Η Δημοκρατία δε μένει πια εδώ (Χρονικό του Συντάγματος-videos+photos)

#GRcops

Θεωρώ τύχη το ότι σήμερα δεν υπήρξε νεκρός στο Σύνταγμα.
Βέβαια, οι 99 (επίσημα,γιατί ανεπίσημα ξεπερνάνε τους 600) τραυματίες, δεν είναι και μικρός απολογισμός.
Τραγικός απολογισμός.
Όχι, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, αλλά είναι γεγονός πως όλοι -ακόμα και οι πιο έμπειροι στην κρατική καταστολή- εξεπλάγησαν με την έκταση της βίας, την δολοφονικά εκτεταμένη χρήση χημικών και την απίστευτη μανία των αστυνομικών.


Από χθες, Τρίτη 28 Ιουνίου, ήταν προφανές πως οι εντολές των αστυνομικών ήταν να απωθούν τους διαδηλωτές διαρκώς με τακτική ρίψη χημικών ενάντια σε ειρηνικά διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές.
Σήμερα αυτή η στάση έγινε ακόμα πιο σκληρή: αναίτια χρήση χημικών και ξύλο -πολύ ξύλο.

Επίθεση με χημικά στο Ιατρείο της Πλατείας (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.





"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.



"500 Ευρώ θα πάρετε και σεις ρε γαμώτο" - (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.


Σήμερα το βράδυ (Τετάρτη 29/6) τα ΜΑΤ είχαν αποκλείσει τη Φιλελλήνων από το ύψος της Σταδίου μέχρι την Γεωργίου Σουρή. Σκοπός  ήταν -προφανώς- η παρεμπόδιση προσέλευσης στην πλατεία. Ο κόσμος είχε μεταφερθεί στην Ερμού και την Καραγιώργη Σερβίας. Αυτό ,όμως,δεν ήταν αρκετό για τις δημοκρατικές δυνάμεις καταστολής. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα φρόντιζαν να εκτοξεύουν χημικά στην Ερμού και στην καραγιώργη Σερβίας, θέλοντας να προωθήσουν τον κόσμο ακόμα χαμηλότερα και ακόμη μακρύτερα από την -έτσι κι αλλιώς ερειπωμένη- πλατεία.
Προσωπικά, το εξέλαβα ως ένα παιχνίδι για σπάσιμο νεύρων: άφηναν τον κόσμο να φτάσει κοντά στη Φιλελλήνων και τότε έριχναν χημικά για να τον απωθήσουν ξανά προς τα κάτω. Κάθε φορά κατάφερναν να δημιουργήσουν πανικό σε αυτούς που βρίσκονταν ψηλά στην Ερμού, με αποτέλεσμα να παρατηρείται ένα διαρκές μπρος πίσω και ένα ποδοβολητό δίχως νόημα. 


Η ατμόσφαιρα, όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, ήταν αποπνικτική. 
Κάτι τα δακρυγόνα, κάτι οι φωτιές στα οδοφράγματα (οι οποίες έκαιγαν όση ποσότητα χημικών είχε κατακαθίσει στο έδαφος ,δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο μόλυνσης του αέρα) και ο λαιμός ήταν διαρκώς ερεθισμένος, τα μάτια δακρυσμένα και οι μύτες τρεχάμενες.
Ο πιο οικείος ήχος ήταν αυτός των κροτίδων και των φτερνισμάτων. 

Γύρω στις 40 μηχανές του σώματος ΔΙΑΣ παρέλασαν ανάμεσα στο πλήθος  στην  Οδό Νίκης, διασχίζοντας κάθετα την Ερμού, όπου υπήρχε πολύς κόσμος συγκεντρωμένος. Ο κόσμος τους χειροκροτούσε ειρωνικά κι αυτοί,με περισσό θράσος, ανταπέδιδαν τα χειροκροτήματα με ειρωνικές χειρονομίες (ψηλά τον αντίχειρα),παλαμάκια και επευφημίες.

