία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για να μπορέσουν να οικοδομήσουν τη δική τους διεθνιστική ενότητα για την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, για την πολιτική χειραφέτηση και τελικά για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο δρόμος δεν είναι απλά εφικτός, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και το λαό, αλλά και για μια προοπτική αξιοβίωτης ζωής.

Lucio Magri (1932-2011)

Ο Λούτσιο Μάγκρι, ιδρυτική φυσιογνωμία της αριστερής εφημερίδας Il Manifesto, και σημαντικός άνθρωπος του δημοκρατικού κομμουνισμού, πέθανε με υποβοηθούμενη ευθανασία στην Ελβετία. Και πάνω στο πτώμα του τα γνωστά κοράκια άρχισαν να κρώζουν: πέθανε ο «ουτοπιστής» γιατί –λένε- δεν άντεξε να βλέπει τον κόσμο να μην ακολουθεί την «ουτοπία του». Το έγραψε η Repubblica και το αναπαράγουν τα δικά μας αγράμματα μήντια.

Αντί δικού μου σχολιασμού, παραθέτω ένα εξαιρετικό  κείμενο του Παναγιώτη Σωτήρη, που φτάνει στην καρδιά του ερωτήματος “ποιος ήταν ο Μάγκρι και σε τι συνεισέφερε στον Κομμουνισμό”

Για τον Λούτσιο Μάγκρι και τις διαδρομές του Ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η απόφαση του Λούτσιο Μάγκρι να βάλει τέλος σε μια ζωή που έδειχνε να μην έχει πια νόημα ερμηνεύτηκε από διάφορούς ως την αδυναμία ενός ανθρώπου του ευρωπαϊκού κομμουνισμού του 20^ου αιώνα να συνυπάρξει με την σύγχρονη ιταλική και παγκόσμια πραγματικότητα και τις προκλήσεις της. Άλλοι θα θρηνήσουν την απώλεια μιας ιστορικής φυσιογνωμίας της Αριστεράς, με τον γνωστό τρόπο της αναδρομικής δικαίωσης των τεθνεώτων. Άλλοι, λίγο πιο προσεκτικοί θα θυμηθούν και τις – υπαρκτές – παλινωδίες του ίδιου του Μάγκρι στην πολιτική του διαδρομή. Αυτό, όμως, που έλλειψε σε όλη αυτή τη συζήτηση ήταν μια πιο προσεκτική αποτίμηση της συμβολής που όντως είχε ο Μάγκρι και το ρεύμα στο οποίο συμμετείχε στην υπόθεση της ανανέωσης της επαναστατικής στρατηγικής.

Και αυτό γιατί ο Μάγκρι υπήρξε κομμάτι μιας ευρύτερης συλλογικής προσπάθειας που βγήκε από την καρδιά του Ιταλικού Κομμουνισμού και ταυτόχρονα προσπάθησε να τον αμφισβητήσει ή να τον μετατοπίσει προς τα Αριστερά, συλλογική προσπάθεια που αποτυπώθηκε στο περιοδικό – αργότερα εφημερίδα – Il Manifesto και την πολιτική ομάδα γύρω από αυτό.

Σε αντίθεση με άλλα κομμάτια της Ιταλικής επαναστατικής Αριστεράς της δεκαετίας του 1970 το Manifesto έβγαινε από την καρδιά του Ιταλικού κομμουνισμού. Άλλωστε, όλα τα βασικά πρώτα στελέχη του ήταν και στελέχη του ΙΚΚ, όπως η Ροσάνα Ροσσάντα, τέως βουλευτίνα, τέως υπεύθυνη του πολιτιστικού τομέα και μέλος της ΚΕ, ο Άλντο Νάτολι, παρτιζάνος, τέως βουλευτής και μέλος της ΚΕ ή ο Λουίτζι Πίντορ δημοσιογράφος και μέλος της Κ.Ε. Ο Μάγκρι με τη σειρά του, μέλος του κόμματος από τη δεκαετία του 1950, είχε ήδη σημαντική δράση ως διανοούμενος και στέλεχος του κόμματος.

