Μια πλατεία-μια χώρα-μια λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Γράφει ο Μάριος Αθανασίου 




Δε μιλάω εκ μέρους κανενός και δεν αξιώνω καμία προσωπική προβολή,θέλω μόνο να καταθέσω τις σκέψεις μου ,που μπορεί να είναι και λάθος και να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους που δεν έχουν επαφή με την πλατεία, ηθελημένα ή οχι.
Η πλατεία δεν είναι αγανακτισμένη, πολύ περισσότερο δε,μέσα σε εισαγωγικά. Αγανακτισμένος είσαι όταν δε βρίσκεις να παρκάρεις . Είναι κάτι πολύ περισσότερο-είναι οργισμένη,είναι σκεπτόμενη,είναι πολιτική,είναι αλληλέγγυα,είναι ανθρώπινη. Ο χαρακτηρισμός "Αγανακτισμένοι" είναι πολύ πρόχειρος και ύποπτος.
Εδώ και 45 ημέρες άνθρωποι όλων των ηλικιών,των φύλων,των τάξεων,των πολιτικών πεποιθήσεων και οτι άλλο μας χώριζε ολα αυτά τα χρόνια συνυπάρχουν αρμονικά βοηθώντας με όλο τους το είναι σ ένα κοινό σκοπό, την Ελευθερία. Την ελευθερία της σκέψης,της γνώμης,της βούλησης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολλά μπορούν αμφισβητήσουν ή να τούς προσάψουν,αλλά ποτέ δε μπόρείς να πείς οτι δεν έχουν όραμα,στόχους,πολιτίκη σκέψη και θέληση.Οι πολίτες της χώρας συμμετέχουν ενεργα στα κοινά και ζητούν επανεγκαθίδρυση της δημοκρατίας,άμεση συμμετοχή με δημοψηφίσματα,ανακλητότητα βουλευτών,άρση βουλευτικής ασηλείας,επιτροπή λογιστικού ελέγχου,απόδοση ευθυνών. Αν ολα αυτά δεν ειναι πολιτική θέση, τι είναι; 
Αυτό που συμβαίνει δεν είναι μονο μια επανάσταση πολιτική αλλά ταυτόχρονα και μια επανάσταση πνεύματος και συνείδησης. Μια ανθρώπινη επανάσταση που τα αποτελέσματα της θα τα δούμε αργότερα.απλώς η πολιτική ηταν η πρώτη και η επείγουσα. Σε μια περίοδο πολιτικής ανυπαρξίας και στο τέλος μιάς εποχής κοινωνικής ασυδωσίας και ατομικισμού,ο λαός της χώρας μαζεύτηκε στις πλατείες για να αναδείξει ανθρώπινες αξίες και να φωνάξει οτι είμαστε όλοι μαζι και είμαστε ένα. Οτι το "εγω" τελείωσε και πάμε στο "εμείς". Αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων κι αν κάποιοι φοβούνται δεν είναι τα παιδιά στις πλατείες. Ειναι όλοι αυτοί που κατέχουν θέσεις ,αξιώματα και συμφέροντα στη καθεστηκυία τάξη που φεύγει και αρνούνται να το καταλάβουν και να το αποδεχτούν,γι αυτό είτε το πολεμάνε είτε προσπαθούν να το καπηλευτούν για να σε συνεχίσουν να σέρνονται και στη νεα εποχή. Σ' αυτούς θέλω να πώ με σιγουριά οτι δεν ανήκουν εδώ. Γιατί αν ηταν, θα το είχαν κάνει ηδη και δε θα περίμεναν τη σιγουριά των πολλών και αυτά τα ζώα τα μυρίζουμε απο μακρυά.
Αν αυτό είναι ενα παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα ,μην το περιμένετε στη γωνία για να του ασκήσετε κριτική, μην το αφήνετε να το βαράνε και μη περιμένετε να έχει αντιδράσεις ενηλικα και να σας φέρει το φαγήτο στο πιάτο. Καταλάβετέ το και βοηθήστε το. Καταλάβετε ποια είναι η ανάγκη που έσπρωξε τοσο κόσμο στις πλατείες.Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση..
Σκοπίμως δεν αναφέρομαι στα γεγονότα της 29ης Ιουλίου-αν και θα το ήθελα πολυ-για να μη χαθεί ο πραγματικός μας στόχος. Απλως θα ζητήσω συγνώμη εκ μέρους αυτών που δεν ζήτησαν...
Η νέα τάξη πραγμάτων περνάει πρώτα απο μέσα μας..το πρώτο βήμα εγινε! Καλό μας Ταξίδι...






*Ο Μάριος είναι στην Πλατεία από την αρχή του εγχειρήματος, έχει πιστέψει, έχει μιλήσει, έχει ποτιστεί με χημικά και παραμένει εκεί ως ένας ακόμα που παλεύει, απεκδυόμενος  την όποια φήμη και διασημότητα κουβαλάει από την καριέρα του. Και για όλους αυτούς τους λόγους, τον παραδέχομαι και τον συμπαθώ απεριόριστα.

