Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Δεν τους Πέρασε







Η Κυβέρνηση κατάλαβε ,ύστερα από 5 μήνες παράλογης αντιμετώπισης, πως το ζήτημα της Κερατέας είναι πολιτικό και όχι αστυνομικό.


Βέβαια, αυτό ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενο.


Ή αυτό θα συνέβαινε, ή θα κατέβαζε τα στρατά στο Λαύριο.


Ευτυχώς για όλους, επέλεξε να κάνει το πρώτο.


Βέβαια, είναι ν'απορεί κάποιος πώς μια δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση (εδώ γελάμε λίγο) χρειάστηκε πέντε ολόκληρους μήνες να συνειδητοποιήσει το αυτονόητο. Μάλλον φταίει το δόγμα Παπανδρέου "Πάμε για την επανάσταση του αυτονόητου" (εδώ γελάμε πολύ).


Άμεση ήταν και η ταύτιση του Κυβερνητικού Τηλεοπτικού σταθμού (το MEGA εννοώ,όχι τη ΝΕΤ- μην μπερδεύεστε).


Οι αξιόπιστοι και αμερόληπτοι εκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι του έσπευσαν να καταλογίσουν ευθύνες (με καθυστέρηση5 μηνών,αλλά δεν πα στο γέρο-διάολο) στην Κυβέρνηση που τόσο καιρό δεν έκανε το αυτονόητο (το οποίο οι ίδιοι δεν είχαν ούτε μια φορά επισημάνει,αλλά δεν πα στο γέρο-διάολο).


Ξαφνικά, το ΠαΣοΚ έγινε αυτό το δημοκρατικό κόμμα που όλοι αγαπήσαμε.
Επιτέλους συνετίστηκε, άκουσε τις εύλογες φωνές διαμαρτυρίας των κατοίκων Λαυρεωτικής και ξανά προς τη δόξα τραβά. (το σκηνικό μυρίζει εκλογές και άμβλυνση της αντίδρασης στην καταστολή που έχει αναπτύξει μια μεγάλη μερίδα του κόσμου,αλλά δε θα το σχολιάσω περαιτέρω - καιρός γαρ εγγύς)




Φυσικά,μου είναι λίγο δύσκολο να ξεχάσω τα δακρυγόνα που έφαγα στο Σύνταγμα (παραλίγο να μείνω στον τόπο από ασφυξία) και το ξύλο που μας κερνάνε οι ειρηνικές δυνάμεις καταστολής του "Δημοκρατικού" ΠαΣοΚ.
Επίσης δύσκολο μου είναι να ξεχάσω τη μια ζωή που χάθηκε στον αγώνα της Κερατέας ,καθώς και τον καρκίνο που μοίρασαν αθρόα στους κατοίκους της κωμόπολης (αλήθεια,γνωρίζετε ότι τα δακρυγόνα στον πόλεμο θεωρούνται απαγορευμένα σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα Χημικά Όπλα, της Σύμβασης του Παρισιού του 1993, και του Πρωτοκόλλου της Γενεύης του ΟΗΕ ; )


Μα ακόμα πιο δύσκολο μου είναι να ξεχάσω εκείνες τις περιβόητες φρουρές γύρω από μια μπουλντόζα.
Γιατί περισσότερο από την έλλειψη δημοκρατίας, με ενοχλεί η βασιλεία της βλακείας. Και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα.






Δε θα ξεχάσω, λοιπόν, πως όλους αυτούς τους μήνες, η δημοκρατική κυβέρνηση της πρώην-Ελλάδας σκόρπισε ξύλο και αρρώστια προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα ορισμένων εργολάβων-εργοδοτών (οι ρόλοι είναι δυσδιάκριτοι, αφού ουσιαστικά τύποι όπως ο Μπόμπολας μπορούν να ρίξουν την Κυβέρνηση αυτή μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα μέσω της τηλεοπτικής τους προπαγάνδας).


Και τώρα που το ανέφερα, μήπως η κριτική που ασκείται προς την Κυβέρνηση από το έγκριτο αυτό σταθμό είναι μια μικρή υπενθύμιση;
"Προσέξτε, γιατί άμα γουστάρουμε σας ρίχνουμε αύριο το πρωί".


Δεν ξέρω... Εικασίες κάνω.
Αλλά δε μου φαντάζει αδύνατο. Τουναντίον, μου φαίνεται πολύ πιθανό.


Σίγουρα όμως, αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως άλλος ένας κοινωνικός αγώνας δικαιώθηκε και -προς ώρας- κερδήθηκε.
Με θυσίες, με μια ανθρώπινη ζωή χαμένη, με ώρες αγωνίας για τους κατοίκους, με μίσος που αναπόφευκτα αναπτύχθηκε από και προς τα δύο στρατόπεδα. 
Αλλά η μάχη κερδήθηκε. 
Και σίγουρα άξιζε...


Οπότε, δεν τσιμπάμε πια σε τσιτάτα του στυλ "έλα μωρέ,τίποτα δε θα αλλάξει, ό,τι και να κάνουμε εμείς θα περάσει τελικά το δικό τους".


Στην Κερατέα δεν πέρασε.


Στο χέρι μας είναι να μην τους περάσει. Τίποτα που να μας αδικεί. Τίποτα που να μας σκλαβώνει.
Στο χέρι μας είναι...





Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Θέλω ΕΛΕ, γαμώ τη Χρεοκρατία μου!











Πολύ καιρό έχω να γράψω.
Ο ελεύθερος χρόνος λίγος.
Τα γεγονότα πολλά.
Οι σκέψεις ακόμα πιο πολλές και άναρχες.




