ΠΑΜΕ όπως...ΠΑΣΚΕ!

Από  τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ

«…Όσα συνέβησαν χτες 25/10/2012 στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ μας αφορούν όλους και όλες! Σε μια συγκυρία με ανοιχτή κυβερνητική αστάθεια, η οποία - παρά τους θεατρινισμούς - στην πραγματικότητα αποδεικνύει και το φόβο που υπάρχει στο κυβερνητικό στρατόπεδο για τη λαϊκή οργή και την αντίσταση των εργαζόμενων, θα περίμενε κανείς το συνδικαλιστικό κίνημα να βγει μπροστά, ακριβώς αυτή τη στιγμή, και να καλέσει όλες τις κοινωνικές δυνάμεις για να τη μετατρέψει σε πραγματική πολιτική κρίση. Τώρα είναι η ώρα για να δώσουμε αγώνες όχι απλώς αποφασιστικούς αλλά νικηφόρους, για να απαλλαγούμε από αυτή την κυβέρνηση, την Τρόικα, την ΕΕ και το ΔΝΤ και την πολιτική τους.

Αντ’ αυτού, η εισήγηση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ ήταν «μία από τα ίδια», με μια γενική 24ωρη απεργία στις 9 Νοέμβρη, πολύμορφες δράσεις, συναυλία και άλλη μία απεργία την ημέρα πανευρωπαϊκής δράσης στις 14 Νοέμβρη (δηλαδή μετά την ψήφιση των μέτρων). Για άλλη μια φορά πρότειναν κινητοποιήσεις που δεν εντάσσονται σε κανένα σχέδιο ανατροπής των μέτρων και όχι απλώς πολιτικής διαμαρτυρίας.

Είναι προφανές πόσο μακριά από τις αγωνίες, τις ανάγκες και τις διαθέσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας βρίσκονται οι προτάσεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ. Αλλά και η ηγεσία της Αυτόνομης Παρέμβασης, που πρότεινε απογευματινή αντιφασιστική συναυλία στις 28 Οκτώβρη (όταν υπάρχουν ήδη καλέσματα συλλόγων και συλλογικοτήτων για παρέμβαση στις παρελάσεις), 48ωρη απεργία στις 8-9/11 και παρέθεσε αποσπασματικές κινηματικές δράσεις διαφόρων χώρων για να στηριχτούν από την ΑΔΕΔΥ, δεν φαίνεται να αφίσταται από τη λογική ότι τα μέτρα θα περάσουν ούτως ή άλλως.

Στην πορεία της συζήτησης, όμως, έγινε σαφές ότι η άνευρη πρόταση της Εκτελεστικής Επιτροπής δεν εξέφραζε ούτε καν κάποια από τα στελέχη των ίδιων των παρατάξεων που την παρουσίασαν! Η πίεση των εργαζόμενων για κινητοποιήσεις που θα έχουν πραγματικό περιεχόμενο ανατροπής, αποφάσεις σωματείων και Ομοσπονδιών που έχουν ήδη παρθεί, αλλά και η πρόταση των Παρεμβάσεων για γενική πολιτική απεργία διαρκείας (βλέπε στο τέλος), η οποία για πρώτη φορά πήρε 10 ψήφους (ενώ οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων είναι μόνο 4), τροποποίησαν τα πράγματα. Τελικά και η ΔΑΚΕ (αποδεκατισμένη, καθώς περισσότερα από τα μισά στελέχη της είχαν αποχωρήσει ήδη για να μην κληθούν να ψηφίσουν τίποτα...) διαφοροποιήθηκε από το πλαίσιο της ΕΕ και πρότεινε να αποφασιστεί απεργία για όλες τις μέρες που τα νέα μέτρα θα συζητιούνται στη Βουλή, καθώς και καταλήψεις στους χώρους δουλειάς με κάλυψη από την ΑΔΕΔΥ. Η ΠΑΣΚΕ, σε πανικό, υπαναχώρησε στην πρόταση να μην ψηφιστεί τίποτα πέρα από εξουσιοδότηση στην ΕΕ για να αποφασίσει, ενώ ο Γραμματέας της (ως άλλος κυβερνητικός εκπρόσωπος) απείλησε όσους συμμετέχουν σε κινηματικές διαδικασίες στις παρελάσεις.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις και η Αυτόνομη Παρέμβαση αποφάσισαν τελικά να στηρίξουν και την πρόταση της ΔΑΚΕ, προκειμένου να ψηφιστεί μια κινητοποίηση που θα δίνει στίγμα απεργιακού αγώνα που όντως βάζει στο στόχαστρο την ψήφιση των μέτρων.