Απογοητευμένοι από τα όρια, πολιτικά και θεωρητικά, της παραδοσιακής αριστερής πτέρυγας του ΙΚΚ, που τα εξέφραζε σε όλη τη δεκαετία του 1960 Ο Πιέτρο Ινγκράο, δοκιμάζουν μια πολύ πιο βαθιά κριτική, που προσπάθησε να διαφοροποιηθεί τόσο από τη μετάλλαξη του σοβιετικού δρόμου για το σοσιαλισμό, όσο όμως και από τη γραμμή του μετωπισμού, των «δομικών μεταρρυθμίσεων» και του «δημοκρατικού δρόμου» που κυρίως επεξεργάστηκε ο Παλμίρο Τολιάτι για το ΙΚΚ. Η γραμμή του ΙΚΚ ήταν μια γραμμή αντιφατική, που την ίδια στιγμή που διεκδικούσε ανεξαρτησία απέναντι στο ΚΚΣΕ και επέτρεπε ένα μεγάλο άνοιγμα στην κοινωνία και μια εντυπωσιακή ηγεμονία μέσα σε εργατικά και λαϊκά στρώματα, στην πραγματικότητα δεν απαντούσε το ερώτημα της επαναστατικής ρήξης. Ήταν μια στρατηγική που έφτασε στα όρια της με το τεράστιο κύμα κοινωνικών αγώνων που συντάραξε την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αποκορύφωμα το «Θερμό φθινόπωρο» του 1969 και την αδυναμία του ΙΚΚ να ανοίξει δρόμους επαναστατικής ρήξης.

Σε αυτό το τοπίο γεννιέται το Manifesto, που δοκιμάζει μια πρωτότυπη σύνθεση ανάμεσα στην κληρονομιά του Γκράμσι και του Ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος, τις εμπειρίες από τους εργατικούς και σπουδαστικούς αγώνες, τις εξελίξεις στο διεθνές κομμουνιστικού κίνημα από την «Άνοιξη της Πράγας» μέχρι την Πολιτιστική Επανάσταση και σε αυτή τη βάση να επεξεργαστεί μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική.

Είναι μια δουλειά συλλογική που πολύ νωρίς στοιχίζει την αποπομπή από το ΙΚΚ και σε μια δραματική συνεδρίαση της Κ.Ε. το Νοέμβριο του 1969 απομακρύνονται από το Κόμμα. Ο Άλντο Νάτολι απαντά «Δεν χρειάζεσαι κομματική ταυτότητα για να είσαι κομμουνιστής».

Σε αυτό το πλαίσιο επεξεργάζονται ένα σύνολο θέσεων που αποτέλεσαν ίσως ό,τι πιο προχωρημένο έφτασε η ευρωπαϊκή επαναστατική αριστερά εκείνα τα χρόνια. Αξίζει κανείς να αναζητήσει τα κείμενα για σχολείο, για τα εργατικά συμβούλια και κυρίως τις περίφημες «Θέσεις για τον Κομμουνισμό», ένα συλλογικό κείμενο που συμπυκνώνει ταυτόχρονα την πολιτική κληρονομιά του ευρωπαϊκού κομμουνιστικού κινήματος, τους επαναστατικούς ανέμους από την ανατολή και την Πολιτιστική Επανάσταση αλλά και την εμπειρία του παγκόσμιου «1968».Απαλλαγμένο από τον καταναγκαστικό οικονομισμό αρκετών τοποθετήσεων από το τροτσικιστικό ρεύμα, χωρίς τη μονοδιάστατη επικέντρωση στο εργοστάσιο ως το μόνο κοινωνικό χώρο που σφράγισε ιστορικά το ρεύμα του εργατισμού, υπερβαίνοντας τον απλό κινηματισμό άλλων τάσεων, μακριά από την άκριτη κινεζοφιλία των μαοϊκών τάσεων, το Manifesto αναμετρήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη τάση με αυτά τα κομβικά ερωτήματα. Πάνω από όλα σε ρήξη με όλη τη λογική των σταδίων που σφράγισε τον κομμουνιστικό ρεφορμισμό, υπερασπίστηκαν την ωριμότητα του κομμουνισμού ως δυνατότητας μέσα στην εκρηκτική όξυνση των αντιφάσεων και σε αυτή τη φάση θα προτείνουν τον ευρύτερο συντονισμό όλων των δυνάμεων της ιταλικής επαναστατικής αριστερά σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο.