Η Δημοκρατία δε μένει πια εδώ (Χρονικό του Συντάγματος-videos+photos)

#GRcops

Θεωρώ τύχη το ότι σήμερα δεν υπήρξε νεκρός στο Σύνταγμα.
Βέβαια, οι 99 (επίσημα,γιατί ανεπίσημα ξεπερνάνε τους 600) τραυματίες, δεν είναι και μικρός απολογισμός.
Τραγικός απολογισμός.
Όχι, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, αλλά είναι γεγονός πως όλοι -ακόμα και οι πιο έμπειροι στην κρατική καταστολή- εξεπλάγησαν με την έκταση της βίας, την δολοφονικά εκτεταμένη χρήση χημικών και την απίστευτη μανία των αστυνομικών.


Από χθες, Τρίτη 28 Ιουνίου, ήταν προφανές πως οι εντολές των αστυνομικών ήταν να απωθούν τους διαδηλωτές διαρκώς με τακτική ρίψη χημικών ενάντια σε ειρηνικά διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές.
Σήμερα αυτή η στάση έγινε ακόμα πιο σκληρή: αναίτια χρήση χημικών και ξύλο -πολύ ξύλο.

Επίθεση με χημικά στο Ιατρείο της Πλατείας (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.





"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.



"500 Ευρώ θα πάρετε και σεις ρε γαμώτο" - (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.


Σήμερα το βράδυ (Τετάρτη 29/6) τα ΜΑΤ είχαν αποκλείσει τη Φιλελλήνων από το ύψος της Σταδίου μέχρι την Γεωργίου Σουρή. Σκοπός  ήταν -προφανώς- η παρεμπόδιση προσέλευσης στην πλατεία. Ο κόσμος είχε μεταφερθεί στην Ερμού και την Καραγιώργη Σερβίας. Αυτό ,όμως,δεν ήταν αρκετό για τις δημοκρατικές δυνάμεις καταστολής. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα φρόντιζαν να εκτοξεύουν χημικά στην Ερμού και στην καραγιώργη Σερβίας, θέλοντας να προωθήσουν τον κόσμο ακόμα χαμηλότερα και ακόμη μακρύτερα από την -έτσι κι αλλιώς ερειπωμένη- πλατεία.
Προσωπικά, το εξέλαβα ως ένα παιχνίδι για σπάσιμο νεύρων: άφηναν τον κόσμο να φτάσει κοντά στη Φιλελλήνων και τότε έριχναν χημικά για να τον απωθήσουν ξανά προς τα κάτω. Κάθε φορά κατάφερναν να δημιουργήσουν πανικό σε αυτούς που βρίσκονταν ψηλά στην Ερμού, με αποτέλεσμα να παρατηρείται ένα διαρκές μπρος πίσω και ένα ποδοβολητό δίχως νόημα. 


Η ατμόσφαιρα, όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, ήταν αποπνικτική. 
Κάτι τα δακρυγόνα, κάτι οι φωτιές στα οδοφράγματα (οι οποίες έκαιγαν όση ποσότητα χημικών είχε κατακαθίσει στο έδαφος ,δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο μόλυνσης του αέρα) και ο λαιμός ήταν διαρκώς ερεθισμένος, τα μάτια δακρυσμένα και οι μύτες τρεχάμενες.
Ο πιο οικείος ήχος ήταν αυτός των κροτίδων και των φτερνισμάτων. 

Γύρω στις 40 μηχανές του σώματος ΔΙΑΣ παρέλασαν ανάμεσα στο πλήθος  στην  Οδό Νίκης, διασχίζοντας κάθετα την Ερμού, όπου υπήρχε πολύς κόσμος συγκεντρωμένος. Ο κόσμος τους χειροκροτούσε ειρωνικά κι αυτοί,με περισσό θράσος, ανταπέδιδαν τα χειροκροτήματα με ειρωνικές χειρονομίες (ψηλά τον αντίχειρα),παλαμάκια και επευφημίες.

Κάποια στιγμή, όταν οι δύο διμοιρίες στη Σταδίου αποχώρησαν για αλλαγή βάρδιας, άνοιξε ένα πέρασμα προς την πλατεία. Κατευθυνθήκαμε προς τα κει. Η εικόνα ήταν σπαρακτική. Όπου κι αν πατούσες, ένιωθες στο πέλμα σου τα θραύσματα ,τα αποκαΐδια και τη βρώμα ενός πολέμου που απλά είχε διακοπεί προσωρινά.