Εκείνη τη στιγμή, ανέλπιστος σύμμαχος στην ΠΑΣΚΕ εμφανίστηκε το ΠΑΜΕ!

Με μεγάλα (και κούφια, όπως αποδείχτηκε) λόγια για το πολιτικό πλαίσιο και μια απίστευτης έντασης ρητορική απέναντι στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, και δη των Παρεμβάσεων, επειδή είχαν πρόταση για απεργία διαρκείας, αλλά και σε αντίθεση με τα όσα έλεγαν εδώ και δύο χρόνια για αποφασιστικούς αγώνες, μάς πληροφόρησαν ότι «τα μέτρα θα περάσουν ούτως ή άλλως (!)», και ζήτησαν να μην ψηφιστεί καμία άλλη απεργία εκτός από την 24ωρη στις 9/11, αλλά να ξεκινήσουν κλαδικοί αγώνες που θα μπλοκάρουν τα μέτρα στην πράξη μετά από την ψήφισή τους! Ο εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ έφτασε στο σημείο να επικαλείται την ετυμηγορία της ΓΣΕΕ (αν δεν συμφωνήσει και η ΓΣΕΕ να μην βάλουμε απεργία στις 14-11), να υπερηφανεύεται ότι η απεργία στις 18 Οκτώβρη ήταν πρόταση του ΠΑΜΕ που υπερψηφίστηκε από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, να μας ενημερώνει ότι δεν έχει σημασία η μορφή του αγώνα, αλλά ποιος τον καθοδηγεί. Τέλος, έφτασε να υπερασπιστεί τις μεμονωμένες 24ωρες απεργίες, τις οποίες η πλειονότητα των εργαζόμενων θεωρεί ντουφεκιές στον αέρα, λέγοντας ότι «και οι 26 μέρες απεργίας που έχουμε κάνει τα δύο τελευταία χρόνια είναι απεργία διαρκείας».

Ο κατήφορος αυτός δεν τελείωσε παρά με την υπερψήφιση, μαζί με την ΠΑΣΚΕ, του πλαισίου της ΕΕ, που πήρε 24 ψήφους, ενώ η πρόταση για απεργία όσες μέρες θα είναι το νομοσχέδιο με τα μέτρα στη Βουλή, που υπερψήφισαν όλοι οι άλλοι, πήρε 19 ψήφους. Είναι προφανές ότι οι 7 παρόντες ψήφοι του ΠΑΜΕ έκριναν τελικά το να μην πάρει η ΑΔΕΔΥ απόφαση για οτιδήποτε άλλο πέρα από μια 24ωρη απεργία!

Το χειρότερο είναι ότι το ΠΑΜΕ, μαζί με την ΠΑΣΚΕ, πρωταγωνίστησαν στη λογική πως «ότι και να κάνουμε τα μέτρα θα περάσουν». Οπότε τι; Να κρατήσουμε δυνάμεις για μετά; Για πότε; Για όταν θα έχει καταστεί πλήρης η φτωχοποίηση όλων μας και η ανεργία θα έχει ξεπεράσει το 1/3 του ενεργού πληθυσμού; Είναι πραγματικά κρίμα οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που έχουν βοηθήσει σε μεγάλους κλαδικούς αγώνες, που εκπροσωπούν εργαζομένους που πραγματικά έχουν παλέψει στους χώρους τους, να στρέφονται σε μια λογική φόβου προς τη δυνατότητα του μαζικού κινήματος πραγματικά να αποτρέψει τα μέτρα, την κυβέρνηση και την Τρόικα.