Σε αυτή τη συλλογική δουλειά ο Μάγκρι, συνδιευθυντής του περιοδικού Il Manifesto και μετά με βασικό ρόλο στην καθημερινή εφημερίδα από το 1971, θα παίξει βασικό ρόλο, ενώ σημαντική θα είναι η θεωρητική του παραγωγή. Αξίζει για παράδειγμα να διαβάσει κάνεις το κείμενό του Για ένα σύγχρονο μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα  (Σύγχρονα Κείμενα, 1975) για να δει το θεωρητικό βάθος της σκέψης του.

Η μετέπειτα διαδρομή του Manifesto και του ίδιου του Μάγκρι, σφραγίζεται από τις αντιφάσεις της Ιταλικής επαναστατικής Αριστεράς και την προσπάθεια πολιτικής συγκρότησης, μέσα από το PDUP per il Communismo (Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό) και τις προσπάθειες για κοινό κατέβασμα της επαναστατικής αριστεράς. Θα σφραγιστεί από την αδυναμία να αμφισβητηθεί η ηγεμονία του ΙΚΚ, από την κρίση των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς αρχικά αλλά και της εργατικής αυτονομίας αργότερα, την τραγική κατάληξη όσων επέλεξαν το δρόμο της ένοπλης πάλης, τον Ιστορικό Συμβιβασμό και τις ήττες του εργατικού κινήματος μετά το 1980. Ενώ η Ροσσάντα θα αφιερωθεί περισσότερο στην εφημερίδα Il Manifesto, άλλοι όπως ο Μάγκρι ή η Λουτσιάνα Καστελίνα θα επιλέξουν το δρόμο της επιστροφή στο ΙΚΚ TO 1984. Με τη δεξιά στροφή και την εγκατάλειψη του κομμουνιστικού χαρακτήρα το 1989 ο Μάγκρι θα στηρίξει την ίδρυση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης. Μετά το 1995 ο Μάγκρι θα συμμετέχει στο εγχείρημα του «Κινήματος των Ενωτικών Κομμουνιστών» που θα έρθει σε ρήξη με την επανίδρυση στο όνομα μιας ευρύτερης ενότητας της Αριστεράς, αν και τελικά ο ίδιος ο Μάγκρι, σε αντίθεση με άλλα στελέχη του εγχειρήματος δεν θα γίνει μέλος των «Δημοκρατικών της Αριστεράς» (του κόμματος του Ντ’Αλέμα και του Βελτρόνι) επιστρέφοντας στο ρόλο του δημοσιογράφου στο Manifesto, με ιδιαίτερη συνεισφορά ιδίως στο θεωρητικό ένθετό του. Το 2009 κυκλοφόρησε Ο ράφτης της Ουλμ, μια μεγάλη ιστορική αποτίμηση της πορείας του Ιταλικού Κομμουνισμού, ένα βιβλίο πλούσιο και σημαντικό, αποτίμηση μιας διαδρομής και συμπύκνωση μιας πείρας σημαντικής.

Ο Λούτσιο Μάγκρι επέλεξε ο ίδιος πότε να φύγει από τη ζωή με αξιοπρέπεια. Τόσο το έργο του, όμως, όπως και η εμπειρία των εγχειρημάτων στα οποία συνέβαλε, αποτελούν κρίσιμες παρακαταθήκες που αξίζει να μελετηθούν. Ας του δώσουμε επομένως τον τελευταίο λόγο:

«Είμαι ένα ζωντανό αποθηκευμένο ιδιωτικό αρχείο. Για κάποιον που είναι ήδη ηλικιωμένος, η απομόνωση έχει μια ορισμένη αξιοπρέπεια. Όμως, για έναν κομμουνιστή, η απομόνωση είναι η μεγαλύτερη αμαρτία. Ο «τελευταίος των Μοϊκανών» μπορεί να είναι μια μυθική μορφή, αλλά ο μοναχικός κομμουνιστής, ο «θυμωμένος γέρος», κινδυνεύει να γίνει περίγελος εάν δεν παραμερίσει. […]