Ελάχιστα άτομα παρέμεναν εκεί, τα περισσότερα εκ των οποίων κατέβαλλαν ηρωικές προσπάθειες (με αντίπαλο τις απάνθρωπες συνθήκες) να καθαρίσουν με όποιο μέσο μπορούσαν την πλατεία.
Αλλά ήταν λίγοι... 
Οι περισσότερες σκηνές ήταν ισοπεδωμένες- λεηλατημένες καλύτερα.
Ο φίλος που ήταν μαζί μου ,μου είπε : "Τάσο, τώρα δεν κλαίω από τα δακρυγόνα...".
Τον πίστεψα.
Κανένα τεχνητά δημιουργημένο δάκρυ δε συγκρινόταν με το δάκρυ της πίκρας που έτρεξε εκείνη τη στιγμή.
Όμως αυτά είναι μόνο αντικείμενα και μέσα μου ξέρω καλά πως οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν αξία.
Και οι άνθρωποι που είδα εγώ, οι άνθρωποι στους οποίους θέλω να πιστεύω, πάλευαν ακόμα και εκείνη την ύστατη ώρα.
Όχι με σκυμμένα κεφάλια, αλλά με χαμόγελο. Ίσως και με μια πίκρα. Αλλά δεν την άφησαν να φανεί.
Τα μάτια εξέπεμπαν μιαν αποφασιστικότητα που δεν είχα ξαναδεί. Είναι κι αυτοί αποφασισμένοι να μείνουν εκεί με κάθε τίμημα. Όπως ήμασταν κι εμείς αποφασισμένοι να μη μασήσουμε σε καμία επίδειξη δύναμης και τσαμπουκά (συνάντησα κάμποσες μέσα στις 4 ώρες που περιφέρθηκα στο Σύνταγμα απόψε).


Έτσι είχαν τα πράγματα κι απόψε. Θα ήταν ανόητο να κάνω προβλέψεις. Αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο. 
Αν είσαι Αθήνα και δεν κατέβηκες λόγω φόβου, σε παρακαλώ θερμά:
Έλα, δε θα είσαι μόνος - θα είμαστε κι εμείς δίπλα σου. όλοι σαν ένα σώμα.


Καλό κουράγιο και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα αδέρφια που θα περάσουν τη νύχτα τους στο Σύνταγμα, για να το βρούμε εμείς κι αύριο ελεύθερο.
Σας το χρωστάμε αδέρφια. Όλη η κοινωνία σας το χρωστά, κι ας μην το ξέρει...

"Κουκουλοφόρος" ,με χειροβομβίδα κρότου-λάμψης στην τσέπη, στρέφεται προς τους αστυνομικούς και πιάνουν "ψιλή" κουβέντα! Μάλλον θα γνωρίζονταν από παλιές συρράξεις...

Μαντεύω ότι κι αυτός εργαζόμενος της ΕΘΕΛ θα είναι...

Update: Συνέντευξη από υπάλληλο του ΜΕΤΡΟ:

Ξεκίνησε- φόρα τη μάσκα σου...

Αγαπητέ αναγνώστη,

αυτή είναι μια ανοικτή επιστολή προς την καρδιά σου, από έναν τύπο σαν κι εσένα.

Έναν τύπο που θέλει να λέγεται "άνθρωπος".

Έναν άνθρωπο που θέλει να ακούει στο όνομα "πολίτης".

Έναν πολίτη που γουστάρει να συνοδεύεται από το επίθετο "ενεργός".

Ναι, αυτό που έγινε σήμερα ήταν σφαγή.

Αποκαλυπτική μαρτυρία από την επίθεση των ΜΑΤ στο Σύνταγμα

(Πέρα από την ανάγνωση του κειμένου, δείτε οπωσδήποτε και τα βίντεο που καταμαρτυρούν του λόγου το αληθές)


Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου


«Δε με νοιάζει αν με λερώσεις, μόνο την περούκα πρόσεχε. Ρίξε μου κι άλλο. Τσούζουν τα μάτια μου…»

Ήταν μία γυναίκα κοντά στα εξήντα. Είχε χάσει για μερικά λεπτά την όρασή της από τα δακρυγόνα. Την όραση και την αναπνοή της. Είχε καταληφθεί από αυτόν τον πανικό των πρώτων δευτερολέπτων που μοιραία προκαλεί η αίσθηση ασφυξίας και το κάψιμο στους πνεύμονες. Δεν έβρισκε τους δικούς της. Κάποιος την μετέφερε ως την καρέκλα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα από τα μικρόφωνα, εκεί όπου ο εκφωνητής προσπαθούσε κόντρα στο τοξικό νέφος να καθησυχάσει τους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος. Την ψέκαζαν με Maalox για να την ανακουφίσουν όταν εκείνη σήκωσε την περούκα αποκαλύπτοντας τους γυμνούς από την χημειοθεραπεία κροτάφους της.

Απλά Πολίτες...

Κάτι ξεκίνησε χθες, στις 25 του Μάη.


Ο κόσμος βγήκε έξω.
Ναι,πολύ κόσμος. Ετερόκλητος κόσμος.


Άλλοι με ιδεολογίες,άλλοι πάλι όχι. Άλλοι με κομματικές προσκολλήσεις,άλλοι ανεξάρτητοι. Άλλοι πρώην-βολεμένοι, άλλοι χρόνια ανένταχτοι στο Σύστημα.


Μα όλους τους ένωνε ένα πράμα : Ένα ζοφερό παρόν κι ένα ακόμα πιο σκοτεινό μέλλον.


Όλους τους ένωνε η αδικία.
Και μια ανάγκη παγκόσμια: να αποτινάξουμε από πάνω μας το Φόβο.
Το Φόβο για αλλαγή, το Φόβο για δράση.