Η συνέχεια θα γραφτεί στις συνελεύσεις και στους δρόμους. Έχουμε μεγάλη ευθύνη όλοι και όλες μας, μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους ανεργίας, να ξεκινήσει ένας μαζικός και αποφασιστικός αγώνας ΠΡΙΝ την ψήφιση των μέτρων, για να μην κατατεθούν και να μην ψηφιστούν και για να απαλλαγούμε από αυτή την καταστροφική πολιτική…..»

Οι εκπρόσωποι των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ

Δέσποινα Κουτσούμπα, Θανάσης Τσιριγώτης, Ηλίας Σμήλιος, Γιάννης Λαθήρας

Εδώ η πρόταση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ:

ΠΡΟΤΑΣΗ

των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ προς το Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ (25/10/2012)

Για να μην περάσουν τα νέα μέτρα κυβέρνησης-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ. να καταργηθούν μνημόνια-δανειακή σύμβαση-εφαρμοστικοί νόμοι!

Για τη Διαγραφή του Χρέους!

Για το μισθό, τη δουλειά, τα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα!

Για να ξαναπάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε!

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ,

με τη μορφή 48ωρων επαναλαμβανόμενων από την Τετάρτη 31/10, αφού τα μέτρα ήδη εξαγγέλθηκαν και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κατατεθούν στη Βουλή και να ψηφιστούν,

-     ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ υπουργείων, δήμων και κεντρικών υπηρεσιών.

-    ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ σε όλες τις μεγάλες πόλεις.

- ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΛΑΪΚΗ-ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ, με μορφή, στόχους και περιεχόμενο που αποτυπώνονται στο σύνθημα: «Δε φεύγουμε, αν δε φύγουν αυτοί με τα μνημόνια και το χρέος τους!».

Στην πορεία για τη Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας:

α) καλούμε συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων για να αποφασίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την οργάνωση του αγώνα τους.

β) απευθύνουμε την πρόταση στη ΓΣΕΕ, τις Ομοσπονδίες και τα σωματεία του ιδιωτικού  τομέα, τις επαγγελματικές και συνταξιουχικές οργανώσεις, ενώ καλούνται σε κοινή δράση τους φοιτητικούς συλλόγους και τις τοπικές-κοινωνικές συλλογικότητες.

γ) καλούμε όλο το λαό σε εργατικές-λαϊκές-αντιφασιστικές διαδηλώσεις στις παρελάσεις 27ης και 28ης Οκτωβρίου.

δ) σε όλες τις μεγάλες πόλεις οργανώνουμε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων-υπηρεσιών, αποκλεισμούς και απογευματινά συλλαλητήρια με βάση το διακλαδικό συντονισμό και αποφάσεις Γεν. Συνελεύσεων πρωτοβάθμιων Σωματείων και Ομοσπονδιών.

Στα χέρια τα δικά μας

Παρατηρείται, τελευταία, μια έντονη δυσαρέσκεια για τον ΣΥΡΙΖΑ από ανθρώπους που τον στήριξαν στις περασμένες εκλογές. Κάτι οι δηλώσεις περί "υπεύθυνης αντιπολίτευσης", κάτι η απουσία από τους δρόμους και τα κινήματα καθ'όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, κάτι η πορεία δίπλα στους χρυσαυγίτες στις κινητοποιήσεις των ένστολων, κάτι τα άρθρα τύπου Ρένας Δούρου , έχει δημιουργηθεί μια -δικαιολογημένη- απογοήτευση στις τάξεις των ψηφοφόρων που του χάρισαν το αξιοπρόσεχτο ποσοστό του 27%.
Χωρίς να θέλω να επιδείξω κάποιου είδους οίηση, όλα αυτά ήταν λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένα. Ακολουθεί μια μικρή -πλην απαραίτητη- ανάλυση/αναδρομή:

Ο ΣΥΡΙΖΑ -κι ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά- είχε αρχίσει πριν ακόμη από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση να στρογγυλεύει το λόγο του, να μακιγιάρει τις ιδέες που μπορεί να φάνταζαν υπέρ του δέοντος "επαναστατικές" ή "ριζοσπαστικές", να δίνει διαπιστευτήρια στην ευρωπαϊκή ελίτ πως μια μπορεί να προσφέρει μια "εναλλακτική" λύση διαχείρισης της κρίσης, με σαφώς πιο αριστερό και φιλολαϊκό χαρακτήρα. Συμπτύσσωντας -ευφυώς,αλλά και στρεβλώς συνάμα- την πολιτική ατζέντα στο δίλημμα "μνημόνιο ή όχι" ,κατάφερε να ψηλαφίσει τις ανησυχίες του κόσμου που υποφέρει από τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές και να τον εκφράσει μέσα από μια φιλολαϊκή ρητορική και τακτική χάραξη. Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε ένα ρεύμα το οποίο με τη σειρά του έδωσε στην Αριστερά τα μεγαλύτερα ποσοστά που είχε ποτέ και διαμόρφωσε ένα εν δυνάμει ιστορικό μπλοκ.

Πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις είχα πει πολλάκις πως το μεγάλο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν το ότι δε μιλούσε για επανάσταση , αλλά το ότι δεν τόλμησε ούτε για μια στιγμή να αρθρώσει τον αναγκαίο ριζοσπαστικό λόγο, δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει τις απαραίτητες τομές που η συγκυρία απαιτεί για να ανασάνει ο λαός. Η εμμονική ,σχεδόν, προσκόλληση στην ΕΕ και στο Ευρώ, η αδυναμία του να αποταχθεί την ΕΕ ως μια ιμπεριαλιστική ένωση, οι παλινωδίες του περί διαγραφής του χρέους, οι αλληλοαντικρουόμενες δηλώσεις στελεχών του αναφορικά με τη ριζοσπαστικότητα του προγράμματός του,ήταν σαφείς ενδείξεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να ισορροπήσει πάνω σε δύο βάρκες που ,έτσι κι αλλιώς, εν μέσω ταξικής πόλωσης τραβούν ολοένα και πιο διαφορετικές πορείες.
Υπάρχει όμως κι άλλο ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε με αυτή την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ:
Άρχισε να αποχασματώνεται το κενό εκπροσώπησης το οποίο είχε δημιουργηθεί στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Έπειτα από 2 χρόνια τεράστιων κινητοποιήσεων, έπειτα από ένα συνεχές αγώνων -αυθόρμητων,όπως οι πλατείες, ή οργανωμένων- ο ΣΥΡΙΖΑ υποδήλωσε εξόχως φωναχτά "κάντε με Κυβέρνηση να λύσω εγώ τα προβλήματά σας". Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι προσδοκίες σε μια μεγάλη μάζα ανθρώπων , που πρόσφατα είχαν απαγκιστρωθεί από το νοσηρό αστικό δίπολο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, πως πλέον βρήκαν το λιμάνι τους, ένα λιμάνι που θα τους οδηγούσε ξανά σε ήρεμα νερά. Αυτές ακριβώς ήταν οι προσδοκίες που έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ το εντυπωσιακό 27%. Κι αυτές ακριβώς οι προσδοκίες είναι που μέρα με τη μέρα αρχίζουν να καταρρέουν.
Βλέπετε, φαίνεται πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝ) έχει ήδη διαλέξει βάρκα, και δεν είναι αυτή που πλέει προς την κατεύθυνση της ανατροπής του συστήματος, των ανυποχώρητων κοινωνικών αγώνων και της επαναστατικής προοπτικής. Η βάρκα του ΣΥΡΙΖΑ έχει βάλει ρότα για να γίνει η επόμενη Κυβέρνηση, χωρίς να υπάρχει καμία συζήτηση και κανένας προβληματισμός σχετικά με την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας (βασικά, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να διαχωρίσουν την κυβερνητική από την πολιτική εξουσία). Κοντολογίς, έχει βάλει ρότα για να γίνει μια ακόμα αστική κυβέρνηση, με πιο αριστερά χαρακτηριστικά. Ο παραλληλισμός του με το ΠΑΣΟΚ του '81 δεν είναι ανυπόστατος, αν και προσωπικά δεν υποπίπτω σε αυτό το ολίσθημα, αφενός επειδή ο λόγος του Α.Παπανδρέου ήταν σε ορισμένα ζητήματα πιο ριζοσπαστικός από αυτόν του Α.Τσίπρα και αφετέρου επειδή η συγκυρία είναι πολύ διαφορετική.