Κάποια στιγμή, όταν οι δύο διμοιρίες στη Σταδίου αποχώρησαν για αλλαγή βάρδιας, άνοιξε ένα πέρασμα προς την πλατεία. Κατευθυνθήκαμε προς τα κει. Η εικόνα ήταν σπαρακτική. Όπου κι αν πατούσες, ένιωθες στο πέλμα σου τα θραύσματα ,τα αποκαΐδια και τη βρώμα ενός πολέμου που απλά είχε διακοπεί προσωρινά.

Ελάχιστα άτομα παρέμεναν εκεί, τα περισσότερα εκ των οποίων κατέβαλλαν ηρωικές προσπάθειες (με αντίπαλο τις απάνθρωπες συνθήκες) να καθαρίσουν με όποιο μέσο μπορούσαν την πλατεία.
Αλλά ήταν λίγοι... 
Οι περισσότερες σκηνές ήταν ισοπεδωμένες- λεηλατημένες καλύτερα.
Ο φίλος που ήταν μαζί μου ,μου είπε : "Τάσο, τώρα δεν κλαίω από τα δακρυγόνα...".
Τον πίστεψα.
Κανένα τεχνητά δημιουργημένο δάκρυ δε συγκρινόταν με το δάκρυ της πίκρας που έτρεξε εκείνη τη στιγμή.
Όμως αυτά είναι μόνο αντικείμενα και μέσα μου ξέρω καλά πως οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν αξία.
Και οι άνθρωποι που είδα εγώ, οι άνθρωποι στους οποίους θέλω να πιστεύω, πάλευαν ακόμα και εκείνη την ύστατη ώρα.
Όχι με σκυμμένα κεφάλια, αλλά με χαμόγελο. Ίσως και με μια πίκρα. Αλλά δεν την άφησαν να φανεί.
Τα μάτια εξέπεμπαν μιαν αποφασιστικότητα που δεν είχα ξαναδεί. Είναι κι αυτοί αποφασισμένοι να μείνουν εκεί με κάθε τίμημα. Όπως ήμασταν κι εμείς αποφασισμένοι να μη μασήσουμε σε καμία επίδειξη δύναμης και τσαμπουκά (συνάντησα κάμποσες μέσα στις 4 ώρες που περιφέρθηκα στο Σύνταγμα απόψε).


Έτσι είχαν τα πράγματα κι απόψε. Θα ήταν ανόητο να κάνω προβλέψεις. Αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο. 
Αν είσαι Αθήνα και δεν κατέβηκες λόγω φόβου, σε παρακαλώ θερμά:
Έλα, δε θα είσαι μόνος - θα είμαστε κι εμείς δίπλα σου. όλοι σαν ένα σώμα.


Καλό κουράγιο και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα αδέρφια που θα περάσουν τη νύχτα τους στο Σύνταγμα, για να το βρούμε εμείς κι αύριο ελεύθερο.
Σας το χρωστάμε αδέρφια. Όλη η κοινωνία σας το χρωστά, κι ας μην το ξέρει...

"Κουκουλοφόρος" ,με χειροβομβίδα κρότου-λάμψης στην τσέπη, στρέφεται προς τους αστυνομικούς και πιάνουν "ψιλή" κουβέντα! Μάλλον θα γνωρίζονταν από παλιές συρράξεις...

Μαντεύω ότι κι αυτός εργαζόμενος της ΕΘΕΛ θα είναι...

Update: Συνέντευξη από υπάλληλο του ΜΕΤΡΟ:

Ξεκίνησε- φόρα τη μάσκα σου...

Αγαπητέ αναγνώστη,

αυτή είναι μια ανοικτή επιστολή προς την καρδιά σου, από έναν τύπο σαν κι εσένα.

Έναν τύπο που θέλει να λέγεται "άνθρωπος".

Έναν άνθρωπο που θέλει να ακούει στο όνομα "πολίτης".

Έναν πολίτη που γουστάρει να συνοδεύεται από το επίθετο "ενεργός".

Ναι, αυτό που έγινε σήμερα ήταν σφαγή.