 Δεν είναι αλήθεια ότι το παρελθόν – των κομμουνιστών ή και οποιουδήποτε άλλου – ήταν προδιαγεγραμμένο, όπως δεν είναι αλήθεια ότι το μέλλον είναι πλήρως στα χέρια των νέων που θα έρθουν. Ο «γερο-τυφλοπόντικας» σκάβει το χώμα, αλλά καθώς είναι τυφλός δεν ξέρει από πού έρχεται και πού πάει. Μπορεί και να σκάβει σε κύκλους. Και αυτοί που δεν πίστεψαν ούτε πρόκειται ποτέ να πιστέψουν στη Θεία Πρόνοια πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους για να τον καταλάβουν και να τον βοηθήσουν να βρει το δρόμο του.»

Πηγή: Η Λέσχη 

Η ανάγκη ενός Αριστερού πολιτικού μετώπου (και γιατί η Αριστερά δε “σήκωσε το γάντι” στο Δημοψήφισμα)

Αναδημοσιεύω από το site της  Ανυπότακτης Πολιτείας  κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες και άξιες προσοχής σκέψεις του Χρήστου Πατούχα.

_____

Είναι πλέον φανερό, ότι η οξύτατη πολιτική κρίση των τελευταίων ημερών, δείχνει να ξεπερνιέται με συντεταγμένο τρόπο. Οδευουμε προς την ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος μέσω των εκλογών σε τρεις έως τέσσερεις μήνες.

Προφανώς,οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που έχουν στην αναφορά τους το λαϊκό κίνημα,θα δώσουν και αυτές την πολιτική εκλογική μάχη προσδοκώντας βελτίωση των συσχετισμών. Εκτιμώ ότι δεν προσδοκούν ανατροπή των συσχετισμών, γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον εφικτό. Φυσικά, σε αυτή την πορεία αποκατάστασης της ισορροπίας του συστήματος, η χώρα θα αλυσοδεθεί για τις επόμενες τρεις – τέσσερεις δεκαετίες!

Υπήρχε δυνατότητα ανατροπής; Υπήρξε ευκαιρία που χάθηκε;

Για να ανιχνεύσουμε την απάντηση στο ερώτημα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στον τελευταίο χρόνο.

Μετά την ψήφιση του μνημονίου και τους πανηγυρισμούς που την συνόδεψαν,άρχισε η καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων. Δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών αφαιρούνται, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι καταδικάζονται στην ανεργία και τον υποσιτισμό, η εθνική ανεξαρτησία της χώρας φαλκιδεύεται, οι εργασιακές σχέσεις αποδομούνται, η κοινωνική προστασία διαλύεται, η νεολαία δεν έχει κανένα μέλλον και προσπαθεί να μεταναστεύσει,το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων κάθε μέρα συρρικνώνεται, αλεπάλληλα βάρβαρα φορολογικά μέτρα φορτώνονται στις πλάτες μικρομεσαίων και μισθωτών σχεδόν κάθε δεύτερη βδομάδα. Εν τέλει είναι πολύ ακριβό το τίμημα της «σωτηρίας». Και το πληρώνουν μόνο οι μη έχοντες.

Αλλά αυτό είναι το σχέδιο. Αυτό ήταν το σχέδιο από την αρχή. Κανένας σήμερα δεν δικαιούται να το αγνοεί.

Φυσικά, από την αρχή της εφαρμογής του δόγματος της «Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας», αλλά πολύ πιο γρήγορα στην δεκαετία της Ευρωζώνης, φρόντισαν να έχει η χώρα μας απαλλαγεί από κάθε σοβαρή παραγωγική δραστηριότητα, φρόντισαν να έχει το πιο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο της ιστορίας της, ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας της οικονομίας της καταστράφηκε ολοσχερώς, ο υπερδανεισμός γνώρισε πρωτοφανείς διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό,ότι στην δεκαετία 2001-2010, ο δανεισμός ξεπέρασε τα 470 δις Ευρώ χωρίς αυτά του μνημονίου. Το 90% και περισσότερο, χρησιμοποιήθηκε για την αποπληρωμή τοκοχρεωλυσίων!