Η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ίδια: Κάντε με Κυβέρνηση. Αν μαζί με αυτό λάβουμε υπ'όψιν και το ότι η γραμμή βγαίνει από μια "φωτισμένη" ηγεσία και διαχέεται προς τα κάτω, πως η βάση δεν παίζει κανένα ρόλο στη λήψη αποφάσεων και χάραξης τακτικής, και πως επιδίωξη του κόμματος (οσονούπω) είναι η δημιουργία ενός ευρέως στρώματος οπαδών, τότε οδηγούμαστε αναπόφευκτα στο συμπέρασμα πως η ρότα -για την οποία μίλησα και πιο πάνω- οδηγεί στα γνωστά λημέρια της σοσιαλδημοκρατίας όπως αυτή έχει επιχειρηθεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, δηλαδή σε μια αμιγώς αστική διαχείριση της κρίσης.
Αν με ρωτούσατε πριν δυο μήνες σχετικά με την πορεία που θα τραβήξει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα σας έλεγα πως δεν έχει ακόμα καθοριστεί κι είναι υπό διακύβευση. Αν με ρωτήσετε σήμερα, θα σας πω ότι εν πολλοίς έχει κριθεί το μέλλον του εγχειρήματος.
Όπως και να'χει, η ανάγκη διεμβόλισης κόσμου που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εκλογές παραμένει επιτακτική. Αν κάτι κρίνω ως εξαιρετικης σημασίας, είναι να αντιληφθεί αυτός ο κόσμος πως δίχως τις αναγκαίες ρήξεις, δίχως τον δικό του αγώνα, δίχως τη χάραξη πολιτικής από τα κάτω, δίχως την ταξική του αλληλεγγύη  ,κανένας ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρόκειται να τον σώσει. Είναι μια σκληρή μάχη, μια μάχη με τη λογική της εκπροσώπησης που είχε καλλιεργηθεί τόσα χρόνια, είναι μια μάχη για την απόχτηση ταξικής συνείδησης, είναι όμως και μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί από τα λαϊκά στρώματα. Η ταξική πόλωση εντείνεται κι αργά ή γρήγορα ο καθένας θα πρέπει να διαλέξει πλευρά. Και μαζί με τον κόσμο θα πρέπει κι η Αριστερά να αναμετρηθεί με τον εαυτό της και τις παθογένειές της, μακριά από σεχταριστικές πολιτικές "μαγαζιού",μακριά από το σύνδρομο του "αλάθητου", μακριά από το στρογγύλεμα του λόγου της, μακριά από ανούσιους και υπερεπαναστατικούς αριστερισμούς, και κοντά σε ένα -απαραίτητο όσο ποτέ- μέτωπο ρήξης κι ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος. Μόνο έτσι, με μια Αριστερά εργαλείο στα χέρια των μαζών, μπορεί το λαϊκό κίνημα να γιγαντωθεί και να συντρίψει τους εκμεταλλευτές του και την ολοένα κι αυξανόμενη φασιστική απειλή. Μόνο μια τέτοια Αριστερά αρμόζει στις σημερινές συνθήκες.

Ευρώ ή Ραντεβού...

Κείμενό μου που αναρτήθηκε αρχικά στο babushka.gr 

Κάνοντας μια ανάγνωση στο αποτέλεσμα των εκλογών της 6^ης Μάη, μπορούμε ξεκάθαρα να δούμε πως το δίλημμα που πρωτοστάτησε σε αυτές ήταν το «Μνημόνιο ή όχι». Ήταν ένα πραγματικό, ένα υπαρκτό δίλημμα (και όχι «ψευτοδίλημμα», όπως υποστηρίζει πχ το ΚΚΕ) και η απάντηση που δόθηκε από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ήταν εκκωφαντική: Όχι Μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καρπώθηκε τα μέγιστα από αυτή τη διάθεση και την αποφασιστικότητα του κόσμου να κάνει το πρώτο βήμα, το βήμα δηλαδή της άρνησης ,της απονομιμοποίησης των Μνημονίων. Κι αυτό το πρώτο βήμα ,ανεξάρτητα αν τώρα μας φαίνεται «προφανές» ή «σίγουρο», μέχρι πριν λίγο καιρό αποτελούσε απλά μιαν ελπίδα για τις δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος.