Αποκαλυπτική μαρτυρία από την επίθεση των ΜΑΤ στο Σύνταγμα

(Πέρα από την ανάγνωση του κειμένου, δείτε οπωσδήποτε και τα βίντεο που καταμαρτυρούν του λόγου το αληθές)


Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου


«Δε με νοιάζει αν με λερώσεις, μόνο την περούκα πρόσεχε. Ρίξε μου κι άλλο. Τσούζουν τα μάτια μου…»

Ήταν μία γυναίκα κοντά στα εξήντα. Είχε χάσει για μερικά λεπτά την όρασή της από τα δακρυγόνα. Την όραση και την αναπνοή της. Είχε καταληφθεί από αυτόν τον πανικό των πρώτων δευτερολέπτων που μοιραία προκαλεί η αίσθηση ασφυξίας και το κάψιμο στους πνεύμονες. Δεν έβρισκε τους δικούς της. Κάποιος την μετέφερε ως την καρέκλα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα από τα μικρόφωνα, εκεί όπου ο εκφωνητής προσπαθούσε κόντρα στο τοξικό νέφος να καθησυχάσει τους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος. Την ψέκαζαν με Maalox για να την ανακουφίσουν όταν εκείνη σήκωσε την περούκα αποκαλύπτοντας τους γυμνούς από την χημειοθεραπεία κροτάφους της.

Οργή,βγες έξω,εσύ !

Άλλη μια διαδήλωση.
Άλλη μια πορεία.
Άλλη μια μέρα χαμένη για την ανατροπή.


Ξέρω,"η ανατροπή δεν έρχεται σε μια μέρα",θα μου πείτε.
"Δίκιο έχετε",θα σας πω.


Όμως η εξέγερση έρχεται σε μία και μόνο στιγμή.


Η αγανάκτηση είναι πολλή.
Ο θυμός επίσης.
Ο κόσμος δεν ξέρει πως να διαχειριστεί αυτά τα έντονα αισθήματα αδικίας που τον πνίγουν.


Φωνάζει, βρίζει, ίσως τα βράδια στο σπίτι του να κάθεται να κλαίει για τα χαμένα, ίσως να μην τον παίρνει καν ο ύπνος σκεπτόμενος τα δύσκολα που έρχονται.


Όμως αυτά δεν αρκούν.


Ο κόσμος πρέπει να πάψει να φοβάται.


Και αυτός ο φόβος, πέρα από την εγγενή του πλευρά που αφορά το φόβο στο άγνωστο, έχει κατασκευαστεί μεθοδικά από την προπαγάνδα των πολιτικών και των υποδούλων τους ΜΜΕ.


"Αν πτωχεύσουμε θα πεινάσετε"
"Αν αντιδράσετε θα σας καταστείλουμε βίαια"
"Αν δε μας ψηφίσετε θα μείνετε ακυβέρνητοι"
"Αν βγούμε από την ΕΕ θα χαθούμε"
"Αν προσπαθήσουμε μόνοι μας θα αποτύχουμε"




Και ο κόσμος, στην πλειοψηφία του αδαής και κοινωνικοπολιτικά αστοιχείωτος, τα πιστεύει αυτά.


Όχι,δε θα χαϊδέψω αυτιά σήμερα.
Κοιμόμαστε.
Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα,καθώς έχω σίγουρα πολλά ακόμα να μάθω για αυτό το σαθρό και σκοτεινό Σύστημα και για τους μηχανισμούς του.


Η λήθη είναι βαθιά, είτε σας αρέσει είτε όχι.
Η αποχαύνωση έχει χτυπήσει κεντρικό νεύρο και έχει επιφέρει ιδεολογική και κοινωνική παραλυσία.


Κι αν κάτι μας έχει μείνει ως ελπίδα, αυτό είναι η οργή.


Η οργή που δεν αρκεί να τη διοχετεύουμε στα καφενεία, σε φιλικές συζητήσεις και στο τζάμι της τηλεόρασης όταν τα παπαγαλάκια ανακοινώνουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.


Η οργή πρέπει να βγει στους δρόμους.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.


Την ψήφο σου την πούλησες, ή καλύτερα, τους επέτρεψες να την εξαγοράσουν. Μην τους δωρίσεις και τη ζωή σου.