Αν θα έπρεπε να εστιάσω σε ένα θέμα, αυτό θα ήταν δίχως αμφιβολία το πρώτο ελληνικό -ανεξάρτητο- ντοκιμαντέρ για την κρίση : το DebtOcracy (//Χρεοκρατία).
(σε περίπτωση που δεν το είδες, δες το τώρα - υπάρχει στο προηγούμενο ποστ


Μια δουλειά των δημοσιογράφων Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη.


Ένα ντοκιμαντέρ που απέδειξε πως δε χρειάζεται να έχεις τις πλάτες κανενός μεγαλοεκδότη ή μεγαλοεπιχειρηματία των media για να φτιάξεις κάτι όμορφο και ποιοτικό.


Βέβαια, αν είχες τις πλάτες κάποιου μεγαλοεπιχειρηματία δε θα έλεγες αυτά που λέει το debtocracy. Λογικό... Θα ήταν σαν να χέζεις εκεί που τρως.


Γι' αυτό και τα παπαγαλάκια απανταχού των media επιδόθηκαν σε μια λυσσαλέα κριτική κατά του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ.


Όχι, πολύ πιθανό να μην τους έβαλαν οι εργοδότες τους να εξαπολύσουν μύδρους εναντίον του.
Κατά πάσα πιθανότητα πήραν από μόνοι τους την πρωτοβουλία, αφού είναι γνωστό πλέον πως ο καλύτερος δημοσιογράφος στα κεντρικά media είναι αυτός που γλύφει καλύτερα τους ιδιοκτήτες του.


Ασφαλώς, αν έλεγαν κάποια καλή κουβέντα για το debtocracy θα ήταν σα να έφτυναν στον αέρα και να περίμεναν να πέσει η χλέπα μετά στα μούτρα τους. Όλες τους οι εργολαβίες, όλη η λάσπη που έχουν ρίξει εδώ και χρόνια, όλη η προπαγάνδα, θα γύριζαν μπούμερανγκ και θα έσκαγαν εκκωφαντικά στα βρωμερά και ένοχα μούτρα τους. 


Κι αυτό γιατί το debtOcracy ζητά επίμονα να συσταθεί επιτέλους η περιβόητη Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) .


Τι είναι αυτό;


Είναι μια επιτροπή που θα αποτελείται από ανεξάρτητους αναλυτές από όλον το κόσμο (οικονομολόγους και μη) οι οποίοι θα ψάξουν να βρουν πόσο ακριβώς είναι το χρέος, πώς δημιουργήθηκε και επί της εξουσίας ποιου δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε.


Κοντολογίς, η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου είναι ένας λογαριασμός, μια σούμα.


Εντάξει, ξέρουμε, έχουμε χρεοκοπήσει. Αυτό το καταλαβαίνει και ο πιο ηλίθιος.
Αλλά το θέμα είναι να μάθουμε πώς χρεοκοπήσαμε και ποιος ευθύνεται για αυτό.


Δεν είναι απλά θέμα δικαιοσύνης. Είναι και θέμα πρόνοιας.
Εντάξει, αν μάθουμε ποιοι ευθύνονται για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου (με υπογραφές,ονόματα και αποδείξεις ,γιατί χοντρικά ξέρουμε όλοι μας πάνω-κάτω), προφανώς θα υποστούν τη δημόσια κατακραυγή και πιθανότατα θα βρεθεί κάποιο δικαστήριο να τους καταδικάσει σε πολυετή  εγκλεισμό στην πολυτελή βίλα τους.
Αλλά αν μάθουμε ποιοι ευθύνονται, το πιο σημαντικό είναι πως θα πετάξουμε αυτά τα ονόματα έξω από την εξίσωση της πολιτικής μας ζωής.


Και κάπου εδώ θα μου πείτε πως η πολιτική ζωή έχει σαπίσει καιρό τώρα και πως, όσοι και να φύγουν ,πάντα το ίδιο το Σύστημα θα αυτοαναπαράγεται ώστε να δημιουργεί νέα λαμόγια.


Ναι, συμφωνώ. Όμως και μόνο η αποκάλυψη των σκανδάλων και η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων θα αρκέσει για να μεταβάλει αισθητά το λαϊκό αίσθημα, σε τέτοιο βαθμό που θα επηρεάσει την επιρροή του υπάρχοντος συστήματος πάνω στους νέους, πολιτικούς και μη.




Η σύσταση της ΕΛΕ και η συνεπακόλουθη απόδοση ευθυνών, θα αποτελέσει την εθνική μας κάθαρση.
Η φαιδρότητα της μεταπολιτευτικής πολιτικής θα αποκαλυφθεί σε όλο της το μεγαλείο και ένα νέο κεφάλαιο θα ανοίξει.
Δεν ξέρω αν θα 'ναι για το καλό. Ελπίζω πως ναι. Ελπίζω οι "πολλοί" να μάθουν μέσα από την καταδίκη των "λίγων".
Γιατί , φίλε μου, δεν τα φάγαμε μαζί.


Τα έφαγαν μόνοι τους κι εσύ τρεφόσουν με τα αποφάγια. 
Αυτό όμως δε σε κάνει διαπλεκόμενο.
Μαλάκα σε κάνει. 
Κι εσένα κι εμένα και όλους μας.


Τέρμα, λοιπόν, στη μαλακία και την ανευθυνότητα.
Τέρμα στην ύπνωση και την αποχαύνωση.
Τέρμα στη χουντική προπαγάνδα.
Ζητάμε ΕΛΕ τώρα!




- Αν θες κι εσύ να συσταθεί η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, υπόγραψε την έκκληση για το σχηματισμό της εδώ .
 Ήδη έχουν μαζευτεί πάνω από 20.000 υπογραφές. Δεν είναι κάτι τυπικό. Η υπογραφή σου θα βοηθήσει να εισακουστεί το αίτημα μας...









LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...