Στις επερχόμενες εκλογές της 17^ης Ιούνη, διαφαίνεται πως το δίλημμα θα είναι ξανά το ίδιο, αναβαθμισμένο με την πραγματική προοπτική μιας Αριστερής κυβέρνησης.

Ο λαός όμως, έχοντας κάνει το πρώτο βήμα, είναι θαρρώ έτοιμος να πάει τη σκέψη του και τον προβληματισμό του ακόμα πιο βαθιά, στη ρίζα όλων των Μνημονίων και των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων που τα συνοδεύουν: Στην ίδια την ΕΕ και την ευρωζώνη.

Είναι υποτιμητικό για έναν λαό που εδώ και 2 χρόνια είναι σχεδόν καθημερινά στους δρόμους να θεωρούμε πως δεν είναι έτοιμος να βρεθεί αντιμέτωπος με τέτοια –πολύ σημαντικά πράγματι- διλήμματα. Το «μέσα ή έξω από το € και την ΕΕ» είναι ένα πραγματικό ερώτημα που αρχίζει να τίθεται επιτακτικά πλέον κι από τις ίδιες τις αστικές συστηματικές δυνάμεις, έστω και εν είδη εκβιασμού. Η Αριστερά από τη μεριά της (κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ) , αντί να σηκώσει το γάντι και να ζυμώσει όλον αυτόν τον κόσμο που την εμπιστεύθηκε και στους δρόμους αλλά και στην κάλπη, περιορίζεται σε μια φοβική στάση απέναντι σε αυτό το ερώτημα, δίνοντας μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα διαπιστευτήρια για τις φιλο-ΕΕ διαθέσεις της. Από το «ακύρωση όλων των Μνημονίων» πήγαμε στην «νομική ακύρωση κάποιων μέτρων», ύστερα στην «πολιτική ακύρωση κάποιων μέτρων» και τελικά στην «επαναδιαπραγμάτευση». Κι όλα αυτά υπό το φόβο της αντίδρασης του εκλογικού σώματος στην περίπτωση που θα ετίθετο καθάρια κι επιτακτικά το δίλημμα «ευρώ ή όχι».

Αυτό που πρέπει να καταλάβει ο κόσμος είναι το εξής απλό: Τα Μνημόνια, πέραν του ρόλου του οδοστρωτήρα των μέχρι τώρα λαϊκών και εργασιακών κεκτημένων, έχουν κι ακόμη έναν ρόλο: αυτόν του εγγυητή πως θα παραμείνουμε στο Ευρώ. Κοντολογίς, τα ίδια τα Μνημόνια είναι αυτά που σιγουρεύουν πως μια χώρα θα συνεχίσει να βρίσκεται μέσα σε αυτόν τον αντιλαϊκό ιμπεριαλιστικό μηχανισμό. Επομένως, μια άποψη που λέει πως είναι εφικτή η παραμονή στην ευρωζώνη και συνάμα η έξοδος από τα Μνημόνια, κάνει –εσκεμμένως ή ακουσίως- μια τρομερά στρεβλή ανάγνωση της ίδιας της πολιτικής της ΕΕ, του ίδιου του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού. Επιπρόσθετα, υποτιμά τις δυνάμεις του λαϊκού κινήματος και υποβιβάζει τα πραγματικά επίδικα τα οποία πλέον αφορούν άμεσα την ίδια την επιβίωση μεγάλης μερίδας του λαού.

Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι: δεν είναι η κάθε «δραχμή» καλή για το λαό. Ας μην ξεχνάμε πως εδώ και πολύ καιρό μειοψηφική μερίδα του εγχώριου Κεφαλαίου έχει συμφέρον από την έξοδο από το € και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Όταν τα πράγματα σφίξουν ακόμα πιο πολύ για την ευρωζώνη (η οποία παρεμπιπτόντως πάει με ακόμα πιο γοργά βήματα για φούντο), αυτή η μερίδα ίσως πάψει να είναι μειοψηφική. Εκτιμώ, δε, πως δε θα αργήσει η μέρα όπου η Δεξιά θα προτείνει η ίδια έναν εναλλακτικό δρόμο, έξω από το Ευρώ, περιγράφοντας έτσι μια αστική διαχείριση της εξόδου που σε καμία περίπτωση δε θα ωφελήσει το λαό (ίσα-ίσα θα τον καρατομήσει διπλά).