Και μην ακούς εμένα να σου λέω "μην".
Βγες έξω και βρες το δίκιο σου.
Όσο κάθεσαι στον καναπέ συμβάλεις  στο έγκλημα. Και αυτό το έγκλημα αφορά εσένα. Άρα αυτοκτονείς.


Αν θες να αυτοκτονήσεις, δικαίωμά σου.
Εγώ ,παρόλα αυτά, θα φωνάζω και για σένα.
Γιατί ξέρω πως δεν είσαι χειρότερος από μένα. Απλά είσαι πιο φοβισμένος. Και κανείς δε γεννήθηκε ατρόμητος.


Ξέρω όμως πως με αυτά που θα δεις παρακάτω δε θα τρομάξεις.
Θα οργιστείς.
Δε θα τρομάξεις με τη βίαιη καταστολή.
Δε θα τρομάξεις με την μπότα στο κεφάλι ενός αβοήθητου.
Δε θα τρομάξεις με τα γκλοπ που πέφτουν με μανία πάνω στο ανυπεράσπιστο κορμί.


Θα οργιστείς που άφησες τόσο καιρό τον εαυτό σου να πιστεύει πως η οργή σου ήταν αδικαιολόγητη.


Ε,λοιπόν, δεν ήταν.


Αυτοί σε κλέβουν
Αυτοί σε πουλάνε
Αυτοί σε κοροϊδεύουν
Αυτοί σε βαράνε


Εσύ τους ψήφισες. Εσύ τους έδωσες το δικαίωμα να σε βιάζουν. Εσύ να τους το πάρεις πίσω.
Εσύ, όχι ο διπλανός σου. Πρωταρχικά εσύ.


Βγες έξω, υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα.
Θα τους καταλάβεις όταν τους δεις.
Είναι αυτοί που περιμένουν από το διπλανό τους.
Μόνο που, αυτή τη φορά, ο διπλανός τους θα είσαι ΕΣΥ. Και δε θα φοβάστε τίποτα.









Είναι γνωστό πως ατρόμητος είναι αυτός που χτυπάει αλύπητα έναν ήδη παραδομένο και ανήμπορο εχθρό. Δικαίως, λοιπόν, θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε ως ατρόμητους αυτούς τους φιλειρηνικούς ΜΑΤατζήδες. 










Υ.Γ: Το blogger εδώ και 36 ώρες αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Όλες αυτές τις ώρες, ήταν αδύνατο να αναρτήσει κανείς άρθρο. Επιπλέον, πολλά άρθρα "χάθηκαν". Ένα από αυτά ήταν και το παρόν. Ευτυχώς είχα αποθηκευμένο ένα προσχέδιο. Δυστυχώς κάποιες πληροφορίες λείπουν,αλλά φαντάζομαι πως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία,αφού αφορούσαν στο ενημερωτικό κομμάτι, το οποίο έχει εξελιχθεί από τη στιγμή που πρωτοαναρτήθηκε το άρθρο.

Δεν τους Πέρασε

Η Κυβέρνηση κατάλαβε ,ύστερα από 5 μήνες παράλογης αντιμετώπισης, πως το ζήτημα της Κερατέας είναι πολιτικό και όχι αστυνομικό.


Βέβαια, αυτό ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενο.


Ή αυτό θα συνέβαινε, ή θα κατέβαζε τα στρατά στο Λαύριο.


Ευτυχώς για όλους, επέλεξε να κάνει το πρώτο.


Βέβαια, είναι ν'απορεί κάποιος πώς μια δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση (εδώ γελάμε λίγο) χρειάστηκε πέντε ολόκληρους μήνες να συνειδητοποιήσει το αυτονόητο. Μάλλον φταίει το δόγμα Παπανδρέου "Πάμε για την επανάσταση του αυτονόητου" (εδώ γελάμε πολύ).


Άμεση ήταν και η ταύτιση του Κυβερνητικού Τηλεοπτικού σταθμού (το MEGA εννοώ,όχι τη ΝΕΤ- μην μπερδεύεστε).