Στο σημείο αυτό πρέπει να διαλυθεί και ο εξής μύθος: Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια υπερχρεώθηκαν όλα τα νοικοκυριά και σήμερα απειλούνται με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις. Γίνεται συστηματική προσπάθεια αυτό να αποδοθεί μόνο στην καταναλωτική συνείδηση των πολιτών. Για να αποκρύψουν την διαρκή συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος στα χρόνια της προετοιμασίας για την ένταξη στην Ευρωζώνη και στην άμεση υποτίμησή του, όταν έγινε η ένταξη.

Με την πλήρη διάψευση των προεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, την ψήφιση του μνημονίου και την οικονομική και πολιτική υποδούλωση της χώρας, ο λαός άρχισε να αντιδρά. Την καταιγίδα των μέτρων ακολούθησαν μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις. Σπασμωδικά στην αρχή, με μαζικότερο τρόπο στην συνέχεια, προσχώρησαν ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Στρώματα που βαθμιαία, αλλά για πρώτη φορά αμφισβητούν τις πολιτικές προτεραιότητες και επιλογές του συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι απεργιακές και οι άλλες κινητοποιήσεις, πολύ γρήγορα προσδιόρισαν τα συνθήματα και τα αιτήματά τους, σύμφωνα με τις πολιτικές ανάγκες: Να φύγει η κυβέρνηση της υποταγής και της εκποίησης της χώρας. Ήρθε στη συνέχεια το κίνημα των πλατειών. Κίνημα πρωτόγνωρης σύνθεσης και μαζικότητας. Οι οργανωμένες δυνάμεις, ιδιαιτέρως η Αριστερά, το βαθμολόγησαν πρόχειρα. Στη δική τους ορολογία, αποτέλεσε μία «μικροαστική» και αδιέξοδη διαμαρτυρία. Ελάχιστοι το απέδωσαν στη συγκέντρωση για πάρα πολύ χρόνο, μεγάλου θυμού και κοινωνικής κατακραυγής. Ελάχιστοι βρήκαν σε αυτό, την ανασφάλεια, τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, τις συνέπειες της βάρβαρης επίθεσης επί δικαίων και αδίκων. Ελάχιστοι τέλος από την επίσημη αριστερά, απέδωσαν το κίνημα αυτό στα πολιτικά και ιδεολογικά ελλείμματα ή στην απουσία αξιοπιστίας της ίδιας της αριστεράς. Κι όμως! Το κίνημα των πλατειών, συνεβαλλε με αποφασιστικό τρόπο, στην ταχύτατη χρεοκοπία συνολικά του πολιτικού συστήματος. Φυσικά, παρατηρήθηκαν και λανθασμένες γενικεύσεις. Όπως ότι δεν έβγαζαν από το κάδρο των ευθυνών την κοινοβουλευτική αλλά και την υπόλοιπη αριστερά. Πολλές φορές την ταύτισαν με το σύστημα. Αυτό ήταν όμως το μικρότερο κακό.

Σε κάθε περίπτωση η ποιότητα της πολιτικής σου σε εξαιρεί ή σε ταυτίζει με το σύστημα!

Όμως, έγινε φανερό,ιδιαίτερα από το καλοκαίρι και μετά, ότι το λαϊκό κίνημα, ήταν σε μετωπική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Παπανδρεου, με το πολιτικό σύστημα εξουσίας, με την Τρόικα και την Ε.Ε., με το διεθνές τοκογλυφικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και το Δ.Ν.Τ. απέρριπτε όχι μόνο τα κυβερνητικά μέτρα, αλλά το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο στο σύνολό του. Απέρριπτε το χρέος στο σύνολό του. Το χρέος είναι της ελάχιστης και παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των κυβερνήσεών της, τίποτα δεν χρωστάει ο λαός.

Ας σκεφτεί ο καθένας σήμερα, τις θέσεις,που υποστήριζε και υποστηρίζει ακόμα ο ΣΥΝ, ας σκεφτεί ότι το ΚΚΕ, προσχώρησε στο μέτωπο της άρνησης του χρέους μόλις πρόσφατα και μάλιστα με θολό τρόπο.