Αντί λοιπόν η Αριστερά να περιμένει σε ρόλο κομπάρσου να τεθεί το ζήτημα από τους αστούς, ας θέσει αυτή πρώτη ένα καθολικό και υψίστης σημασίας ερώτημα: «Μετά το Ευρώ,τι;»

Ας σταματήσει ,δηλαδή, να αναλώνεται δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα και εξηγώντας τα ανεξήγητα (πχ ότι είναι εφικτή η παραμονή σε ΕΕ-€ και παράλληλα η μακροχρόνια βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης του λαού) και  ας αρχίσει να ασχολείται με το πραγματικό επίδικο του πώς μπορεί να γίνει μια κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση ώστε ο λαός να αποτινάξει από τις πλάτες του το βραχνά του χρέους του Ευρώ και των Μνημονίων και πώς μπορεί να επωφεληθεί από αυτή τη μετάβαση.

Αν δε μιλήσουμε τώρα για την ανάγκη ύπαρξης αυτόνομης οικονομικής εθνικής οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, αν δε μιλήσουμε τώρα για την ανάγκη ρήξης με ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς που καταδυναστεύουν τις τύχες τόσων ευρωπαϊκών λαών, αν δε μιλήσουμε τώρα για την ανάγκη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, αν δε μιλήσουμε τώρα για την ανάγκη εθνικοποίησης των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων, αν δε μιλήσουμε τώρα για την ανάγκη του εργατικού ελέγχου του παραγόμενου πλούτου, πότε θα το κάνουμε;  Όταν θα έχει σκάσει η βόμβα της χρεωκοπίας στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ και οι αστικές δυνάμεις θα κάνουν πάρτι προπαγάνδας κατά όλης της Αριστεράς; Ή όταν θα αρχίσουν οι ναζί της ΧΑ να παίρνουν και επίσημα διαταγές από το αρχηγείο της ΕΛΑΣ για καταστολή των «αριστερών και κομμουνιστικών δυνάμεων»;

Η ώρα για το λαό να προβληματιστεί, να ζυμωθεί, να αποφασίσει και να τολμήσει είναι ΤΩΡΑ. Η ιστορία δε συγχωρεί αυτούς που αργούν στα ραντεβού τους. Και οι επόμενοι μήνες, ανεξαρτήτως του ποια κυβέρνηση θα  προκύψει, αποτελούν ίσως το πιο σημαντικό ραντεβού του λαού αυτού με την Ιστορία του.

ΥΓ: Το ραντεβού αυτό θα γίνει στους δρόμους κι όχι στους διαδρόμους. Ας είμαστε όλοι συνεπείς κι αποφασισμένοι…

Το Δόγμα του Σοκ

Όχι, δεν μπορεί να το ζω αυτό.
Πέμπτη, 7 Ιουνίου του 2012.

Άνανδρη επίθεση αρχινεοναζί της ΧΑ σε Λιάνα Καννέλη και Ρένα Δούρου. On camera, live. Ώρα 9:46 το πρωί.
Τέσσερις ώρες μετά, το κεντρικό δελτίο του MEGA στο πρώτο του θέμα κατακεραυνώνει τη συμπεριφορά κ την πράξη του αρχινεοναζί, δίχως να φείδεται χαρακτηρισμών του τύπου "τραμπούκος", "νεοναζί", "φασίστας".
Αφιερώνει 15 ολόκληρα λεπτά στο θέμα, προβάλλοντας τις τοποθετήσεις όλων των κομμάτων σχετικά με την επίθεση. Όλοι μιλούν για Φασισμό, όλοι καταδικάζουν τους τραμπούκους. Ναι, όλοι είναι Δημοκράτες. Και με αυτή την προβιά βγήκαν σήμερα στα κανάλια τους. Αλίμονο αν δεν καταδίκαζαν κι αυτό. Άλλωστε οι ίδιοι είναι που καταδικάζουν τη βία απ'όπου κι αν προέρχεται. Η Ντόρα μας προειδοποιεί για την "άνοδο των ναζί". Ο Βενιζέλος μιλά "για τον κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας".
Το θέμα τελειώνει με τον Καρατζαφέρη να λέει πως στην Ελλάδα δεν πέρασε ποτέ ο φασισμός.