Οι αξιόπιστοι και αμερόληπτοι εκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι του έσπευσαν να καταλογίσουν ευθύνες (με καθυστέρηση5 μηνών,αλλά δεν πα στο γέρο-διάολο) στην Κυβέρνηση που τόσο καιρό δεν έκανε το αυτονόητο (το οποίο οι ίδιοι δεν είχαν ούτε μια φορά επισημάνει,αλλά δεν πα στο γέρο-διάολο).


Ξαφνικά, το ΠαΣοΚ έγινε αυτό το δημοκρατικό κόμμα που όλοι αγαπήσαμε.
Επιτέλους συνετίστηκε, άκουσε τις εύλογες φωνές διαμαρτυρίας των κατοίκων Λαυρεωτικής και ξανά προς τη δόξα τραβά. (το σκηνικό μυρίζει εκλογές και άμβλυνση της αντίδρασης στην καταστολή που έχει αναπτύξει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου,αλλά δε θα το σχολιάσω περαιτέρω - καιρός γαρ εγγύς)




Φυσικά,μου είναι λίγο δύσκολο να ξεχάσω τα δακρυγόνα που έφαγα στο Σύνταγμα (παραλίγο να μείνω στον τόπο από ασφυξία) και το ξύλο που μας κερνάνε οι ειρηνικές δυνάμεις καταστολής του "Δημοκρατικού" ΠαΣοΚ.
Επίσης δύσκολο μου είναι να ξεχάσω τη μια ζωή που χάθηκε στον αγώνα της Κερατέας ,καθώς και τον καρκίνο που μοίρασαν αθρόα στους κατοίκους της κωμόπολης (αλήθεια,γνωρίζετε ότι τα δακρυγόνα στον πόλεμο θεωρούνται απαγορευμένα σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα Χημικά Όπλα, της Σύμβασης του Παρισιού του 1993, και του Πρωτοκόλλου της Γενεύης του ΟΗΕ ; )


Μα ακόμα πιο δύσκολο μου είναι να ξεχάσω εκείνες τις περιβόητες φρουρές γύρω από μια μπουλντόζα.
Γιατί περισσότερο από την έλλειψη δημοκρατίας, με ενοχλεί η βασιλεία της βλακείας. Και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Δε θα ξεχάσω, λοιπόν, πως όλους αυτούς τους μήνες, η δημοκρατική κυβέρνηση της πρώην-Ελλάδας σκόρπισε ξύλο και αρρώστια προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα ορισμένων εργολάβων-εργοδοτών (οι ρόλοι είναι δυσδιάκριτοι, αφού ουσιαστικά τύποι όπως ο Μπόμπολας μπορούν να ρίξουν την Κυβέρνηση αυτή μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα μέσω της τηλεοπτικής τους προπαγάνδας).


Και τώρα που το ανέφερα, μήπως η κριτική που ασκείται προς την Κυβέρνηση από το έγκριτο αυτό σταθμό είναι μια μικρή υπενθύμιση;
"Προσέξτε, γιατί άμα γουστάρουμε σας ρίχνουμε αύριο το πρωί".


Δεν ξέρω... Εικασίες κάνω.
Αλλά δε μου φαντάζει αδύνατο. Τουναντίον, μου φαίνεται πολύ πιθανό.


Σίγουρα όμως, αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως άλλος ένας κοινωνικός αγώνας δικαιώθηκε και -προς ώρας- κερδήθηκε.
Με θυσίες, με μια ανθρώπινη ζωή χαμένη, με ώρες αγωνίας για τους κατοίκους, με μίσος που αναπόφευκτα αναπτύχθηκε από και προς τα δύο στρατόπεδα. 
Αλλά η μάχη κερδήθηκε. 
Και σίγουρα άξιζε...


Οπότε, δεν τσιμπάμε πια σε τσιτάτα του στυλ "έλα μωρέ,τίποτα δε θα αλλάξει, ό,τι και να κάνουμε εμείς θα περάσει τελικά το δικό τους".


Στην Κερατέα δεν πέρασε.


Στο χέρι μας είναι να μην τους περάσει. Τίποτα που να μας αδικεί. Τίποτα που να μας σκλαβώνει.
Στο χέρι μας είναι...