Γίνεται σήμερα εντελώς φανερό, ότι δεν αρκούν οι αοριστίες των δήθεν στρατηγικών στόχων. Δεν αρκούν ούτε οι διακηρύξεις για κάποια αόριστη «λαϊκή εξουσία», ούτε οι διακηρύξεις για κυβέρνηση με «επίκεντρο» την αριστερά. Χρειάζεται πολύ σαφής προγραμματική επεξεργασία, χρειάζονται πειστικές απαντήσεις για το σήμερα. Την κοινωνία δεν την πείθουν οι αριστερές «ατάκες», ούτε ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι ηγεμονισμοί, ούτε ο καλοστρωμένος παράδεισος των εκλογικών ποσοστών. Άλλωστε, όλοι γνωρίζουν ότι τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Ο κόσμος θέλει να ξέρει τα πώς και τα γιατί. Πώς δεν θα πεινάσει, πώς θα εξασφαλίσει μέλλον για τα παιδιά του, πώς θα έχει τις τύχες του στα δικά του χέρια. Ακόμα, το πώς θα ξεφύγει η χώρα από το καθεστώς της ύπατης αρμοστείας, που όμοιό του έχει να γνωρίσει από την εποχή των Βαυαρών. Και μας ξενίζει η άποψη, ότι δεν πρόκειται για καθεστώς κατοχής αλλά για ενδοκαπιταλιστικές διαφορές. Πώς θα αναταχθεί η οικονομική ζωή, πώς θα οργανωθεί η παραγωγική της αναδιάρθρωση.

Όλα αυτά αποτελούν τον αναγκαίο προγραμματικό λόγο και κανένας δεν μπορεί να τα ξεπερνάει με γενικότητες.

Ωστόσο για το πολιτικά πρακτέο της αριστεράς,υπάρχουν ακόμα άλυτα θέματα και κρίσιμα αναπάντητα ερωτήματα. Αν αφήσουμε στην άκρη τον φανατισμό των κομματικών ακροατηρίων, την καθυστερημένη προγονολατρεία και την, πολλές φορές, σκόπιμη ιστορική ισοπέδωση, τότε ο καλόπιστος αγωνιστής της αριστεράς, εξακολουθεί να έχει απαιτήσεις. Απαιτήσεις για την πολιτική επάρκεια, την αναγκαία διορατικότητα, για την υπέρβαση της μονομανίας και των αλαθήτων, το σταμάτημα της πελαγοδρόμησης ανάμεσα στο «φιλοευρωπαισμό» και την θεσμολαγνεία που συνολικά υποτάσσουν την πολιτική σε μονοδρόμους.

Και πρέπει να αναφέρουμε σαν συμπέρασμα όλων των παραπάνω, ότι δεν υπάρχει δρόμος νίκης για την αριστερά, δεν υπάρχει δρόμος νίκης για τον λαό, χωρίς ενιαίο πολιτικό στόχο, χωρίς ενιαίο μέτωπο πάλης. Όσοι σήμερα επιμένουν στην μοναχική τους ευδαιμονία, θα διαπιστώσουν πολύ σύντομα ότι δεν είναι αρκετό. Ότι η, ακόμα και θεαματική, βελτίωση των εκλογικών επιδόσεων της κοινοβουλευτικής αριστεράς, δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε ικανή συνθήκη για να ανοίξει δρόμους για το μέλλον. Ενδεχομένως να αποτελέσει παράγοντα ισορροπίας του συστήματος, αλλά στην νίκη του λαού δεν οδηγεί.

Ας επανέλθουμε όμως στο αρχικό μας ερώτημα: Μήπως υπήρξε ευκαιρία για συνολική ανατροπή ή έστω για μεγάλες ρωγμές;