Δεύτερο θέμα, η εισβολή διαρρηκτών σε σπίτια στην Παιανία. Δυο Αλβανοί (έτσι έλεγε το ρεπορτάζ) με μαχαίρια πήγαιναν από το ένα σπίτι στ'άλλο κι απ'τη μια αποτυχία στην άλλη. Μέσα σε λίγη ώρα, κι ενώ είχαν επιχειρήσει να διαρρήξουν ανεπιτυχώς κάμποσα σπίτια, όλη η γειτονιά ήταν στο πόδι με τους κατοίκους να έχουν βγει απ'τα σπίτια τους. Οι διαρρήκτες ήταν τόσο ηλίθιοι (επίμονοι ή θρασείς, θα έλεγε κάποιος άλλος, εγώ ηλίθιοι πιστεύω) ώστε παρά την παρουσία της αστυνομίας και τον ξεσηκωμό των κατοίκων επιχείρησαν να ξαναμπούν σε ένα σπίτι που είχαν μπει και νωρίτερα και είχαν μάλιστα απειλήσει την ιδιοκτήτρια με μαχαίρι στο λαιμό, μπροστά στους δυο της γιους. Αυτή τη φορά δε θα'ναι τόσο τυχεροί. Οι γιοι τους πήραν στο κυνήγι και έφαγαν με μια καραμπίνα τον έναν. Ακολούθησαν αντιδράσεις των κομμάτων. Όλοι "καταλαβαίνουμε το πρόβλημα της εγκληματικότητας,αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να καταφεύγουμε στην αυτοδικία". Όλοι εκτός από τον Καρατζαφέρη που είπε πως θα σταθεί δίπλα στον θύτη. Στο θέμα ανοίγει παρακλάδι, με την παρουσιάστρια των ειδήσεων να διαπιστώνει φαεινώς : "Στην κορυφή της προεκλογικής ατζέντας έρχεται και πάλι το μεταναστευτικό". Ακολουθούν κι άλλες δηλώσεις κομμάτων. Οι περισσότερες μιλάνε για το πόσο επικίνδυνη "βόμβα για τα θεμέλια της κοινωνίας" είναι το μεταναστευτικό. Οι περισσότερες ζητούν μεγαλύτερη αστυνόμευση.

Τώρα διάβασε ξανά τα δύο θέματα.
Διάβασε το πρώτο. Και διάβασε και το δεύτερο.
Παραλόγου λόγος.
Το πρώτο είναι αυτό που καταδικάζει το φασισμό και τον εκφασισμό.
Το δεύτερο είναι αυτό που προωθεί τον φασισμό και τον εκφασισμό.
Το πρώτο είναι "σε καίω Γιάννη μου".
Το δεύτερο είναι "σ'αλείφω μέλι".
Κατάσταση σοκ.
Ο φασισμός ζει μέσα σου κι εσύ τον καταδικάζεις.
Μπερδεύτηκες. Κλείσε την TV. Σκέψου λίγο. Θεέ,είναι όλα τόσο μπερδεμένα.
Στο έχω ξαναπεί: Κλείσε την TV σου.
Φασισμός είναι η βία.
Βία δεν είναι η διεκδίκηση των δικαίων σου. Βία δεν είναι η προάσπιση του ανθρώπου και της αξιοπρέπειας.
Βία είναι το άθλιο παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες σου και ρυπαίνει το μυαλό σου. Απ'αυτή τη βία κινδυνεύεις. Από τη φασιστική βία κινδυνεύεις.
Και η αγωνιστική βία είναι η απάντηση. Βάλε στη βία πρόσημο, βάλε στο πρόσημο ταξική συνείδηση.
Ξεκόλλα.