Να δούμε συνοπτικά τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Της περίφημης συμφωνίας της 26 Οκτωβρίου, προηγήθηκε μία ακόμα καταιγίδα αντιλαϊκών και φοροεισπρακτικών μέτρων. Πολυνομοσχέδιο, εργασιακή εφεδρεία και ταυτόχρονα η εκδήλωση πρωτοφανών σε όγκο και μαχητικότητα εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων. Ο κ. Παπανδρέου θριαμβολογώντας μαζί με τον κ. Βενιζέλο, έχει το ένα μάτι του άγρυπνο για να αντιμετωπίσει ακόμα και την απίθανη περίπτωση η συμφωνία να καταψηφιστεί. Και τότε υπήρξε η «άφρων» για πολλούς εξαγγελία του δημοψηφίσματος. Είναι βέβαιο ότι τον κ. Παπανδρέου δεν τον έπιασε ξαφνικά κρίση δημοκρατικής ευαισθησίας. Αλλά δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε τώρα την ενέργεια αυτή. Το αποτέλεσμα ωστόσο προκάλεσε τρόμο στις λεγόμενες αγορές, στα επιτελεία της Ε.Ε., στους εγχώριους εκπροσώπους της μονόδρομης «Ευρωπαϊκής προοπτικής». Ο Βενιζέλος, ολόκληρο το Σημιτικό εκσυγχρονιστικό μπλόκ, η Ν.Δ., ο Καρατζαφέρης, η Μπακογιάννη, ο Κουβέλης, ο ΣΕΒ, κάθε υπαρκτή ή ανύπαρκτη δύναμη, όλοι μαζί πανικόβλητοι, όρμησαν να κατασπαράξουν τον Παπανδρέου. Με δηλώσεις της πιο άκρατης υποτέλειας. Αυτό ήταν το τέλος του Παπανδρέου. Συνοδεύτηκε από την ωμή και την πλέον ιταμή παρέμβαση Μέρκελ και Σαρκοζί που υπαγόρευσαν τα πάντα. Και όλες οι μάσκες έπεσαν! Ο κ. Σαμαράς έσπευσε να δηλώσει την αποδοχή της δανειακής σύμβασης, όπως και να δηλώσει την στήριξή του στην «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας».

Όμως, στον γράφοντα, πιστεύω και σε πολλούς ακόμα, κατάπληξη προκάλεσε η αμηχανία των κομμάτων της αριστεράς.

Γιατί άραγε δεν σήκωσαν το γάντι; Γιατί δεν είπαν πάμε στο δημοψήφισμα; Τόση έλλειψη εμπιστοσύνης έχουν στο λαό και στην κρίση του; Ή μήπως τρόμαξαν περισσότερο από τους άλλους;

Η αλήθεια είναι ότι απέφυγαν την μετωπική σύγκρουση. Κρύφτηκαν πίσω από την πολιτική χρεοκοπία του Παπανδρέου. Δημιούργησαν πλαστό δίλημμα ανάμεσα στο δημοψήφισμα και τις εκλογές. Προσωπικά εκτιμώ, ότι, αν δεν κρύβονται άλλες προθέσεις, που η ιστορία θα τις κρίνει, πάσχουν από αδυναμία εξέτασης και αξιολόγησης των πολιτικών κρίσεων, από αδυναμία βαθμολόγησης του λαϊκού φρονήματος και των λεγόμενων αντικειμενικών συνθηκών.

Το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ, θα αποτελούσε κορυφαία και συνολικής σύγκρουσης μάχη. Μάχη που θα είχε αντιπάλους το λαό και τις δυνάμεις που τον στηρίζουν και τις δυνάμεις από την άλλη της εξάρτησης, της πλουτοκρατίας, της υποτέλειας, των μνημονιων, της διατήρησης του συστήματος που εξαθλιώνει το λαό και ξεπουλάει την χώρα. Από τη μια ο λαός που μάχεται να επιβιώσει και από την άλλη οι θηριοδαμαστές του.

Το δημοψήφισμα, θα δημιουργούσε εκ των πραγμάτων πολύ γρήγορα ένα καθαρό, ευρύτατο,κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα ξεπερνούσε χρόνιες αγκυλώσεις και θα γεφύρωνε υπαρκτές ή πλασματικές διαφορές. Πιστεύω δε, ότι λύση του δημοψηφίσματος δεν πρέπει να φύγει από την ατζέντα των διεκδικήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι πρέπει να πιστέψουμε, ότι ο λαός μπορεί να νικήσει. Οι ανεξάντλητες δυνάμεις του έρχονται από τις μακροχρόνιες αγωνιστικές του καταβολές. Ο καθένας μας πρέπει να είναι παρών και όλοι θα κριθούμε.

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Ευρωπαίους, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Στίχοι: Wolf Birman

Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος